ο φτερωτός Πύργος

Μια εβδομάδα μετά τη λήξη του Euro, αυτό που μου έχει μείνει είναι η ωραία μπάλα που είδα.

Ήμουν fan των εξής χωρών (και χρονικά με τη σειρά που αναφέρονται): Ολλανδίας, Κροατίας, Τουρκίας, Ισπανίας.

Μετά από μια καμπή ολίγων ετών, η Ολλανδία επαναξεπετάχτηκε. Έπαιζε τόσο δυναμικά, τόσο γρήγορα και έβαζε πολλά γκολ. Πολύ ωραίο αυτό. Μόνο που σε μια φάση ήταν σαν να ξεφούσκωσαν. Απότομα. Κρίμα. Τέλος πάντων, δεν μπορούν να κερδίσουν όλοι.

Η Κροατία και η Τουρκία μια από τα ίδια, με την Κροατία να είναι μια σκάλα κάτω από τους Ολλανδούς και την Τουρκία μια σκάλα επάνω, στον τομέα επιμονή. Μου έκαναν εντύπωση. Ήταν σαν να παίζουν όπως η Ελλάδα πριν από 4 χρόνια, μόνο που ήταν πιο γρήγοροι αφενός και αφετέρου δεν το έβαζαν κάτω και έβαζαν γκολ στον παρατσάκ σε ομάδες πολύ πιο καλοκουρδισμένες από ότι τότε.

Τους Ισπανούς ομολογώ δεν τους είχα παρατηρήσει ιδιαιτέρως. Είναι βαρετό για τα μάτια μου να παρακολουθείς από την αρχή την ομάδα μιας χώρας που όλοι ξέρουν ότι παίζει καλή μπάλα. Δεν έχει καμμία έκπληξη. Μα στα τελευταία παιχνίδια που την έβλεπα, έμεινα κατάπληκτη. Τα slow motion τους ήταν σαν το δικό μας κανονικό παιχνίδι. Τι λύσσα, τι μανία, τι επιθετικότητα! Και τι όμορφη σκέψη: δεν μένουμε πίσω για να μην φάμε γκολ, βγαίνουμε μπροστά και το κυνηγάμε με επιμονή και ακόμη και αν το βάλουμε συνεχίζουμε με την ίδια λογική, χωρίς να τραβιόμαστε πίσω, μέχρι να λήξει το παιχνίδι. Λες και δεν έχουμε καταφέρει τίποτα μέχρι τότε. Πρέπει να είναι το ακριβώς αντίθετο από την Ελλάδα. Το τέρμα, το τέρμα, το τέρμα! Μόνο αυτό έβλεπαν οι ποδοσφαιριστές της Ισπανίας. Και αυτή η σκέψη, σε συνδυασμό με πολύ γυμνασμένους παίκτες και μια σφιχτοδεμένη ομάδα τους πήγε στην κορυφή. Χωρίς να είμαι καμμία ειδικός δεν νομίζω ότι είχαν κανέναν εξαιρετικό ποδοσφαιριστή. Είχαν όμως δύναμη, αντοχή, ισχυρή θέληση και μια στρατηγική που ανάγκαζε τους άλλους να τρέχουν να τους προφτάσουν και να μην προλαβαίνουν να πάρουν καν τη μπάλα. Που να προσεγγίσουν το τέρμα δηλαδή. Άστο καλύτερα. Ειδικά στον τελικό.

Στον οποίο τελικό, εκείνος ο Τorres ήταν λες και είχε καταπιεί μια κάσα μπαρούτι.

Στην αργή κίνηση μετά το 1:30 είμαι σίγουρη πως βλέπω τα φτερά στα πόδια του. Νομίζω πως δεν μένει να πει κανείς τίποτα. Respect.

weekend

Μετά μια τρελή εβδομάδα απολαμβάνω με χαμόγελο αποχαύνωσης την εκκωφαντική ησυχία του σαββατιάτικου απογεύματος. Αναρωτιέμαι αν θα βρεθεί ποτέ το μηχάνημα που θα "παίζει ησυχία".

συγχαρητήρια!

Μπράβο mave!

Ο γνωστός ιθύνων νους πίσω από το ar_lav, κέρδισε το τρίτο βραβείο σε πανελλήνιο αρχιτεκτονικό διαγωνισμό που αφορούσε τη διαμόρφωση της πλατείας Καπνεργάτη και έναν υπαίθριο χώρο (περιοχή ανατολικά από τις Καμάρες) στην Καβάλα. Αγαπητέ μου είμαι τόσο χαρούμενη για εσένα. Και εις ανώτερα. :D

απαλεψιά

Κλείνει ο Λυκαβηττός, ακυρώνεται ο James Blunt. Για λόγους ασφάλειας λέει.

Μάλιστα. Είναι η δεύτερη εξαιρετικά βλακώδης κίνηση στον τομέα "timing από δημόσιο φορέα" που άκουσα σήμερα. Και γενικά -trust me- ακούω πολλές.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα να κλείσουν το θέατρο αν συντρέχουν λόγοι ασφαλείας. Το θεωρώ όμως επιεικώς αχαρακτήριστο αυτό να συμβαίνει λίγες ώρες πριν από μια συναυλία όταν τόσοι έχουν αγοράσει εισιτήρια και έχουν φτιάξει κέφι για να πάνε, όταν υπήρχε όλος ο χειμώνας για να το κλείσουν, όταν ήδη το έχουν δώσει σε εταιρείες συναυλιών που οργάνωσαν με βάση αυτό ένα σωρό πράγματα και στο Ελληνικό Φεστιβάλ. Είναι ανεύθυνο, κρετίνικο, δείχνει αδιαφορία και έλλειψη σεβασμού. Πριν από κάμποση ώρα όμως άκουσα από τις ειδήσεις της ΝΕΤ το καλύτερο: ο δήμαρχος Κακλαμάνης είπε ότι κακώς οι υπηρεσίες πήγαν σήμερα για να το κλείσουν, όταν η απόφαση είχε βγει 14 ημέρες πριν.

Τώρα μάλιστα. Πως να τον κατηγορήσεις? Αν είχε γίνει το κλείσιμο δε-κα-τέ-σσε-ρεις ολόκληρες ημέρες (και νύχτες, γιατί βγάζω απέξω τις νύχτες?) πριν, δεν θα τον αποκαλούσα τώρα "νούμερο". Μα είσαι σοβαρός? Με τρελαίνει ώρες ώρες αυτό το αραλίκι και η έλλειψη αίσθησης της ανικανότητας.

υγ: Το θέατρο του Λυκαβηττού χτίστηκε το 1964 από τον -σχεδόν μυθικό πλέον- Τάκη Ζενέτο, δημόσια έργα του οποίου είναι και το εργοστάσιο Φιξ και το "Στρογγυλό" σχολείο στον Αγ. Δημήτριο (μαζί με το όραμά του για μια ηλεκτρονική κοινότητα εκπαίδευσης, way back in 1969).


Ψάχνω κάπου online την εκπομπή αφιερωμένη στον ίδιο και το έργο του από τη σειρά "Πορτραίτα και διαδρομές Ελλήνων αρχιτεκτόνων". Aντ'αυτού βρήκα 3 άλλες για τον Δεκαβάλλα, τον Κωνσταντινίδη και τον Βαλεντή. Τις είδα όλες, μα που πήγε αυτή του Ζενέτου? Την είχα δει παλιότερα, υπήρχε. Αν διαβάζει κάποιος, ξανανεβάστε την αν μπορείτε. Περισσότερα περί Ζενέτου εδώ.

περαστικά

μαμάδες στο δίκτυο

Πριν καμμιά ώρα παίρνω τηλέφωνο στους γονείς μου για να μιλήσω με τον πατέρα μου ένεκα του τέλους του αγώνα της εθνικής. Το σηκώνει η μητέρα μου, που μου λέει κάτι σαν "μισό λεπτό να σου τον δώσω αλλά πρώτα πες μου σε παρακαλώ: τι να πατήσω για να δω τα υπέροχα πλάσματα στο greek-movies? ". Mπαρδόν?

Η μητέρα μου δεν είναι μεγάλη στην ηλικία μα έχει μια πολύ χαλαρή σχέση με την τεχνολογία. Δεν τρελαίνεται, δεν τη φοβάται, μα ούτε είναι περίεργη. Και δεν μπαίνει σε κανέναν απολύτως κόπο να μάθει οτιδήποτε αν δεν της είναι πραγματικά χρήσιμο. Sms έμαθε να στέλνει όταν κατάλαβε ότι δεν ακούγεται σε μερικά μέρη όταν μας παίρνει τηλέφωνο, δεν θέλει να ακούγεται ή δεν την ακούμε εμείς. Email δεν είμαι ακόμα σίγουρη αν ξέρει να στέλνει. Της έχω δείξει κάμποσες φορές αλλά δεν της χρειάζεται. Στο γραφείο που δουλεύει τη δουλειά αυτή την κάνουν 2 γραμματείς. Τον τελευταίο καιρό όμως δεν έχει πάψει να με εκπλήσσει.

Λίγο πριν το Πάσχα έσκασε μύτη με ένα περιοδικό κυριακάτικης εφημερίδας. Σκέφτομαι να πάρω ένα laptop μικρότερο από το καβουρδιστήρι που μου έχετε δώσει, λέει και δείχνει ένα macbook something. Όταν μιλάγαμε για τιμές αποφάσισε ότι αφού δεν πολυκαίγεται, θα το πάρει αλλά αργότερα. Όταν το άλλο τα παίξει εντελώς. Υγεία λέμε.

Surfing κάνει σπανίως. Τώρα που έρχονται διακοπές μπαίνει για να δει τιμές εισιτηρίων και ξενοδοχεία. Ένας θεός ξέρει αν βρίσκει κάτι και τι κάνει με αυτό μα πριν από 2 χρόνια ούτε που της καιγόταν καρφί για όλα αυτά. Για το greek-movies πάντως είχε ακούσει από εμένα εδώ και τουλάχιστον ένα χρόνο. Σήμερα όμως αποφάσισε να μπει αφού βαριόταν τη μπάλα. Εγώ το έπαιζα τηλεφωνικώς remote desktop και τελικά -ω ναι!- δια της αφήγησης βγάλαμε άκρη. Το καλύτερο? Μισή ώρα μετά, ξανατηλεφωνεί γιατί θέλει λέει να δει και άλλα επεισόδια και "δεν μπορεί να το πάει στο επόμενο". Αλήθεια, από που χαμηλώνει ο ήχος? Τη φαντάζομαι σαν εμένα πριν 2 μήνες όταν άρχισα να βλέπω Lost για ένα απόγευμα και κατέληξα να χάσω τον ύπνο μου για 20 μέρες μέχρι να ολοκληρώσω και τους 4 κύκλους.

Α! Από εδώ χαμηλώνει η φωνή, το βρήκα. Άντε, σε αφήνω για να δω το επόμενο επεισόδιο.

καλά, γεια!

baby shower

Τo νέο pc is up and running.

mixed grill

Περίεργες μέρες διάγω. Θα μπορούσε να τις δει κανείς ως εξαιρετικά πλήρεις ή εξαιρετικά κενές. Είμαι σε κατάσταση αναμονής. Καιρό τώρα. Και η υπομονετικότητα δεν είναι αρετή που διαθέτω. Τι αναμένω? Τα πάντα και τίποτα. Που να εξηγεί κανείς. Σκόρπιες σκέψεις. Σπάω το χρόνο σε μικρά κομμάτια για να πετύχω όσα θέλω. Και να μη με χαλάνε όσα δεν θέλω μέχρι να μπει επιτέλους μια τελεία. Όταν παραπονιέμαι, μου λένε "ένα βήμα τη φορά, μη βιάζεσαι". Ουφ.


Λίγο λίγο όμως έχει αρχίσει να φτάνει ο καιρός για μερικά νέα πράγματα. Αρχής γενομένης από το ποδήλατο. Ατ λαστ. Το πήρα.

Πάει και τελείωσε. Μπορεί κάποτε να ήμουν κολλημένη με τα οικολογικά, τώρα (πάντα εκτός κλίματος) σαφώς πιο ψύχραιμη, μα το ποδήλατο περιβάλλον ξεπεριβάλλον έχει πλάκα. Δεν με κόφτουν πλέον οι θεωρίες. Ακούω και πολύ Σκάι και νομίζω ότι θα καταφέρουν να με κάνουν αντιοικολόγο. Με ζάλισαν. Από όσο καταλαβαίνω με τους γύρω μου, είμαι η εξαίρεση. Ευτυχώς. Πάντως το ποδήλατο γαμεί και δέρνει. Όχι το συγκεκριμμένο. Όλα.

Άλλο.
Πήγαν στο Μαρόκκο. Τι θέλεις δώρο? Ένα μαχαίρι. Αποφάσισες να σκοτώσεις κανέναν? Όχι. Μ'αρέσουν.
Τα τελευταία χρόνια έχω αναπτύξει μια αγάπη για πράγματα που δεν μου άρεσαν καθόλου παλιότερα: τα μεγάλα παλιά πράγματα με έντονη προσωπικότητα που δεν έχουν όμως καμμία χρήση. Μεγάλα βάζα στο πάτωμα, μεγάλα χατζάρια, αφρικάνικες μάσκες.. ότι δω και μου αρέσει. Curiosities mainly. Με έναν αέρα cosmopolitan. Καμμία σχέση με τη μοντέρνα πλευρά μου. Νομίζω είναι αντίβαρο στη δικτατορία του ΙΚΕΑ, ΗΑΒΙΤΑΤ και γενικά στα πρακτικά, λιτά αντικείμενα που σε βοηθάνε στην καθημερινή ζωή διακριτικά. Ομολογώ ότι μάλλον η διακριτικότητα με έχει βαρέσει κατακέφαλα. Ώρες ώρες με καταδυναστεύει. Θέλω να την νερώνω με κάτι πιο βρώμικο. Λιγότερο politically correct.
Τελικά το μαχαίρι αγοράστηκε μα πήγε στο οικογενειακό σπίτι. Όποτε θέλεις να το πάρεις. Θα το πάρω. Απέκτησα όμως δυο μάσκες βερβερίνικες και μια κελεμπία. Μα τι σεντόνι είναι αυτό? Και γιατί έχει τα χρώματα των ολυμπιακών αγώνων? Άσπρο, γαλάζιο και πορτοκαλί? Για τα χρώματα καμμία σοβαρή απάντηση. Λευκό για τη ζέστη. Είναι όμως ωραία. Φόρα τη να τη δεις. Τη φοράω. Σφίξε και αυτά τα κορδόνια να δεις. Τα σφίγγω. Περιέργως είναι ωραία. Το καλοκαίρι ιδίως με τα ανίστοιχα κοσμήματα θα φυσάει. Έχω μια μελαγχολία. Και έναν εκνευρισμό.


Μου λένε για τους κήπους του Majorelle στο Marakesh και το σπίτι του Yves Saint Laurent εκεί. Τι επίκαιρο! Πριν λίγες μέρες πέθανε. Ο σχεδιαστής του γυναικείου smoking, των biker jackets και του safari look.
“Chanel gave liberation of the body to women,” said Pierre Bergé, his onetime companion and lifetime business partner, “and Saint Laurent gave power to women with the men’s clothes.” Χα! Για φιλοφρόνηση το λες αυτό να υποθέσω ε? Λίγο ειρωνικό αλλά τα γυναικεία κοστούμια είναι εξαιρετικά. Ειδικά με παντελόνια cigarette, καμμία αμφιβολία περί τούτου. Μου λένε ότι το μπλε ήταν παντού εκεί. Eντυπωσιακό, εκτυφλωτικό μπλε. Το μπλε που είχε και το άρωμά του των 80s Rive Gauche. Γιατί οπουδήποτε αλλού στο Μαρόκο κυριαρχούσε ένα γαιώδες κόκκινο. Και εκτός πόλεων πολλή έρημος.

Πήγα και στο sex and the city. Είδα και το Bugsy. Las Vegas. Ένας φίλος θα πάει εκεί το καλοκαίρι. Δεν είχα ποτέ το όνειρο να πάω στο Vegas. Πως του'ρθε? Μα αυτός ο έντονος χαρακτήρας του τοπίου της Nevada μου αρέσει. Και εκεί έρημος.

Άλλο.
H μέρα ήταν πλούσια. Το πρωί τρέξιμο για αγορά ενός υπολογιστή. Θα χρειαστεί δυστυχώς να ξαναπάω και αύριο. Μετά δουλειά, αψιμαχίες και παρεξηγήσεις, εντάσεις, εκνευρισμός. Θα περάσει, αλλά I really had to stress some points there. Aπό το Μαρόκο μου φέραν και ένα σαπούνι. Είναι από ένα φυτό που δεν θυμάμαι, κάτι σαν τη δική μας μαστίχα. Το επεξεργάζονται λέει χήρες και χωρισμένες μόνο. Μουσουλμανισμός. Τις βοηθάνε διεθνείς οργανώσεις. Χαλαρωτικό λέει. Μυρίζει όμως πολύ ανατολίτικα. Κάνω ένα ντουζ να φύγει η κούραση και τα νεύρα της ημέρας. Βγάζω το σαπούνι από το πλαστικό. Υπολογιστής, γραφείο, νεύρα, Μαρόκο, YSL, έρημος όλα μαζί μπερδεύονται και χαλαρώνοντας γλυστράνε down the drain.

A

Στην υπηρεσία της καταπολέμησης της ακρίβειας τάχθηκαν το Σάββατο με έναν πρωτοφανή τρόπο αναρχικοί στα Εξάρχεια. Εισέβαλαν με σακίδια σε σούπερ-μάρκετ της οδού Χαριλάου Τρικούπη σε απόσταση «αναπνοής» από τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ, έκλεψαν προϊόντα, πέταξαν φυλλάδια στα οποία μεταξύ άλλων αναφέρεται «απαλλοτρίωση τώρα των προϊόντων που παράγουμε. Όλα είναι κλεμμένα, όλα μας ανήκουν» και χωρίς να πειράξουν κανέναν έφυγαν και λίγο αργότερα μοίρασαν τα κλεμμένα στους πολίτες στην λαϊκή αγορά της οδού Καλλιδρομίου. από το site του Alpha tv

Aπό τις πιο αστείες και έξυπνες ειδήσεις που έχω ακούσει εδώ και καιρό. Αν ήταν εταιρεία θα έλεγα πως επιτέλους έχουν προσλάβει PR manager. Μου ήρθαν στο μυαλό μέχρι και Βερολίνο και καταλήψεις κτιρίων από καλλιτέχνες που ζουν εκεί, φροντίζουν το κτίριο και το έχουν ανοιχτό για το κοινό πάντα για να βλέπει τα έργα τους και να "συμμετέχει" σε αυτά (καμμία σχέση δηλαδή με τις αντίστοιχες κατεστραμμένες εδώ). Σύμφωνα με πληροφορίες μου ως και παρέες μεσηλίκων στα ΒΠ, το σαββατόβραδο χαιρέτισαν με ενθουσιασμό την κίνηση αυτή. Και μπορεί μέχρι χθες να άκουγαν αναρχικοί και να σκεφτόντουσαν βρωμερά Εξάρχεια, καψίματα, τζάμπα και βερεσέ μαγκιές και μολότοφ ατάκτως ερριμένες κουνώντας βαρετά το κεφάλι, μα χθες η κίνηση αυτή έκανε όλους (και βάζω μέσα και εμένα σε αυτό) να σκεφτούν ότι επιτέλους έκαναν και μια κίνηση απλή και γνήσια επαναστατική χωρίς να ανοίξουν -εθιμοτυπικώς- κεφάλια. Οι έκπληκτες ευτυχείς γριές της Καλλιδρομίου στην τηλεόραση δε, ήταν όλα τα λεφτά.

διαγωνισθείτε μας έλεγαν*

* απο το γνωστό κόμικ με τους Γαλάτες

Ο Μάιος είναι ο μήνας που απολαμβάνει κανείς τα θεαματικά ωφέλη του να είναι Ευρωπαίος. Απανωτά eurovision ημιτελικός, Champions League τελικός, στο καπάκι eurovision ημιτελικός β, αμέσως eurovision τελικός, (μικρή ανάσα με τα ιθαγενή καλλιστεία) και σε λίγο το Euro.
Ζαλιστικά "χρώματα και αρώματα" που λέει και ο Μάριος. Ομολογώ είμαι μια ανάσα από να κρασάρω.

part 1: κεφάλαιο eurovision
Δεν μας περίμενα για τρίτους. Τι σου κάνει μια sexy χορογραφία ε?
Ολίγες σημειώσεις για το event:


Ο Ρώσος: συμπαθές κομμάτι, υπερβολικό στήσιμο, μαλλιά με styling αρχές '80s "το ανατολικό block δεν έπεσε ποτέ / Σταμάτη Γαρδέλη ζεις, εσύ μας οδηγείς", κιτσαρία και νεοπλουτισμός ανατολικού block επίσης (ένα βιολάκι να παιανίζει μεν, Stradivarious δε - πιάσε και έναν παγοδρόμο -the best we've got- μα τι μύτη και μαλλί είναι αυτό?, σε μια πίστα μινιατούρα / πότε θα πέσει πάνω τους?). Αγχώθηκα.


Η Ουκρανή: Θεά. Πολύ όμορφη, μάλλον και πολύ ξύπνια. Όχι μόνο για τη δισκογραφική της ή τις άλλες business ενασχολήσεις της. Αλλά και διότι έφτασε στη δεύτερη θέση με ένα κομμάτι άχρωμο, με επίσης '80s τίτλο (shady lady? hello? Που βαδίζει το πρώην ανατολικό block? Kαι εγώ γιατί σκέφτηκα τα καλσόν ονόματι golden lady? Άσε που εκπέμπει κάτι από την 80ίλα της πριγκίπισσας Diana η σεμνότυφη σεξορομαντζάδα του τίτλου). Σου λέει, διαίρει και βασίλευε. Θα τους τραβήξω το μυαλό αλλού. Εδώ εγώ που είμαι γυναίκα και χάζεψα. Το βασίλειο του Cavalliστάν και η χορογραφία did their job. Sexy body τίγκα στο swarowski, βάψιμο πολλά υποσχόμενο και μια στοχευμένη χορογραφία που βρήκε κέντρο. Congratz!


Η Καλομοίρα: παρά το τραγουδάκι που δεν είναι ακριβώς του γούστου μου η εκτέλεση το ανέβαζε τρελά. Το δε σόλο ήταν όλα τα λεφτά. Αν έλειπε από τρίτο το τραγούδι θα είχε έρθει δέκατο τρίτο. Όσο για Καλομοίρα herself το διασταύρωσα και με άλλους: γίνεται συμπαθής γιατί εκπέμπει καλή διάθεση, χαλαρότητα και ειλικρίνεια. Σ'αρέσει δε σ'αρέσει ως τραγουδιστρια, η ίδια κάνει ότι μπορεί, τη βρίσκει με τη δουλειά της και αν δεν βγει πρώτη δεν θα κάτσει και να σκάσει. Έκανε ότι μπορούσε. Τόσο απλά, τόσο καθαρά.

Εύφημος μνεία στην 33άχρονη (Σουηδέζα) και στην φτωχή σε γυαλάδα -αλλά ζουμερή και βουρ για την παραλιακή- Αρμένισσα/Kele Kele.

Tο επίπεδο γενικά το βρήκα πολύ πιο καλό σε σχέση με άλλες χρονιές, εκτός αν κατέβηκα εγώ. Δεν αποκλείεται. Την προηγούμενη εβδομάδα δούλευα διψήφιες ώρες την κάθε μέρα, δεν θέλει και πολύ.

Να μην ξεχάσω τον Ισπανό: Ο Ισπανός λοιπόν, προφητεύω ότι θα κάνει σίγουρα καριέρα σε παιδικά πάρτυ και καλοκαιρινά beach bars (γιατί υπάρχουν και χειμερινά όπως γνωρίζουμε) μέχρι που -στην 3 επανάληψη max- να ακούμε το κομμάτι και να τα μαζεύουμε για άλλη παραλία. Κρίνοντας από τη μουσική και τους στίχους, δεν θα είναι δύσκολο. Απορώ πάντως γιατί οι ισπανόφωνοι έχουν τη συνήθεια μαζί με ένα τραγούδι να λανσάρουν και τον αντίστοιχο χορό setάκι. Tι να πρωτοθυμηθώ? Τη Macarena, τις Las Ketchup ή τώρα τον Rodolfo Chikilicuatreπωςτονλένε? Πάντως ας μην γκρινιάζω. Οι δυο τελευταίοι μας έχουν προμηθεύσει με τραγούδια - manuals. Όχι πια δάκρυα. Τέρμα η δικαιολογία «δεν ξέρω πως πάνε τα βήματα». Ο Chiki-Chiki ακολουθεί τη μέθοδο copy-paste γνωστών βημάτων και τα λέει αργά και με σειρά:
1. el brekindance -> βήμα breakdance
2. el crusaito -> βήμα σταυρωτό (θητεία σε παραδοσιακά της στεριάς και της θάλασσας εκτιμητέα)
3. el maiquelyason-> βήμα Michael Jackson
4. el Robocop-> τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται
Τι άλλο να θέλει κανείς?


Τέλος, τα τραγούδια που μου άρεσαν περισσότερο ήταν ενδεικτικά post-εαρινής σύγχυσης:

- οι Πειρατές (Λετονία?)
Αδιαφορώ που δεν άρεσαν σε κανέναν άλλο. Τους βρήκα ανεβαστικούς, με επίκαιρη γηπεδική ατμόσφαιρα τώρα που πλησιάζει και το euro (σαν τα κομμάτια που μπαίνουν στο γήπεδο πριν τον αγώνα) και χαλαρούς.


- η Τουρκία
Δυναμικό κομμάτι, ωραία κίνηση να σταλεί κάτι τέτοιο.


- η Σερβία
Εξαιρετικό κομμάτι και πολύ καλή η τραγουδίστρια τόσο ως φωνή όσο και ως παρουσία.


part 2: κεφάλαιο καλλιστεία
Δεν τα πρόλαβα σε όλο τους το τανταλώδες μεγαλείο μα πρόλαβα το καλύτερο. Τις ερωτήσεις. Σταχυολογώ τα καλύτερα:

- είσαστε μια τυπική Ελληνίδα? (sic)
Μα τι ρωτάει ο άνθρωπος. Προφανώς και είναι. Εξάλλου η δουλειά των κριτών είναι τόσο δύσκολη ακριβώς επειδή έχουν να διαλέξουν από 5-6 εκατομμύρια ελληνίδες. Δεν είναι εύκολο.

Η ερώτηση πάντως έγινε 2 φορές. Μόνο η μια κοπέλα είπε κάτι πιο λογικό από τις γνωστές φλου μετριοπαθείς ηθικολογίες. Το συνοψίζω σε «είμαι νέα και εργαζόμενη». Επόμενη ερώτηση:

- τι διαλέγεις ανάμεσα σε δουλειά και οικογένεια? (sic)
-χασμουρητό, παρακάμπτω τα επιδοκιμαστικά μπράβο της περσυνής star Ελλάς που έκανε την ερώτηση (τόσο βιάζεται να βρει στα 22 της τον καλό γαμπρό άραγε?), επόμενη ερώτηση-

- (ερώτηση Νομάρχη – δεν θέλω: ποιός νομάρχης?) Θα σου κάνω μια εύκολη ερώτηση: αν πήγαινες στα μις Κόσμος και λέγανε τα Σκόπια Μακεδονία τι θα έκανες?

(νιάου)

Η κοπέλα μπλοκάρει, ο άλλος απαντάει «αν θες απαντάω εγώ», αυτή τον κοιτάζει με βλέμμα «αχ θα απαντήσετε γιατί έπεσε ερώτηση εκτός θέματος?», απελπισμένο βλέμμα προς παρουσιάστρια Τατιάνα, Τατιάνα γέρνει βγάζοντας εντέχνως το μικρόφωνο από τη μέση, λέει κάτι στην υποψήφια και η υποψήφια (επιφοίτηση, είδα το περιστέρι, I swear) πετάγεται χαρούμενη και σίγουρη και λέει «θα έφευγα, θα έφευγα!». Ευχαριστεί και ενόσω αποχωρεί η Τατιάνα λέει ότι η κοπέλα δεν άκουσε καλά την ερώτηση και της την επανέλαβε. Αγαπητή Tάτη δεν χρειαζόντουσαν οι υπότιτλοι, καταλάβαμε.

Εναλλακτικές απαντήσεις προς νομάρχη:

-Τρελός είσαι? Να έχω φάει μήνες στις δίαιτες και τα γυμναστήρια και να την κάνω γιατί οι άλλοι λένε τα Σκόπια Μακεδονία όπως by the way κάνει και όλη η υφήλιος?

- Δεν θα αποχωρούσα και θα φρόντιζα να είμαι τόσο θεά (έστω και αν χρειαστεί να δηλητηριάσω ή να στηλιτεύσω με τα stilettos μου υπολογίσιμες συνυποψήφιές) ώστε όταν φτάσει εκεί η ώρα των ερωτήσεων να πω «η Μακεδονία είναι Ελληνική» μπροστά σε τόσες κάμερες και τόσους τηλεθεατές. Αυτό θα είχε μεγαλύτερη απήχηση. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο. Απώτερο πλάνο μου είναι να βάλω υποψηφιότητα και για δήμαρχος /νομάρχης/ αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης.

- Γιατί να με ενοχλήσει? Μακεδονία δεν τη λένε?



Σημείωση: Στα καλλιστεία, ότι πούμε, πατάτα ή εξυπνάδα, θυμόμαστε ότι κλείνουμε πάντα με το «σας ευχαριστώ» και πλατύ αλλά σεμνό χαμόγελο. Τα χόμπυ μας είναι το διάβασμα (downtown), η φιλανθρωπίες (κάλαντα Χριστουγέννων), ο χορός (στα τραπέζια ή στις μεγάλες πίστες) και η ενασχόληση με το περιβάλλον (ψώνισα από το ΙΚΕΑ μια υπέροχη ορχιδέα 5 ευρώ!).

Yπερβολές.

oh Ιndy!

ΟΚ. Ο νέος Indiana Jones είναι εξαιρετικός. Όχι, όχι. Ο νέος Indiana Jones είναι από τις καλύτερες συνέχεις χολυγουντιανών ταινιών που έχω δει. Όχι, όχι. Πάμε ξανά.

Παλιά μου άρεσε ο Indiana Jones. Kάτι η λόξα με την αρχαιολογία, κάτι η αγάπη προς την περιπέτεια, κάτι ότι ο Harrison Ford ήταν ωραίος. Τη νέα ταινία πήγα να τη δω με προσμονή (θα μου δημιουργήσει τα ίδια συναισθήματα ευφορίας όπως τότε?), συγκατάβαση (66 χρονών ο Harrison Ford σήμερα, πρέπει να τους πήρε ο πόνος να ορίσουν το διάδοχο) και λίγη μελαγχολία (μάλλον είναι η τελευταία ταινία του κύκλου που παίζει- mon dieu!).

Το αποτέλεσμα δικαίωσε την αναμονή. Όχι μόνο απόλαυσα μια κλασσική, χορταστική χολυγουντινή ταινία, από αυτές που η πλοκή έχει ένα καλό σενάριο, πατάει εν μέρει σε αληθινά στοιχεία, κλασσικά έξυπνα μικροευρήματα, εξαιρετικά γυρίσματα σε εξωτικές ή μη περιοχές, αποδίδει όμως breathtaking πλάνα, μια ταινία που οι κακοί είναι κυρίως κακοί και οι καλοί κυρίως καλοί, που δεν σημειώνεις ονόματα ποιος είναι ποιος και ποιος έκανε τι (βλ. matrix) και που έχει λίγο από πολλά στοιχεία pop culture. Τι στο καλό comeback θα ήταν αυτό άλλωστε, αν δεν ήταν ένα μίγμα αρχαιολογίας, περιπέτειας και εξωγήινων. Τίποτα λιγότερο.

Μικροατέλειες? Θα ήθελα λιγότερο κυνηγητό σε μια φάση (έλεος, μην τσακώνεστε άλλο, δεν έχει νόημα), λίγο παραπάνω indy-humour και σχεδιαστικά, λιγότερες αναφορές στα aliens του H.R.Giger. Είπαμε, τόσο ο Spielberg όσο και ο Lucas έχουν μια έφεση στο εξωγήινο στοιχείο, δεικτόν, αλλά θα εκτιμούσα αν ο σχεδιασμός των -περί ου ο λόγος- κρυστάλλινων κρανίων είχε λίγο περισσότερη έμπνευση.

Οι ηθοποιοί?

Η Cate Blanchett, -βαρετό αλλά αληθές- για άλλη μια φορά εξαιρετική. Σε ότι και να παίζει, από την Εlisabeth, την Galadriel και τον Bob Dylan ως την Irina Spalko η γυναίκα είναι μαστόρισσα (sic). Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για μια από τις καλύτερες ηθοποιούς του Hollywood. Και τις ομορφότερες. Και κομψότερες επίσης. Class, talent and brains, όλα σε ένα. Τελεία.

Ο Harrison Ford μεγάλωσε (άντε!). Λογικό. Just do the maths. Μα είναι τόσο Indy που δεν σε χαλεί καθόλου ("δεν σε χαλούλου" όπως με διορθώνουν οι χακιοφορούντες). Μην να'ναι η χαρά που ξαναβλέπεις τον αγαπημένο ήρωα? Μπορεί. Πάντως δεν φαίνεται για 66 χρονών άνθρωπος. Και αν εξαιρέσεις τις ρυτίδες και τις αλλαγές που επιτάσσει η ηλικία του ρόλου είναι ο ίδιος. Ω, ναι. Οh, Indy! Δεν τον βλέπω όμως να ξαναπαίζει τον περιπετειώδη καθηγητή αρχαιολογίας.




H Κaren Allen κακογέρασε, φαρδοκαπούλεψε και παρόλο το όμορφό της χαμόγελο και τα έξυπνα μάτια της, μοιάζει με επαρχιώτισσα αγγλίδα που ξεδίνει τα βράδια του σαββατοκύριακου σε παρακμιακές pub. Ως ρόλος, καταφέρνει και μπολιάζει την μεσοαστή νοικοκυρά της διπλανής πόρτας με ένα ριψοκίνδυνο attitude και ένα απενοχοποιημένο wit αρκετά ευχάριστο.

Όσο για το νεαρό Shia LeBeouf (μα είναι όνομα αυτό? τι κάνουν οι ατζέντηδες?) καλός, αλλά ρε γαμώτο αν είναι να είναι πλέον ο νέος Indiana Jones, θα τον ήθελα λιγότερο babyface και snob και με λίγο πιο "βρώμικη" φάτσα. Με πιο έξυπνα μάτια at least.