tag:blogger.com,1999:blog-65786112012-01-24T08:41:35.115+02:00____________________________________________________________________________d a t a s c a p eeveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.comBlogger8391100tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-10847239179918123972009-06-17T09:48:00.001+03:002009-06-17T09:48:24.459+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Htm8Gb5gNQA&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Htm8Gb5gNQA&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Έχω πολλές προσδοκίες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-1084723917991812397?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-81089406120837411052009-05-13T23:26:00.003+03:002009-05-13T23:39:04.459+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SgstFfY03qI/AAAAAAAABsg/WJ_0g5wdPXY/s1600-h/KY78cover.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 160px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SgstFfY03qI/AAAAAAAABsg/WJ_0g5wdPXY/s320/KY78cover.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335407755898707618" /></a><br /><br />Random σημειώσεις ακούγοντας τον ομώνυμο νέο δίσκο των <a href="http://www.koreydro.gr/">Κόρε.Ύδρο</a>. <br /><br />1. το μόνο έγκλημα<br />Μου αρέσει η μελωδία και η jazzιά της μουσικής.<br /><br />2. π+μ = κ-μ<br />Ωραίος στίχος: Oι ελάσσονες της επαρχίας<br />Μου θυμίζει κάτι από «το σπίτι» αλλά χαμηλότερο.<br />Στίχος που μπουρδουκλώνει όσους ψάχνουν επίμονα αποδείξεις gay-οσύνης.<br />Στα εξαιρετικά + η μουσική του Αλεξ.<br />Η μελωδία και η ενορχήστρωση –ιδίως στο μέσο του κομματιού- βγάζει μια 70ίλα. Υποθέτω είναι αυτά τα περί Χατζηνάσιου που λέγαν οι άλλοι<a href="http://mhulotsnothingdays.blogspot.com/2009/04/blog-post_16.html">(Μ.Ηulot)</a>. Εγώ θα το έλεγα «the love boat soundtrack». Mέχρι να φτάσεις στις «ανατροπές». <br />Μου αρέσουν οι εναλλαγές. Μείον: κομμάτι για μυημένους. <br /><br />3. το τελευταίο(μας) καλοκαίρι<br />ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ!<br />Το μυαλό μου ανδρώθηκε σε απέραντα θέρη: τι εξαιρετικός στίχος, απορώ πως το σκέφτηκε κάποιος<br />Το κομμάτι πρέπει να παίζει δυνατά. Σε παρασέρνει.<br />Η μουσική θυμίζει πράγματι τελευταίες μέρες Αυγούστου. Γιατί? Ξέρω και εγώ? Ίσως η αίσθηση ότι κάτι τελειώνει, ότι κάτι έρχεται. Η χορωδία εξαιρετική. Το πιάνο αντηχεί Νyman ή είναι ιδέα μου? Το jazz part βγάζει επίσης την ησυχία του ζεστού μεσημεριού.<br /><br />4. πικρή γεύση<br />Πολύ ωραίο επίσης. Τα backing vocals εξαιρετική ιδέα. Το μαλακό, ψιθυριστό «μεταξύ μας» επίσης. Το ίδιο στο 2:35 (περίπου) το γέλιο του μωρού, οι φωνές, η εναλλαγή -> περιμένω το live.<br /><br />5. εδώ μιλάνε για λατρεία<br />Μου αρέσει το πλέξιμο των 2 φωνών -> Η διαφορά της φωνής του Παντελή και του Αλέξανδρου. <br />Κερκυροκεντρικό?<br />«εδώ δεν είναι μια απλή επαρχία» : ;)<br /><br />6. όταν είμαι μαζί σου/είσαι μαζί μου<br />Μου ξαναρέσει το πλέξιμο φωνών. O τίτλος είναι σε πλήρη αναντίστοιχία με όλα τα άλλα Lyrics. 2 obvious. Εκτός αν δεν καταλάβαμε κάτι. Αυτό ξένισε τον συνακορατή μου Δ., εμένα μου φάνηκε μάλλον χιουμοριστικό (και τη φάση σχολείο/μπλουζ που βγάζει) και μου άρεσε.<br />«στο λαιμό και στα χείλη»: δένει ωραία η μουσική με το στίχο<br /> <br />7. πρωινή διερώτηση<br />Ωραία η παρλάτα (ο όρος δεν ξέρω αν είναι ΟΚ αλλά λέμε). Και ο Αλέξανδρος που ψιθυρίζει από πίσω. Εν πρώτοις μιλάει για την Κέρκυρα αλλά τα έχουμε ακούσει όλοι αυτά κάπου γύρω μας, κάπως, κάποτε. Μπορεί κανείς να το φανταστεί σαν ταινία/ πολύ εικονογραφικό. Καλύτεροι στίχοι: «να μη μιλάει κανείς για αυτά»(!..?) και από εκεί που πεθαίνει και έπειτα.<br /><br />-το ενδιάμεσο κομμάτι εδώ, κατά τη γνώμη μου λειτουργεί σαν αποστάτης. Θυμίζει κομμάτι που άκουσες πριν λίγο/ σαν echo-<br /><br />9. χωρίς επικληση<br />Απλά Ε-ξαι-ρε-τι-κό. Το πρώτο που μου χτύπησε από όλο το δίσκο. Ξεχωρίζει στα πρώτα ακούσματα. Οι αλλαγές, το μπουζούκι, η άγρια φωνή, το take my breath away-> ζεϊμπέκικο. To ζειμπεκοκλισέ με το τσιγάρο. Θα μπορούσε να είναι soundtrack του εξωφύλλου της Φτηνής pop. Μου αρέσει πολύ.<br /><br />10. εκεί που αγαπήθηκαν<br />Ξανά η 70ίλα/Χατζηνάσιος που έλεγαν οι άλλοι? Μου αρέσει το contrast στους στίχους. Και το θορυβώδες τέλος. Θα απογειωθεί σε live. Το φαντάζομαι ήδη.<br /><br />11. πάσχα στο ψυχιατρείο<br />«η άνοιξη» visualized μουσικά<br />Ωραίος στίχος: χειραψία με το κάγκελο, το «ερωτεύτηκα»(η μαλακή φωνή, η αντίθεση με τα του ψυχιατρείου, ωραίο δέσιμο), η λιτανεία του ενός<br /><br />12. 1.000.000 χειμώνες<br />Εξαιρετικό! Και τι ωραίο που θα είναι στο live!! Αυτό και το 9 νομίζω είναι τα "σουξέ" του δίσκου. Ο συνακροατής μου προσθέτει εδώ: μεϊνστριμιά αλλά μου άρεσε το ‘κι αν πάγωσαν τα γήπεδα ακόμα φλέγονται οι κερκίδες’ – κλείσιμο ματιού στην εφηβεία ως αισθητική στίχου.<br /> <br />13. 13 μήνες σε 3 λεπτά<br />ωραίο, μου ξανάρχεται στο νου το σκηνικό «κρουαζιερόπλοιο». Μου αρέσει η διαφορά στο ύφος των στίχων από τα άλλα.<br /><br />14. Ήταν όλα αποφασισμένα<br />Δείχνει να κολλάει στην αρχή (ή μόνο σε εμάς συμβαίνει αυτό). Μου αρέσει η μουσική που μπαίνει στη μέση. Αγαπημένος στίχος: κρεμάστηκα προς τέρψιν φοιτητών. Κορευδροκεντρικό?<br /><br />15. Απολογισμοί<br />78. Bonus track<br />Τελικά όλη της αλήθεια για τα παιδιά του ’78 είναι κρυφή. Μας αρέσει να την κρύβουμε δηλαδή.<br /><br /><br />Συγχαρητήρια για έναν ακόμη εξαιρετικό δίσκο λοιπόν και περιμένουμε με ανυπομονησία τα live!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-8108940612083741105?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-19860188183558838412009-05-10T22:40:00.003+03:002009-05-10T23:38:05.389+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Sgc6rGiTrgI/AAAAAAAABsY/HtRBHqnLpVA/s1600-h/sx1_3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 311px; height: 236px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Sgc6rGiTrgI/AAAAAAAABsY/HtRBHqnLpVA/s320/sx1_3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5334296795806936578" /></a><br />Δεν υπάρχει αμφιβολία. Στους γάμους -και δη στα τραπέζια μετά- ακούς τα καλύτερα. Το Σάββατο που μας πέρασε άκουσα την εξής γραφική ιστορία:<br /><br />Άντρας, gay, που η οικογένειά του δεν το ξέρει, πλην όμως η δουλειά και οι φίλοι το έχουν τούμπανο, παντρεύεται με μια φίλη του λεσβία. Κουμπάροι είναι τα ζευγάρια τους, τα οπόία παντρεύονται επίσης μεταξύ τους. Τους παντρεύει το πρώτο ζευγάρι. Φυσικά. Γιατί είναι όλοι τόσο, μα τόσο κολλητοί φίλοι. Το ευτυχές κουαρτέτο θα κατοικεί σε μια πολυκατοικία, το ένα σε έναν όροφο και το άλλο στον από πάνω.<br /><br />Έχω ακούσει πολλές ιστορίες για ομοφυλόφιλους/ες ασυμβίβαστους με τα κοινωνικά κολλήματα, ομοφυλόφιλους που έχουν παντρευτεί ετεροφυλόφιλες γυναίκες που δεν έχουν ιδέα, άλλους που έχουν βρει κάποιες που γνωρίζουν την κατάσταση και έχουν συμφωνήσει με κάποια ανταλλάγματα, αλλά τέτοιο μπάχαλο ομολογώ δεν έχω ξανακούσει.<br /><br />Στην ιστορία αυτή δεν ξέρω αν υπερισχύει η τραγικότητα της διαστρέβλωσης των υπαρχουσών ερωτικών σχέσεων "για τα μάτια του κόσμου", η καταδυνάστευση των κοινωνικών πρέπει ή η ευφυία της λύσης που βρέθηκε ώστε όλοι "να βολευτούμε". <br /><br />Αν δεν ήξερε φίλη μέλος του κουαρτέτου δεν θα το πίστευα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-1986018818355883841?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-57813061294910496042009-05-10T22:15:00.003+03:002009-05-10T22:39:37.630+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SgcqawQxQSI/AAAAAAAABsQ/4TRehqw6Nt0/s1600-h/33f.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 242px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SgcqawQxQSI/AAAAAAAABsQ/4TRehqw6Nt0/s320/33f.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5334278922763845922" /></a><br />Περισσότερο από το 50% της παγκόσμιας δραματουργίας (κινηματογράφος, λογοτεχνία κ.λ.π.) δεν θα είχε καμμία τύχη σήμερα χάρη στις ευκολίες της κινητής τηλεφωνιας.<br /><br /><span style="font-style:italic;">υγ: χαζεύοντας την ομώνυμη ταινία στην tv </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-5781306129491049604?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-90239366698987465242009-04-27T21:30:00.002+03:002009-04-28T01:18:26.676+03:00Η Κέρκυρα είναι πάντα όμορφη το Πάσχα. Και ο δρόμος προς αυτήν ατελείωτος Γολγοθάς. Από τα πιο όμορφα σημεία της διαδρομής τα τοπία λίγο πριν την υποθαλάσσια σήραγγα του Ακτίου. Απόγευμα.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Se9rPISoUeI/AAAAAAAABro/s-lHfLgHtCI/s1600-h/P1010409.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Se9rPISoUeI/AAAAAAAABro/s-lHfLgHtCI/s320/P1010409.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327594791870419426" /></a><br /><br />Όλοι έρχονται αντιμέτωποι τις ημέρες των διακοπών με το πόση κούραση είναι διατεθειμένοι να υποστούν προκειμένου να ξεκουραστούν. Ή καλύτερα, "να ανανεωθούν". Στην Κέρκυρα η όποια κούραση προέρχεται από το γεγονός ότι πολλά events στριμώχνονται τις βραδινές και τις πρωινές ώρες. Kαι από το γεγονός ότι την ίδια αφοσίωση με εσένα στο κυνήγι των εθίμων έχουν επιδωθεί και όλοι οι άλλοι. Αφού ήρθες μέχρι εδώ, θέλεις να είσαι εκεί τη Μεγάλη Παρασκευή να δεις τις φιλαρμονικές και τις περιφορές των επιταφίων όλων των εκκλησιών της πόλης από το πρωί, θέλεις να βρεις θέση που θα την κρατήσεις ως τις 11 το βράδυ που θα περάσει ο επιτάφιος της Μητρόπολης, θέλεις να πας την τάδε ώρα το πρωί του Μ.Σαββάτου να δεις την πρώτη Ανάσταση και τους μπότηδες, να, να, να... Η εξουθένωση όμως πάει εύκολα περίπατο. <br /><br />Η φύση είναι τόσο πράσινη, λουλούδια παντού, η εξοχή και η πόλη πανέμορφες, τα δε ούζα στην πλατεία κάθαρση. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Se9q4j9SuJI/AAAAAAAABrg/FfD_9_jQyrQ/s1600-h/P1010418.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Se9q4j9SuJI/AAAAAAAABrg/FfD_9_jQyrQ/s320/P1010418.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327594404160125074" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Se9qhIsmZcI/AAAAAAAABrY/eEkPT1svfpo/s1600-h/P1010422.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Se9qhIsmZcI/AAAAAAAABrY/eEkPT1svfpo/s320/P1010422.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327594001705362882" /></a><br /><br />Προσωπικά μου αρέσει η παλιομοδίτικη αστικότητα αυτής της πόλης. Και το κοσμοπολίτικο στοιχείο στον αέρα. Μου αρέσει το <a href="http://www.digitalcorfu.com/vtour.aspx?id=25&bm=0&lang=gr">Μουσείο Ασιατικής Τέχνης</a> στα παλιά ανάκτορα δίπλα στο Λιστόν, το παλιό και το νέο κάστρο, οι γνωστοί που γίνονται για λίγο φίλοι και κάνουν το συνωστισμό τριγύρω διάφανο (η αστραφτερή δυναμική <a href="http://helion.cc/blog/index.php">helion</a> και ο οξύνους και πάντα δημουργικός <a href="http://www.koreydro.gr/">Παντελής</a>). Ειδικά για τον τελευταίο με αφορμή <a href="http://www.myspace.com/koreydro">το νέο τους δίσκο/ αποκάλυψη για τα παιδιά του '78</a>, μάλλον κάτι θα γράψω στο μέλλον. Τις θερμότερες ευχές μου για Καλή Επιτυχία!<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Se9vkmEuNCI/AAAAAAAABrw/6q9T-S4Zxio/s1600-h/image.jpeg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 185px; height: 270px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Se9vkmEuNCI/AAAAAAAABrw/6q9T-S4Zxio/s320/image.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327599558688912418" /></a><br /><br />Οι άνθρωποι είναι πάντα το πιο πολύτιμο στοιχείο. Όχι μόνο αυτοί με τους οποίους μοιράζεσαι κουβέντες μαζί με ποτό και φαγητό κάτω από τον ήλιο στο Λιστόν, μα και αυτοί που δίνουν ζωή σε όλα όσα διαδραματίζονται γύρω σου. Γιατί από τον ξενοδόχο και τον ταξιτζή, μέχρι τους ανθρώπους στις φιλαρμονικές και τη χωρωδία που φεύγουν τελευταίοι και πάνε πρωί πρωί στα πόστα τους στην «ομάδα» και γυρίζουν την πόλη με τα πόδια όλη μέρα, σχεδόν όλοι συμμετέχουν στα έθιμα του τόπου τους. Και αυτοί είναι που σε αφήνουν άφωνο την Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ, όταν βγαίνει ο επιτάφιος της Μητρόπολης. Και καθόλου της θρησκείας να μην είσαι, η θέα της ατελείωτης πομπής με τις 3 μπάντες, τους μαθητές, τις νοσοκόμες -και ποιος ξέρει ποιον άλλο- να τους κρατούν τις αποστάσεις να περπατούν συντονισμένα και τελετουργικά ισάριθμα κομμάτια. Η νύχτα, η άνοιξη, οι μουσικές στον αέρα, οι φωνές της χωρωδίας που αντηχούν στα καντούνια, καταφέρνουν και επιβάλουν στο πλήθος σιωπή και συγκίνηση. <br /><br />Δευστυχώς δεν βρήκα βιντεάκια από τη φετινή Μ.Παρασκευή. Βρήκα όμως παλιότερα και τα παραθέτω. Με σημείωση την προτίμησή μου για το Adagio του Αlbignoni από την Παλιά Φιλαρμονική.<br /><br />Παλαιά Φιλαρμονική Adagio Albignoni<br />για τον ήχο<br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/9vUsUKyifC8&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/9vUsUKyifC8&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br />για την εικόνα<br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/b0T7_09Q1SE&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/b0T7_09Q1SE&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Ο επισκέπτης κάθεται και ακούει τις 3 φιλαρμονικές της πόλης να περνάνε από μπροστά του και να παίζουν. Ο ντόποιος όμως, κάποιοι θαυμαστές των φιλαρμονικών δηλαδή, κάνουν «αγώνες». Τρέχουν στην μια άκρη του Λιστόν για να προλάβουν την αρχή του κομματιού και προχωράνε παράλληλα με τη μπάντα, πίσω από τον κόσμο που κάθεται μπροστά μπροστά. Μόλις φτάσουν στο τέλος (του δρόμου και του κομματιού) κάνουν ένα sprint μέχρι την αρχή του Λιστόν πάλι για να πιάσουν και την επόμενη μπάντα από την αρχή της. Παράλληλη ακρόαση η λεγόμενη.<br /> <br />Δεν ξέρω αν ισχύει αυτό και για τη χορωδία:<br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/x3MQPbn20oY&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/x3MQPbn20oY&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Για το πλήρες του πράγμaτος παραθέτω και άλλα δυο σημεία άξια ενδιαφέροντος. Τον επιτάφιο των καθολικών,<br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/lAS7uf6N8iA&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/lAS7uf6N8iA&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />τον κεφάτο «Αμλέτο» του Μεγαλοσαββατιάτικου πρωινού,<br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/xuN71E5J3Zo&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/xuN71E5J3Zo&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ή τις σχεδόν αστείες μουσικές που αντηχούν όλη την ημέρα στην πόλη.<br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/3TjxXfKTiZo&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/3TjxXfKTiZo&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Se9puzt_E7I/AAAAAAAABrI/FLZBnynjhF0/s1600-h/P1010424.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Se9puzt_E7I/AAAAAAAABrI/FLZBnynjhF0/s320/P1010424.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327593137080570802" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Se9qBBLWFUI/AAAAAAAABrQ/qe0at-cJyBM/s1600-h/P1010426.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Se9qBBLWFUI/AAAAAAAABrQ/qe0at-cJyBM/s320/P1010426.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327593449931019586" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Se9pQ_nnbWI/AAAAAAAABrA/NzSYjB0ADYY/s1600-h/P1010431.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Se9pQ_nnbWI/AAAAAAAABrA/NzSYjB0ADYY/s320/P1010431.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327592624879005026" /></a><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/vxbJBCZiRSQ&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/vxbJBCZiRSQ&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Se9oFf5IYAI/AAAAAAAABq4/vTTHVqaj8Tw/s1600-h/P1010436.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Se9oFf5IYAI/AAAAAAAABq4/vTTHVqaj8Tw/s320/P1010436.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327591327872344066" /></a><br /> <br /><br />εις το επανιδείν!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-9023936669898746524?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-66179165673861441252009-04-22T21:19:00.003+03:002009-04-22T21:24:20.820+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Se9gdMO-x0I/AAAAAAAABqw/_bCD5KuLcac/s1600-h/P1010437.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Se9gdMO-x0I/AAAAAAAABqw/_bCD5KuLcac/s320/P1010437.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327582938819118914" /></a><br />Ζoom in για να μαθαίνουν οι αδαείς"πως μεταφράζεται το λικέρ κανέλλας από την βορειοδυτική Πελοπόννησο γνωστό και ως <span style="font-style:italic;">"Τεντούρα"</span>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-6617916567386144125?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-16652226235683425712009-04-14T10:37:00.007+03:002009-04-14T12:43:17.288+03:00Aυτή τη χρονιά το βραβείο αρχιτεκτονικής <a href="http://www.pritzkerprize.com/laureates/2009/index.html">Pritzker</a> που αποδίδεται κάθε χρόνο στον μεγαλύτερο εν ζωή αρχιτέκτονα <a href="http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1004505&lngDtrID=253">πήγε</a> στον Ελβετό <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Peter_Zumthor">Peter Zumthor</a>. <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SeQ-7DiRafI/AAAAAAAABqo/CSZ2latQ8Bk/s1600-h/TJ_Award_Zumthor_Peter.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 242px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SeQ-7DiRafI/AAAAAAAABqo/CSZ2latQ8Bk/s320/TJ_Award_Zumthor_Peter.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324449843741026802" /></a><br /><br />Γνωστός παγκοσμίως από τα λουτρά της πόλης Vals, χαμηλού προφίλ, δωρικός, με αγάπη στις υφές των υλικών και το χειρισμό του φωτός: αυτά θα έλεγε κάποιος αντικειμενικά. Προσωπικά είναι από τους λίγους που -παρόλη την εξοικείωση με το έργο του- με συγκινούν κάθε φορά. Ίσως γιατί νιώθω μια πνευματική συγγένεια. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SeQ-3aAaVHI/AAAAAAAABqg/UAwH-bHrrog/s1600-h/peterzumthor2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 310px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SeQ-3aAaVHI/AAAAAAAABqg/UAwH-bHrrog/s320/peterzumthor2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324449781053543538" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SeQ-w18hdgI/AAAAAAAABqY/1j23kE4-l-g/s1600-h/peterzumthor3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 249px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SeQ-w18hdgI/AAAAAAAABqY/1j23kE4-l-g/s320/peterzumthor3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324449668294342146" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SeQ-sYlrOSI/AAAAAAAABqQ/T5qW-dZalcQ/s1600-h/Vals+Zumthor+1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SeQ-sYlrOSI/AAAAAAAABqQ/T5qW-dZalcQ/s320/Vals+Zumthor+1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324449591694407970" /></a><br /><br />Συγχαρητήρια και στα δικά μας!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-1665222623568342571?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-51061222484257300752009-04-08T22:36:00.003+03:002009-04-08T22:57:48.858+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Sd0AjRPmwLI/AAAAAAAABqI/aTwWt2CdH6I/s1600-h/tulips_holland.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Sd0AjRPmwLI/AAAAAAAABqI/aTwWt2CdH6I/s320/tulips_holland.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322410940546072754" /></a><br /><span style="font-style:italic;">-ή ένα ακόμη post για το καινούργιο σπίτι-</span><br /><br />Τι παθαίνει κανείς όταν:<br />α. μπαίνει η άνοιξη<br />β. παίρνει τα θέματα ζεστα<br />γ. δεν είναι συνηθισμένος στις χειρωνακτικές εργασίες.<br /><br />Η υπογράφουσα το Σάββατο εχτυπήθη από ανοιξιάτικο οίστρο. Το μπαλκόνι της ωραίο, μεγάλο και ...άδειο. Ξεκίνησε λοιπόν, να πάρει 4 ωραίες γλάστρες(αν δεν έβρισκε δεν θα συνέχιζε), 4 κυπαρισσάκια και φυτά για 2 παρατημένες από χρόνια ζαρντινιέρες. Στη μια αρωματικά φυτά, στην άλλη χρωματιστά λουλούδια. Α! Και χώμα, και mini-φτυάρι set με τσουγκράνα, γάντια και ότι άλλο της καπνίσει τέλος πάντων.<br /><br />Κυρική πρωί -τον καιρό δεν τον έλεγες και σύμμαχο- κάθησε τα έφτιαξε όλα, ξεβοτάνισε, πέταξε χώματα, μετέφερε γλάστρες, φύτεψε, τακτοποίησε, πότισε.. στο τέλος άδειασε και κάτι λευκά βότσαλα στο τσακίρ κέφι πάνω από τα χώματα για να μην πετάγονται παντού με το πότισμα. <br /><br />Το ίδιο απόγευμα η υπογράφουσα ήτο κουλή από τενοντίτιδα. Την άραξε και πράγματι την επομένη ήταν πολύ καλύτερα.<br /><br />Πάνω που σκέφτηκε ότι όλα καλά, η υπογράφουσα διέγνωσε πόνους στη μέση της από τα σακιά χώματος και χαλικιών που σήκωνε. <br /><br />Αγύριστο κεφάλι όμως, παρά την αναγκαστική ανάπαυση και τα φάρμακα που ακολούθησαν, δεν μπορεί παρά να χαίρεται που βλέπει το μπαλκόνι της τόσο όμορφο και την Άνοιξη, γύρω της. Πιστεύει μάλιστα ότι η ίδια η Άνοιξη κατάφερε με τον τρόπο της να την κάνει να σταθεί για λίγες ώρες ώστε να την απολαύσει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-5106122248425730075?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-22977648850060310072009-03-27T11:21:00.000+02:002009-03-27T11:22:23.694+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/ScpeF2eA-AI/AAAAAAAABpg/xl3EKWBjD-s/s1600-h/car,driver,girl,make,up-f55caed7065e0c990d6df5a8f0417c48_m.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 192px; height: 164px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/ScpeF2eA-AI/AAAAAAAABpg/xl3EKWBjD-s/s320/car,driver,girl,make,up-f55caed7065e0c990d6df5a8f0417c48_m.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317165764678055938" /></a><br /><br /><span style="font-style:italic;"><br />Συζήτηση πάνω από το μεσημεριανό φαγητό στο γραφείο.</span><br /><br />Όσες έρχονται με αυτοκίνητο λένε ότι επειδή έχει πολύ κίνηση, βάφονται στα φανάρια. Έχουν δεξιά το νεσεσέρ και μόλις σταματήσουν πιάνουν το concealer, την πούδρα, τη μάσκαρα. Το ένα μάτι στον καθρέφτη, το άλλο στο φανάρι. Με το που ανάψει, τα πετάνε στο διπλανό κάθισμα και βάζουν πρώτη. Γελάμε. Σκέψου θέαμα που προσφέρουμε με το μισό concealer κάτω από τα μάτια ή στα σπυράκια, χωρίς την πούδρα, λέει η Α. ξεκαρδισμένη. Δεν λες ότι χαζεύουν οι γύρω και περνάει η ώρα τους πιο έυκολα? προσθέτει η Φ. <br /><br />Η πρακτική και εφευρετική Ε. όμως επαναφέρει την ομήγυρη στην τάξη: Το θέμα είναι πως ξαναβρίσκεις ότι πέταξες και πως δεν χάνεις καν το χρόνο να το αφήσεις στο κάθισμα του συνοδηγού. Τι εννοείς?<br />Να, θα ήταν ωραίο να ανοίγει το μεταλλικό καπάκι του λεβιέ των ταχυτήτων και να έχεις εκεί π.χ. την πούδρα!<br />LOLOLOL!!<br />Kαι στο τιμόνι με ένα κουμπί να αποκαλύπτονται οι θήκες για τις σκιές! πετάγεται η Μ.<br />Και να είναι συνδεδεμένες με ελατήρια ώστε μόλις ανάψει πράσινο και τις αφήσεις να πάνε μόνες τους στη θέση τους! προσθέτει η Φ.<br />Ή να πετάγεται από κάτω από το cd μια παραλληλόγραμμη θήκη που χωράνε όλα! αντεπιτίθεται η Μ.<br />Και να βάζεις όλη τη σειρά του Dior ας πούμε, συμπληρώνει η Α.<br />Για να μην πω ότι θα βγάζει ειδική θήκη ο Dior που θα κουμπώνει τέλεια στις υποδοχές του τάδε αυτοκινήτου, καταλήγει η Ε.<br /><br />Παύση.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/ScpgiIlX3II/AAAAAAAABpo/wRS80sRJ_x4/s1600-h/barbie_beetle.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/ScpgiIlX3II/AAAAAAAABpo/wRS80sRJ_x4/s320/barbie_beetle.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317168449600347266" /></a><br /><br />Το Barbie Car, περιγράφουμε ένα Barbie Car, λένε όλες ανάμεσα από γέλια.<br />Sorry το Barbie Car το είδα, μόνο ροζ είναι, δεν πήρα χαμπάρι πουθενά να περιλαμβάνει τέτοια gadgets, πετάγομαι.<br /><span style="font-style:italic;">Εν χορώ:</span> <br />Tότε να το φτιάξουμε! Τι τέλεια ιδέα! LOLOLOL!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-2297764885006031007?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-38402677549543700792009-03-25T18:11:00.004+02:002009-03-25T18:23:11.973+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/ScpYTyn3HLI/AAAAAAAABpQ/uQ92mGXT1Xw/s1600-h/camel2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 279px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/ScpYTyn3HLI/AAAAAAAABpQ/uQ92mGXT1Xw/s320/camel2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317159407094013106" /></a><br /><br />Τις τελευταίες μέρες δεν γράφω " gmail ".<br />Γράφω " gamil ".<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-3840267754954370079?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-25764586657368055822009-03-25T17:53:00.004+02:002009-03-25T18:22:11.733+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/ScpaIDqwE-I/AAAAAAAABpY/0EkH_1Ci-aI/s1600-h/2457217093_f9e47f216d.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/ScpaIDqwE-I/AAAAAAAABpY/0EkH_1Ci-aI/s320/2457217093_f9e47f216d.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317161404534363106" /></a><br />Πλάνο παρέλασης σήμερα:<br /><br />Στρατιωτικοί παρελαύνουν γυαλισμένοι, κορδωμένοι υπερήφανα, καλοζυγισμένοι περνώντας μπροστά από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η μπάντα παιανίζει από πίσω. Ο εκφωνητής μιλάει για το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, για μάχες και οπλαρχηγούς. <br /><br />Και ξαφνικά το πλάνο καταλαμβάνει ένα γαλάζιο γυαλιστερό μπαλόνι-δελφίνι που ανεβαίνει αργά και κυματιστά προς τα πίσω και χάνεται. Για μια στιγμή νόμισα πως άκουγα το "don't worry be happy". <br /><br />Τι αναπάντεχα όμορφη μίξη εικόνων!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-2576458665736805582?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-61965252994710413422009-03-15T20:40:00.003+02:002009-03-15T20:55:19.874+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Sb1N_h8-UBI/AAAAAAAABpI/QWqXm3H51fk/s1600-h/5.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Sb1N_h8-UBI/AAAAAAAABpI/QWqXm3H51fk/s320/5.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5313488889208262674" /></a><br />Πριν λίγες μέρες το breathe ή datascape έκλεισε τα 5 του χρόνια. Τα post τα τελευταία 2 χρόνια γίνονται αραιότερα κυρίως λόγω άλλων υποχρεώσεων μα εκπλήσσομαι που έφτασε μέχρι εδώ κάτι που ξεκίνησε τόσο αυθόρμητα. <br /><br />Ακόμη θυμάμαι που τους πρώτους 6 μήνες παρακολουθούσα καθημερινά όλα τα (20 max) ελληνικά blogs και που στέλναμε email ο ένας στον άλλον όταν ανακαλύπταμε κάποιον καινούργιο! Από τότε οι λεωφόροι των blogs γίνονται όλο και πιο crowded. Όπως είναι φυσικό από αυτό ξεπηδάνε και διαμάντια και αδιάφοροι και ανάξιοι λόγου, μα η κατάσταση είναι ακόμη ενδιαφέρουσα. Όχι με τον τρόπο της άγριας χαράς της αρχής, μα με ένα πιο ήρεμο, ισορροπημένο τρόπο. Οι bloggers αλλάζουν. Τώρα που το σκέφτομαι θα είχε πλάκα ένα postάκι πάνω στο πως εξελίχθηκαν τα πράγματα. <br /><br />Χρόνια πολλά !!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-6196525299471041342?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-21106991475955561552009-03-04T19:23:00.004+02:002009-03-04T20:12:23.024+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Sa7DkGuU-OI/AAAAAAAABoo/4aEvIZumqQ4/s1600-h/6.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/Sa7DkGuU-OI/AAAAAAAABoo/4aEvIZumqQ4/s320/6.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309396035764025570" /></a><br />Ένα μήνα πριν. Έχω πάει με παρέα για να δούμε τον Σ.Κ., συνάδελφο αρχιτέκτονα και συνεργάτη στο γραφείο που τραγουδάει για άλλο ένα βράδυ σε νυχτερινό κέντρο της Ιεράς Οδού. <br /><br />Μπέρδεμα? Ο Σ. έχει δυο επαγγελματικές αγάπες: την αρχιτεκτονική και το τραγούδι. Για την αρχιτεκτονική τον βλέπουμε καθημερινά. Για το τραγούδι, που να φανταζόμασταν η παρέα συνεργατών που πήγαμε να τον δούμε, για τι μιλάμε. Γνωρίζαμε ότι στο τραγούδι είναι πολύ καλός, ότι το έχει σπουδάσει χρόνια στο Ωδείο Αθηνών, όπως και πιάνο και κιθάρα και πως ενώ του αρέσει πολύ, τον απωθεί ως επαγγελματικός χώρος. Επειδή όμως αγάπη είναι αυτή και δεν κόβεται τελείως, συνεργάζεται με τον Μίμη Πλέσσα στις συναυλίες του. <br /><br />Αρχίζοντας το πρόγραμμα ομολογώ ότι οι περισσότεροι από εμάς δεν τον είχαμε ξανακούσει να τραγουδάει. Είχαμε ακούσει πως είναι πολύ καλός και περιμέναμε να κλείσουμε τη βραδιά λέγοντας "μπράβο, πολύ ωραία φωνή έχεις Σ.". Φυσικά, για να γράφω αυτό το post, δεν εγίνε αυτό. <br /><br />Με το που εμφανίζεται στη σκηνή -λυσσάμε εμείς από κάτω- και ακούω την πρώτη λέξη μένω σιωπηλή. Αν είναι δυνατόν. Ο άνθρωπος αυτός που βλέπεις όλη μέρα σε ένα γραφείο πιο πέρα είναι μεταμορφωμένος. Ένιωσα λίγο σαν να παίρνω μάτι σε κάτι ολοδικό του, κάτι πολύ βαθύ. Εκεί στη σκηνή έβγαζε ένα κομμάτι από την ψυχή του. Και το έβγαζε με μια φωνή που με άφηνε άναυδη. Δεν γνωρίζω πολλά από μουσική και ζηλεύω τις καλές φωνές γιατί δεν έχω μια τέτοια ενώ πολύ θα το ήθελα. Αλλά η φωνή που άκουγα είχε το εύρος ενός hardcore επαγγελματία τραγουδιστή του τύπου Φραγκούλης με την ευαισθησία και τη συναισθηματική διαπερατότητα ενός Πάριου. Αναφέρομαι σε έλληνες τραγουδιστές γιατί τα κομμάτια ήταν ελληνικά και με αυτους μπορούσα να τον συγκρίνω ευκολότερα. Το εντυπωσιακότερο όμως ήταν άλλο. Ο Σ. ένας ψηλός νέος άντρας, πολύ όμορφος, με αρρενωπή ομορφιά, λίγο μετά τα 30, εκτός από καλός αρχιτέκτονας, καλλίφωνος και κουραστικά σεμνός είχε και ικανότητες showman! Στεκόταν στη σκηνή σαν να είναι ο φυσικός του χώρος, μπορούσε να σταθεί εκεί, να κινηθεί, να έχει επικοινωνία με το κοινό και να "παίζει" με τους από κάτω. Στα διαλείμματα ανάμεσα στα τραγούδια, είχαμε λυσσάξει: φωνάζαμε σαν να είχαμε μπροστά μας τον Σάκη.<br /><br />Το τέλος της βραδιάς μας βρήκε να συζητάμε ενθουσιασμένους μαζί του. Νομίζω είναι θέμα χρόνου να του γίνει κάποια σοβαρή πρόταση. Νιώθαμε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε κάτι που αναδύεται. Εκείνος αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο με σεμνότητα και ελαφριά δυσπιστία. Κάτσε να γίνει και βλέπουμε, λέει. <br /><br />Τις επόμενες μέρες στη δουλειά τον πειράζουμε ότι είναι πολύ ωραίος στη σκηνή και πολύ επικοινωνιακός, έχει γίνει ποτέ τίποτα άξιο λόγου από fans? H γυναίκα του τι λέει? Γιατί ο Σ, εκτός από νέος, ωραίος, αρχιτέκτονας, καλλίφωνος και εξαιρετικός επί σκηνής, είναι και πολύ καλός οικογενειάρχης. Ναι, τελικά είναι ο άνθρωπος ορχήστρα. Στη ηλικία αυτή τα κάνει όλα και συμφέρει. Σπάνιο πραγματικά. Έχει μια όμορφη γυναίκα με την οποία είναι πολύ αγαπημένοι, ένα αγοράκι ενάμιση έτους και την προηγούμενη εβδομάδα απέκτησε και μια μπέμπα.<br /><br />Του εύχομαι να του ζήσουν, να είναι πάντα καλά και να μην πάψει να εκπλήσσει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-2110699147595556155?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-31226888602129411562009-02-10T22:26:00.003+02:002009-02-10T23:11:20.882+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SZHs66b60fI/AAAAAAAABog/luQ1IIcOuL4/s1600-h/ObjFull_L.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 246px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SZHs66b60fI/AAAAAAAABog/luQ1IIcOuL4/s320/ObjFull_L.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301278733254709746" /></a><br />H Κ. δεν είχε ποτέ καμμία σχέση με την τέχνη. Λίγο πριν τα 50 σήμερα και με την ταραχοποιό παρουσία μου γύρω της, τέσσερα χρόνια πριν την έπεισα να μην αγοράσει "μια μεταξοτυπία του Φασιανού ή του Μυταρά" για τον μεγαλο άδειο τοίχο στο σαλόνι του καινούργιου σπιτιού. Και τι να βάλω?/ να μαζέψεις χρήματα και να πας και να πάρεις έναν κανονικό πίνακα, μόλις μπορέσεις. Κάτι που να σου αρέσει.<br /><br />Η ατάκα μου θα έπεφτε στο κενό αν δεν είχε τύχει εκείνη την περίοδο να πάμε μαζί στα εγκαίνια έκθεσης γνωστού καλλιτέχνη (ας τον πούμε Λ.), άντρα γνωστής μου από τη σχολή. Εκεί είχε έρθει σε επαφή με κάτι άγνωστο για αυτήν μέχρι σήμερα: την αίσθηση ότι ένα ζωγραφικό έργο "σου μιλάει" βαθιά μέσα σου. Είναι τόσο δυνατό αυτό που περιγράφω που ακούγεται γελοίο όταν το γράφω και ξαναδιαβάζω το post πριν το ανεβάσω. Αν δεν το έχεις νιώσει κάποια στιγμή δεν θα καταλάβεις για τι μιλάω. Η ουσία όμως είναι μια: Ο πίνακας της μίλησε μεν, μα αυτή και ο άντρας της δεν είχαν χρήματα για να το αγοράσουν. Οπότε σιωπή.<br /><br />Το σκέφτηκε από εδώ, το σκέφτηκε από εκεί, τελικά ούτε τον Μυταρά ούτε τον Φασιανό αγόρασε. Και ο τοίχος έμενε πεισματικά άδειος. Εδώ και μια εβδομάδα όμως με είχε ζαλίσει. Πάρε τον ένα τηλέφωνο, να πάμε στο εργαστήριό του, να δούμε έργα. Η λογική ήταν ότι τα λεφτά τα διέθετε πάνω κάτω, υπολόγιζε και σε μια καλύτερη τιμή λόγω φιλικής σχέσης και παράκαμψης γκαλερί. Με τα πολλά το κανόνισα. Την προηγούμενη Πέμπτη το απόγευμα ψάχναμε θέση για να παρκάρουμε κοντά στο εργαστήριο.<br /><br />fast forward<br /><br />Δυο ώρες μετά, ανεβαίναμε τα σκαλιά για να φύγουμε και μόνο που δεν την έπιασαν τα κλάμματα. Τι θέλω και ζητάω τη βοήθειά σου? Τώρα δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτε άλλο. Τι πράγμα ήταν αυτό? Δεν μου έχει ξανασυμβεί./ Να το αφήσεις και να ηρεμήσεις. Συγνώμη αλλά που να ξέρω ότι του έχουν βγάλει βγει βιβλίο, ότι έχει πουλήσει στο Μουσείο Μπενάκη, έχει δημοπρατηθεί από όλους τους παγκόσμιους οίκους δημοπρασιών και δεν ξέρω και εγώ ποιον άλλο?/ Γαμώτο είναι σχεδόν 3 φορές επάνω. Έπρεπε να είχα πάρει τότε εκείνο τον πίνακα και για μην πέφτω ξερή τώρα. Αχ τι μου κάνεις! Αχ τι μου κάνεις!<br /><br />Ομολογώ ένιωσα ενοχές. Έφυγα όπως όπως. Συνέστησα ψυχραιμία και θύμησα τη δύναμη του πανδαμάτορος χρόνου. Ούτως ή άλλως ο σύζυγος μόλις το άκουγε θα έπεφτε ξερός. Εδώ θα έπεφτα ξερή εγώ αν μου έλεγες ένα μήνα πριν πως κάποιος σκέφτετα να δώσει τόσα λεφτά για πίνακα, μου απάντησε.<br /><br />Μια εβδομάδα μετά μου λέει τα ίδια. Έχει χάσει τον ύπνο της, νιώθει κάτι περίεργο, κάτι πρωτόγνωρο. Είναι περίεργο, σαν να σου λεέι κάτι πολύ βασικό, σαν να ξαναγεννιέσαι κάθε φορά που το βλέπεις, μια κάθαρση και αναγέννηση λένε τα λόγια της. Ο σύζυγος συμφώνησε να πάνε να δούνε από κοντά. Δεν του αρέσει που τη βλέπει να ζορίζεται μα δεν τα είχε υπολογίσει έτσι. Είναι και η περιέργεια στη μέση. Περί τίνος πρόκειται τέλος πάντων? Θα βρούμε όμως μια άκρη - κάτι έχω στο νου μου, μου λέει αισιόδοξα και μυστικοπαθώς η Κ. <br /><br />Αναμένω εξελίξεις και την πειράζω στο τηλέφωνο αποκαλώντας τη πότε "μαικήνα των τεχνών" και ποτε "νεοφώτιστη". Έχω εντυπωσιαστεί πάντως.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-3122688860212941156?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-10624008450193961962009-02-03T23:58:00.004+02:002009-02-04T00:11:18.155+02:00-συνέχεια <a href="http://datascape.blogspot.com/2009/01/part-1_28.html">από εδώ</a>-<br /><br />3. Σχέση ποιότητας/κόστους<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SYi-Lh9oRHI/AAAAAAAABn4/aWg7xtHncEU/s1600-h/equilibrium__fs.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 213px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SYi-Lh9oRHI/AAAAAAAABn4/aWg7xtHncEU/s320/equilibrium__fs.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5298694066906088562" /></a><br />Η Μ. από το γραφείο μένει με το φίλο της πολλά χρόνια τώρα. Χύμα τύπος και χαλαρή, σκέφτεται τελευταία να πάρει κανένα έπιπλο. Μέχρι τώρα βολεύονταν με τα παλιά έπιπλα της οικογένειας του φίλου. Αναρωτιέται αν αξίζει να πάρει κανείς «καλά» (ακριβά) έπιπλα δεδομένου του ότι αν/όταν κάνεις παιδιά μάλλον θα γίνουν χάλια. Για απόδειξη μου λέει πως η φίλη της η τάδε, με δυο μικρά, της είπε «ευτυχώς που δεν πήρα ακριβά πράγματα, τα έχουν χτυπήσει, βάψει, λερώσει δεκάδες φορές». Με ρώτησε τη γνώμη μου γνωρίζοντας ότι βρίσκομαι σε παρόμοια (αγοραστική) φάση. Μάλιστα. Λοιπόν, γνώμη μου είναι ότι αν έχεις τα λεφτά ναι, να πάρεις «καλά» (που συνήθως μεταφράζεται σε "ακριβά") έπιπλα, αν αυτά σου αρέσουν. Η ομορφιά και η ποιότητα είναι απολαύσεις στη ζωή και κατά τη γνώμη μου είναι χαζό να αρχίσεις να τις χαίρεσαι μετά τα 50 σου αν μπορείς να το κάνεις νωρίτερα. Φυσικά να μην κάτσεις να σκάσεις αν τα έπιπλα γρατσουνιστούν, λερωθούν ή whatever. Εξίσου φυσικά, όταν πολλαπλασιασθείς μην προσφέρεις μαρκαδόρους στα πιτσιρίκια και τους θέσεις ρητά ότι μπορούν να «εκφραστούν» όπου θέλουν. Σοφό θα ήταν όμως να επιλέξεις υλικά που ή να καθαρίζονται επί τόπου ή να βγαίνουν και να πλένονται. Και στο φινάλε, εμένα δεν μου αρέσει ένα σπίτι που είναι άψυχο, λες και έχει βγει από κατάλογο περιοδικού. «Mη και παρατήσεις το ποτήρι σε λάθος θέση- θα χαλάσει το ντεκόρ!» και τα τοιαύτα. Ας είναι και κάτι χτυπημένο, δεν θα πανηγυρίζω, αλλά δεν θα το φέρω βαρέως κιόλας. Στο κάτω κάτω, πήγαινέ το για ένα service αν γίνει κουδουνίστρα ή πάρτο σαν αφορμή για να πάρεις κάτι κανούργιο και δώρισε το παλιό κάπου που το χρειάζονται περισσότερο. Αν δεν μπορείς να πάρεις κάτι που σου αρέσει διότι είναι ακριβό, και χρειάζεσαι χωρίς καθυστέρηση ένα έπιπλο για την τάδε ανάγκη σου, είναι καλύτερο να πάρεις κάτι εξευτελιστικά φτηνό προκειμένου να μαζέψεις τα χρήματα και να πάρεις το συντομότερο αυτό που πραγματικά θέλεις. Αν δεν είναι στις άμεσες ανάγκες σου, άστο, μην πάρεις τίποτα. Less is more άλλωστε.<br /><br />4. Ειλικρίνεια<br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SYi_CDrA1fI/AAAAAAAABoA/XzIGOamqqFI/s1600-h/funny-sign-honesty.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SYi_CDrA1fI/AAAAAAAABoA/XzIGOamqqFI/s320/funny-sign-honesty.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5298695003667748338" /></a><br />Η «εκδημοκράτιση» του design τα τελευταία χρόνια, οφείλεται σε 3 παράγοντες: στην χρήση του σε popular media όπως η tv, στο ΙΚΕΑ και τα παρόμοιας φιλοσοφίας καταστήματα και στην είσοδο στην αγορά των επιπλοποιών ανθρώπων νεώτερης γενιάς που αποφάσισαν να μην κάνουν όπως οι γονείς τους «έπιπλα για μια ζωή». Αποτέλεσμα? Τα περισσότερα ξύλινα έπιπλα με «σύγχρονη γραμμή», δεν είναι από συμπαγές ξύλο αλλά από ένα σκελετό, mdf και καπλαμά δρυός/καρυδιάς/wenge κλπ. Καμπλαμάς για όσους δεν ξέρουν είναι ένα λεπτό φυλλαράκι ξύλου (2-3 χιλιοστά ας πούμε) που κολιέται πάνω στο mdf για να του δώσει μια πιο κυριλέ ξύλινη επιφάνεια. Αντί για mdf παντού πολλές φορές χρησιμοποιούνται και άλλα κόλπα για να «γεμίσει» το εσωτερικό του επίπλου, όπως η χαρτοκυψέλη, ξυλοπολτός(αν θυμάμαι καλά) και άλλα. Θα τα ανακαλύψετε αν χρειαστεί να κόψετε ένα έπιπλο ΙΚΕΑ πχ. Σε αυτά τα έπιπλα, αν πέσει ένα μαχαίρι και τα χαράξει θα δείτε το εσωτερικό τους. Πράγμα που δεν συμβαίνει στο κανονικό ξύλο. Ομοίως αν δεν είναι από κανονικό μέταλλο αλλά έχουν μόνο μια μεταλλική μπογιά, ένα τυχαίο ξύσιμο και φαίνεται από κάτω η μαύρη επιφάνεια του background. <br />Κοιινώς όλα αυτά, όπως κάθε υλικό που δεν είναι απολύτως pure, γερνάνε πιο άσχημα. Τέλος πάντων, το νόημα είναι ένα: έχω βαρεθεί το γεγονός ότι στο 95% των καταστημάτων να βλέπω έπιπλα που δεν είναι από καθαρά,«ειλικρινή» υλικά. Και να ρωτάω και να μου λένε ότι είναι από «ξύλο». Καρυδιά π.χ. / Όχι συμπαγές ξύλο υποθέτω ε? / Εε, όχι.<br /><br />Ναι, ένας purism με βάρεσε κατά κέφαλα αλλά ενώ δέχομαι τέτοιες ανειλικρινείς μεθόδους κατασκευής σε καταστήματα με τιμές και ύφος ΙΚΕΑ, το θεωρώ κοροϊδευτικό να χρησιμοποιούν τα ίδια φτηνά υλικά και μεθόδους κατασκευής το 90% των λοιπών καταστημάτων. Και το εξοργιστικό είναι ότι χρησιμοποιούν τις ευτελείς αυτές μεθόδους κατασκευής επίπλων, ποντάροντας στο ότι «έτσι φτιάχνονται τα μοντέρνα έπιπλα». Και όπου μοντέρνο διάβαζε minimal. Τα “μοντέρνα έπιπλα” όμως δεν φτιάχνονται μόνο έτσι, αλλά άντε βρες εσύ ένα μονοκόμματο ξύλο 1.20χ2.00 και μετά κοστολόγησέ το. Θα βγουν πανάκριβα. Τέτοιου τύπου design, ακριβώς για τον λόγο που προανέφερα, ποτέ δεν ήταν οικονομικό, οπότε, λαμβάνοντας υπόψην μου το 3 από πάνω, θεωρώ ότι το δίλημμα στην ουσία είναι ΙΚΕΑ vs ακριβά αλλά διαφορετικής ποιότητας έπιπλα.<br /><br />Το ενδιαφέρον είναι δε, ότι ούτε τα πρώτα ούτε τα δεύτερα έχουν πρόβλημα πωλήσεων. Εκείνοι που έχουν, από ότι κατάλαβα τον τελευταίο μήνα που γυρίζω από εδώ κια από εκεί είναι αυτοί οι «ενδιάμεσοι». Γιατί με την οικονομική κρίση τριγύρω, το σκέφτεσαι διπλά τι αγοράζεις και πόσα δίνεις για αυτό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-1062400845019396196?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-86266423136429440412009-01-28T22:47:00.005+02:002009-01-28T23:05:19.614+02:00Εντάξει, μετακόμισες με το έτερον ήμισυ, περνάτε ωραία, ζορίζεστε λίγο στο να ρονταριστείτε μεταξύ σας και να μην λειτουργείτε ως μονάδες, μα γενικά τα καταφέρνετε. Αποφασίζετε να πάτε να κοιτάξετε κανένα έπιπλο να βάλετε στο γήπεδο που λέγεται «καθιστικό». Στόχος δεν είναι φυσικά να το γεμίσετε επειδή είναι άδειο μα επειδή πέραν των προαναφερθέντων 2 δεν υπάρχει κάπου για να κάτσει κανένας άλλος. Είστε και κοινωνικοί, ας μην το ξεχνάμε. Τεσπά, με τούτα και με εκείνα βρίσκεσαι αντιμέτωπος με το θέμα «επίπλωση» και το επεξεργάζεσαι με κάθε ευκαιρία. Φούλστοπ. Ακολουθούν ευτράπελα, συμπυκνωμένη γνώση προς κατανάλωση, προσωπικά manifestos και συμβουλές προς ναυτιλομένους.<br /><br />1. Ο πόλεμος των κόσμων<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SYDGqG0dO9I/AAAAAAAABno/t_W4_ER_CGg/s1600-h/jedi-master-yoda-is-in-soulcalibur-iv-xbox-360-version-big.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 197px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SYDGqG0dO9I/AAAAAAAABno/t_W4_ER_CGg/s320/jedi-master-yoda-is-in-soulcalibur-iv-xbox-360-version-big.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296451588475141074" /></a><br /> Είσαι αρχιτέκτονας μα ότι και να ήσουν αν έχεις μια παιδεία σε θέματα design θα το πάθεις. Αρχίζεις την αναζήτηση των επίπλων με ένα κάρο εικόνες στο μυαλό και καταλήγεις να απορρίψεις το 90% των αντικειμένων διότι είναι άβολα, άχρηστα ή δυσάρεστα στην καθημερινή χρήση (π.χ. κρύα). Αυτό φυσικά συμβαίνει όταν θες να αγοράσεις έπιπλα που δεν θα τα πετάξεις σε 3-4 χρόνια (μα ούτε και θα τα κουβαλάς μέχρι να τα τινάξεις αλλά λέμε). Κοινώς ψάχνεις έπιπλα που να «τα έχεις για καιρό». Είναι σαν να σχεδιάζεις σπίτι για άλλον και σπίτι για εσένα. Σαν να μιλάς για γκόμενους άλλων και να σε ρωτάνε πως θες εσύ τον δικό σου. Το clash of cultures το έπαθα εγώ με ένα μισβαντεροϊκής απλότητας (και ποιότητας) τετράγωνο τραπεζάκι σαλονιού με μάρμαρο on top και χρωμιομένο μέταλλο για βάση. Έχω μονίμως κρύα πόδια και θα ξενερώνω να τα ακουμπάω χειμώνα στο τραπεζάκι όταν χαλαρώνω μπροστά στην tv. Επειδή μου αρέσει όμως σκέφτομαι να πάρω την μικρή εκδοχή του, ως side table. Μα δεν είναι το ίδιο. Με τυρρανάει το θέμα και δεν έχω καταλήξει. Όσο λιγότερα ξέρεις τόσο πιο ευτυχής είσαι. Και εδώ.<br /><br />2. Να το επιπλώσουμε βρε παιδί μου.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SYDHCi1K2xI/AAAAAAAABnw/Dy2XG6A49MQ/s1600-h/Pharaoh_Table_1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 288px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SYDHCi1K2xI/AAAAAAAABnw/Dy2XG6A49MQ/s320/Pharaoh_Table_1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296452008311184146" /></a><br />Με ρωτάνε τι θα πάρουμε και «πως» θα το φτιάξουμε. Αηδίες. Άκου «σε τι στυλ το θέλετε»? Σε στυλ Γ - άσε μας αγαπητή μου. Ένα σπίτι φτιάχνεται όσο το ζεις. Δεν φυτρώνει στο μυαλό σου μια ωραία πρωία ένα «concept», μετά από 2-3 μέρες ξέρεις ακριβώς τι θες και που θα το βάλεις και over. Kαι δεν οφελεί να μπουρδουκλώνεσαι με 30 ερωτήσεις aka 30 έπιπλα προς αναζήτηση ταυτόχρονα. Ξεκίνα από αυτά που σου έρχονται πρώτα σαν ανάγκες και μέχρι να πας στο επόμενο θα έχεις σκεφτεί καλύτερα τι θες. Μια γενική αίσθηση όμως είναι καλό να υπάρχει. Aς πούμε δεν παίζει να φαντασιώνεσαι ένα βιομηχανικό περιβάλλον και να πας και να αγοράζεις από το Άβαξ φαραωνικής επικότητας τραπέζι. Εκτός αν καταλήξεις στο mix’n’match. Το οποίο απαιτεί προσοχή για να μη καταλήξει γιουσουρούμ.<br /><br /><span style="font-style:italic;">-συνεχίζεται-</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-8626642313642944041?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-33941365844886322602009-01-26T21:13:00.008+02:002009-01-26T22:13:27.770+02:00<span style="font-style:italic;">- ή ο σουρρεαλισμός της Δευτέρας-</span><br /><br />Είναι περίπου 5 η ώρα το απόγευμα. Είμαι ζαλισμένη από τη δουλειά στο γραφείο. Κάνω κάτι που απαιτεί συγκέντρωση, ακρίβεια και επανάληψη. Κατεβαίνω στο περίπτερο για break και προμήθειες. Κοιτάζω τον περιπτερά ευθυτενής, με το βλέμμα χαμένο κάπου πάνω από το κεφάλι του και την -ultra βραχνιασμένη- μου φωνή να ακούγεται αυστηρή από την κούραση του λέω δυνατά : "<span style="font-weight:bold;">εμπρός?</span>" / Εεε, εσείς ήρθατε, τι θέλετε?/ -ο τύπος έχει έκπληκτη φάτσα του Αλεξανδράκη στο Δεσποινίς Διευθυντής. Τι λέω ρε? ψύχραιμη, μαλακώνω- ένα τάδε./ -το στόμα του ακόμα χάσκει- Μάλιστα. Φεύγοντας με βλέπει να σκάω στα γέλια. Κούκου.<br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/TU6aUeDb2ls&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/TU6aUeDb2ls&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Έχουν περάσει περίπου 2 ώρες και πηγαίνω στο σπίτι μου. Το λεωφορείο από το μετρό στο σπίτι έχει κολλήσει σε μια κίνηση που δεν έχω ξαναδεί στην περιοχή αυτή. Έχει αρχίσει να μου τη βιδώνει. Πιο γρήγορα θα φτάσω με τα πόδια. Κατεβαίνω. Λίγα μέτρα πιο κάτω ένα περίπτερο. Κατευθύνομαι με στόχο μια σοκολάτα για το δρόμο (πόσο έχει η τάδε σοκολάτα παρακαλώ?) όταν παίρνω χαμπάρι ότι ο νεαρός περιπτεράς κοιμάται πίσω από τις τσίχλες, τα γλυκά και τους αναπτήρες βυθισμένος στο μπουφάν του. Εεε, γκούχου-γκούχου, ΠΟΣΟ ΕΧΕΙ Η ΣΟΚΟΛΑΤΑ? Ο νεαρός ξυπνάει αλαφιασμένος και ελαφρώς ζαλισμένος: Εμπρός?<br />Αυτή τη φορά δεν κρατιέμαι. Σκάω στα γέλια μπροστά στον αγουροξυπνημένο. Συγνώμη, συγνώμη, απαντάει βιαστικά./ Δεν πειράζει. Κανονικά έπρεπε να σου απαντήσω "σε κατάλαβα απ'τη φωνή - τέλος" αλλά άστο και εγώ του "εμπρός" είμαι. O πιτσιρίκος με κοιτάζει άφωνος, παίρνω τη σοκολάτα και φεύγω.<br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/8XxOoCyGb3s&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/8XxOoCyGb3s&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-3394136584488632260?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-82145568314253504392009-01-18T20:40:00.004+02:002009-01-18T21:56:12.762+02:00<span style="font-style:italic;">(για διαφορετικούς λόγους)</span><br /><br />Δυο ημέρες μένουν για τις 20 Ιανουαρίου. Είναι η μέρα της <a href="http://edition.cnn.com/2008/POLITICS/11/10/inaugration.tickets/">ορκωμοσίας Οbama</a>, που θα δώσει τη θέση της στη δεύτερη μέρα εορτασμών (21 Ιανουαρίου) και πρώτη για την <a href="http://abc.go.com/primetime/lost/index?pn=index">5η season του Lost</a>. Μιλάμε για ιστορικό τηλεοπτικό συνωστισμό. Εκτός και αν τελευταία στιγμή η ορκωμοσία του νέου προέδρου μεταφερθεί στη Χαβάη, τόπο καταγωγής του O. και γυρισμάτων της τηλεοπτικής σειράς, οπότε ούτε γάτα ούτε ζημιά για τους κατοίκους των ΗΠΑ που κινδυνεύουν σοβαρά να αποβλακωθούν μπροστά στις οθόνες. Την ορκωμοσία θα την κάνει ο Βen, τα γνωστά "μυστήρια" νούμερα που εμφανίζονται στη σειρά θα κάνουν την εμφάνισή τους είτε ως αριθμοί τηλεφώνων που θα περνάνε κάτω από την οθόνη, είτε ως αριθμοί των μελών της μπάντας τάδε, της χορωδίας δείνα, των αεροσκαφών που θα πετάνε κλπκλπ. Πρώτη επιτυχία του νέου προέδρου θα είναι πως άρχισε επιτέλους η 5η σεζόν και πρώτη -αμφιλεγόμενη- εξαγγελία πως θα αποκαλύψει "τι παίζει επιτέλους με τη σειρά".<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ioZ7zoNf9T0&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/ioZ7zoNf9T0&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Ευτυχώς στα καθ'ημάς δεν θα χρειαστεί να καούμε. Προσωπικά σκοπεύω να τα παρακολουθήσω και τα δύο, με την ίδια επίγνωση του ιστορικού της στιγμής και της διαφοράς βάρους που έχουν τα γεγονότα (ή έτσι θέλω να πιστεύω) και με λίγες απαιτήσεις για την εξέλιξη των 2 φαινομένων. <br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/b7JfGf6HCNQ&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/b7JfGf6HCNQ&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Σε ένα crash test ρομαντικών ελπίδων λοιπόν έχουμε και λέμε:<br />1. Ο Οbama ελπίζω να αποδειχθεί αντάξιος του 30% των ρομαντικών προσδοκιών που έχουν -κρυφά ή φανερά- οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη από αυτόν και <br />2. το LOST Season 5 ελπίζω να αποδειχθεί μικρότερος ψυχοβγάλτης από ότι ήταν μέχρι τώρα διότι το κόλημα-κόλημα αλλά στο τσακ είναι μεγάλη μερίδα τηλεθεατών από το να πάνε να λιντσάρουν ομαδικά τους σεναριογράφους.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-8214556831425350439?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-13737969128096014902009-01-14T16:09:00.004+02:002009-01-14T16:14:39.884+02:00Όταν βλέπεις <a href="http://www.in.gr/sports/article.asp?lngEntityID=975542&lngDtrID=1101">Τα δύο εναλλακτικά σχέδια του Παναθηναϊκού για το γήπεδο στον Βοτανικό...</a> και διαβάζεις "Τα δύο εναλλακτικά σχέδια του Παναθηναϊκού για το γήπεδο στο Βατικανό". <br /><br />Ήταν να μη γίνει η αρχή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-1373796912809601490?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-7897143100790662432009-01-06T22:23:00.004+02:002009-01-06T22:42:41.683+02:00Φίλες και φίλοι αναγνώστες. Μεγάλη δουλειά η μετακόμιση. Συνειδητοποιείς ένα κάρο πράγματα, εκπαιδεύεσαι σε άλλα τόσα, ανακαλύπτεις εντέχνως χαντακωμένα στοιχεία του χαρακτήρα σου και μετά κάθεσαι και τα σημειώνεις όλα σε ένα post μπας και τα ξεχάσεις. Λοιπόν, έχουμε και λέμε:<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/vJ4YQjSHQiQ&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/vJ4YQjSHQiQ&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br />1. Μέσα μου κρύβω μια Μόνικα. Deutsches Kwalität, Αlles in Ordnung και Σία. Όταν έμενα με τους γονείς μου πέταγα τα ρούχα αριστερά δεξιά, μετά δυσκολίας εκπαιδεύτηκα να βάζω το άπλυτο ποτήρι στο πλυντήριο πιάτων και παράταγα τα περιοδικά όπου μου ερχόταν βολικό. Όταν έμενα μόνη μου κατάλαβα ότι δεν μαζεύονται όλα μόνα τους. Τουλάχιστον όχι με την υπάρχουσα τεχνολογία. Και δεν καθαρίζονται μόνα τους επίσης. Αλλά μια ήμουν, δεν έκανα πολύ μπούγιο. Τώρα που μένω με τον Δ. η μαμά μου πρέπει να είναι περήφανη. Αυτές τις πρώτες μέρες την έχω ξεπεράσει. Ιλιγγιωδώς. Και το χειρότερο είναι πως το απολαμβάνω. Τη σκόνη την ανέχομαι, την ακαταστασία όχι. Η οργάνωση ντουλάπας ομολογώ ότι δεν πίστευα πως θα ήταν ένα κεφάλαιο που θα με προκαλούσε τόσο.<br /><br />2. Το μυστικό νομίζω ότι κρύβεται στο ότι μου αρέσει το καινούργιο σπίτι, μου αρέσει που είναι μεγάλο, άδειο και φωτεινό. Και θέλω όσο μπορώ να το διατηρήσω έτσι. Μόνη εξαίρεση το σαλόνι που χρειάζεται ένα δεύτερο καναπέ και κανένα τραπέζι. Χώρος, χώρος, ομολογώ ξεδιάντροπα ότι θέλω πολύ χώρο. Δεν θέλω να μαζεύομαι, θέλω να έχω χώρο για όλα, να πετάω πολλά και να μη μαζεύω τσάντζαλα/μάντζαλα. Τα πολλά μπλιμπλίκια έχουμε συμφωνήσει άνευ συζήτησης ότι δεν μας πάνε. Έχω καταλήξει σε δύο πράγματα που δηλώνουν την ηλικία σου σε ένα σπίτι και καλό θα ήταν να τα αποφύγεις όσο το δυνατόν περισσότερο:<br />α. Το τραπεζάκι τίγκα στις κορνίζες και <br />β. Ο μπουφές. <br />Ο μπουφές συνεπάγεται όχι απλά την ύπαρξη "καλού σερβίτσιου", ποτηριών/μαχαιροπήρουνων μα και την έλλειψη χώρου αποθήκευσής του κάπου αλλού καθώς και την ευσεβή φαντασίωση για διοργάνωση δείπνου στην βασίλισσα της Αγγλίας. Υπερβολές. Τα καλά πράγματα μου αρέσουν. Με το μπουφέ χαλιέμαι, που συνήθως είναι ένα κλειστό και ελαφρώς άχρηστο έπιπλο. Μου κάνει κάτι πένθιμο και μου θυμίζει και τα παλιά σπίτια που είχαν τη "σάλα" μονίμως κλειστή, "για τους επισκέπτες" και ζούσαν όλοι στην κουζίνα.<br /> <br />Τέλος πάντων απέχω πολύ και από τα δυο. Για την ώρα το rollerblading στο σαλόνι είναι ένα ευχάριστο indoors sport.<br /><br />3. Eκτός από τη Μόνικα, κρύβω και μια λάτρη της κουζινικής τεχνολογίας. Ούτε αυτό το περίμενα. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SWPAwUpHvLI/AAAAAAAABmw/Ubv1mP8aLsM/s1600-h/med_housekeeping_tools_0.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 223px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SWPAwUpHvLI/AAAAAAAABmw/Ubv1mP8aLsM/s320/med_housekeeping_tools_0.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5288282323870530738" /></a><br />Με σημαία μου την ατάκα "δεν σπούδαζα 10 χρόνια για να...(εδώ συμπληρώνετε ότι κάνετε κέφι)" δεν συμβιβάζομαι σε καμμία έλλειψη άνεσης στον χώρο της κουζίνας. Προσοχή όμως εδώ φίλες και φίλοι: μην κάνετε τη ρήση καραμέλα και γεμίσετε ράφια και ντουλάπια με οτιδήποτε σαν φανεί hi-tech. Το ειδικό εργαλείο για να κόβεις αγγούρι μαζί με το ειδικό για την ντομάτα, καρότο, αγκινάρα ή οτιδήποτε άλλο ζαρζαβατικό καθώς και η ζυγαριά κουζίνας που είναι άνω των 30 πόντων σε διάμετρο και υπόσχεται μετρήσεις νανογραμμαρίου μάλλον πιο πολύ χώρο πιάνουν παρά χρησιμεύουν. Το προσωπικό μου threshold ήταν <span style="font-style:italic;">"η χύτρα" </span> . Όχι μόνο δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα έλεγα "πρέπει να πάρω μια χύτρα" μα ούτε και όταν την πήρα ότι θα αναφωνούσα "Mon Dieu! Πρόκειται για την adsl της κουζίνας! Πόσο μπροστά, πόσο μπροστά!". Εν συντομία, ζω τη χαρά της νοικοκυράς μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SWPB05kx4MI/AAAAAAAABm4/L0q23aPxsP8/s1600-h/med_pyrex.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 229px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SWPB05kx4MI/AAAAAAAABm4/L0q23aPxsP8/s320/med_pyrex.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5288283502015537346" /></a><br /><br />YEAP! It's time you experience yourself the bright new world out there - Duh!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-789714310079066243?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-29042810988873160512009-01-06T21:08:00.004+02:002009-01-06T22:47:14.242+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SWPDOqfygbI/AAAAAAAABnA/Dczr3pk-Z2s/s1600-h/happy+new+year+i.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 286px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SWPDOqfygbI/AAAAAAAABnA/Dczr3pk-Z2s/s320/happy+new+year+i.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5288285044156301746" /></a><br />Καλή Χρονιά σε όλους. Η νέα χρονιά μπήκε με κέφια, γλέντια, μπόλικη γκρίνια για την επιστροφή στην εργασία και με βρήκε με αρκετή κούραση καθόσον αυτές τις μέρες πέρασα μια κρίση με το νέο σπίτι στο οποίο μένω: η μανία να το κάνεις "ανθρώπινο", να το συνεφέρεις αγοράζοντας ένα σωρό τσάνταλα μάντζαλα που δεν τα είχες όταν έμενες μόνη σου σε ένα σπίτι 45μ2, στο κέντρο της Αθήνας με τσεκαρισμένες τις βασικές ανέσεις. Οπότε, ικανοποιημένο πτώμα πλέον, είπα να ξεκουραστώ τις τελευταίες 2-3 μέρες. Ατελείωτες ώρες ύπνου στον καναπέ, στο κρεβάτι και οπουδήποτε μπορούσα να κάτσω, back 2 blogging.<br /><br />Ο νέος χρόνος εύχομαι σε όλουςνα είναι γεμάτος υγεία, χαρά, δημιουργικότητα. Και να αποδειχθεί καλύτερος από τις προσδοκίες όλων μας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-2904281098887316051?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-55574607046535053102008-12-26T18:53:00.005+02:002008-12-26T20:09:33.763+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SVUd1QpQ2-I/AAAAAAAABmo/_T6fGTRaTDc/s1600-h/Wings_05.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SVUd1QpQ2-I/AAAAAAAABmo/_T6fGTRaTDc/s320/Wings_05.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5284162538627455970" /></a><br /><span style="font-style:italic;">- ή αλλιώς "όποιος κερδίζει στα χαρτιά"-</span><br /><br />Είναι από τις φορές που σε κάνουν να αναρωτιέσαι μήπως τελικά υπάρχουν άγγελοι, άγιοι, το πνεύμα των Χριστουγέννων ή οτιδήποτε άυλο στηρίζει την "ύπαρξή" του στην απλή και ροδαλή πίστη.<br /><br />Η Λ. τα είχε με τον φίλο της για 5 χρόνια. Πολλές φορές είχαν τσακωθεί, θα χωρίσουν-δεν θα χωρίσουν, τελικά έμεναν μαζί. Η Λ. είναι μια κοπέλα 23 χρονών,ψηλή, με πολύ εντυπωσιακό πρόσωπο, καμπυλώδες κορμί και κέφι να ντύνεται αστραφτερά σαν hollywood star. In short ο τύπος κοπέλας που όταν περνάει γυρίζουν σωρηδόν κεφάλια για να την χαζέψουν. Όλα αυτά καλά και ωραία μα κουβαλάει στο κεφάλι της ένα σωρό ρομαντικές ιδέες για σχέσεις που αρχίζουν από παλιά και κρατάνε για μια ζωή, σχέσεις που αξιζει να κάνεις υπομονή για αυτές να παλεύεις, να συγχωρείς. Χθες, Χριστουγέννα, η Λ. μπήκε στο πάρτυ της αδερφής της με δάκρυα στα μάτια. <br /><br />Δεν είναι η πρώτη φορά που τσακώνονται, σκέφτηκα και χωρίς να πολυδώσω βάση στο θέμα, πήγα να τη χαιρετίσω. And so the story begins.<br /><br />Παραμονή Χριστουγέννων η Λ. πήγε με τον φίλο της σε σπίτι κοινού γνωστού για να παίξουν χαρτιά. Η Λ. κερδίζει ο γκόμενος τσαντίζεται, πίνουν, παίζουν, η Λ συνεχίζει να κερδίζει, ο γκόμενος συνεχίζει να τσαντίζεται, πίνουν, ο οικοδεσπότης είναι κομμάτια και πάει να κοιμηθεί, οι άλλοι παίζουν μέχρι που κάποια στιγμή αποφασίζουν να φύγουν αφού η ώρα είναι σχεδόν 4. Μπαίνουν στο αυτοκίνητο, η Λ. δεν έχει βάλει το παλτό της, αφήνει την τσάντα με κινητό, κλειδιά και χρήματα στο πάτωμα, όταν ο άλλος της ζητάει να πάει και να κλείσει το part-baggage γιατί είναι ανοιχτό. Βγαίνει,κλείνει την πόρτα πίσω της και όπως κατευθύνεται στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου ο άλλος βάζει πρώτη και φεύγει! Φ-Ε-Υ-Γ-Ε-Ι ! Η Λ. σοκαρισμένη, έχει μείνει σύξυλη στη μέση του σκοτεινού δρόμου. Σύξυλη κανονικά. Έχει μείνει 4 το πρωί, μια κουκλάρα με ελαφριά sexy αμφίεση, στη μέση των έρημων και σκοτεινών δρόμων των Μελισσίων, δεν έχει παλτό, κινητό, λεφτά, τίποτα. Προσπαθεί να συνειδητοποιήσει τι έχει γίνει, περιμένει ότι ο άλλος θα κάνει ένα κύκλο και θα γυρίσει να την πάρει, προχωράει λίγο παραπέρα μήπως της πέταξε την τσάντα ή το παλτό στο δρόμο. Τίποτα. Σκέφτεται να βγει κάπου κεντρικά και βλέπει για μετά, μα δεν γνωρίζει κατά που να περπατήσει σε αυτή την περιοχή. Έχει τρομάξει, κρυώνει, είναι στεναχωρημένη και απορημένη. What the fuck?<br /><br />Η αλήθεια είναι πως το κρύο και ο φόβος σε αναγκάζουν να πάρεις αποφάσεις. Επιλέγει λοιπόν μια κατεύθυνση και περπατάει προς τα εκεί με την ελπίδα να βγει κάποια στιμή κάπου με κίνηση. Σκέφτεται να σταματήσει καμμιά κοπέλα που οδηγεί μόνη της και να της ζητήσει να την βγάλει Κηφισίας. <br /><br />Δεν περνάνε 2 λεπτά και σταματάει δίπλα της ένα μικρό Citroen. Το τζάμι του συνοδηγού χαμηλώνει και μια κοπέλα τη ρωτάει "Είσαι καλά? Μήπως χρειάζεσαι κάποια βοήθεια?". Η Λ. δεν έχει χρόνο για να χαζέψει. Της ζητάει να την πάει σε ένα κεντρικό δρόμο και στην πορεία πιάνουν την κουβέντα. Απότην κουβέντα δεν θυμάται πολλά. Ούτε το όνομά της, ούτε τι κάνει ακριβώς. Θυμάται κάτι για βιολόγος, αλλά θυμάται και πως έχει ένα κατάστημα με ρούχα δίπλα στο starbucks, στο Μαρούσι, να πάει να ψωνίσει καμμιά φορά. Θυμάται όμως πως η κοπέλα βοηθάει εθελοντικά και στον Ερυθρό Σταυρό, κάτι με άστεγους, να κοίτα και τη στολή μου. Ναι, πράγματι φοράει μια κόκκινη στολή με ένα λευκό σταυρό στο μπράτσο. Χαμπάρι δεν είχε πάρει η Λ. τόση ώρα. Τέτοια ανακούφιση είχε. <br /><br />Άντε, στον Ερυθρό Σταυρό? / Ναι./ Κοντά εκεί μένω./ Α! Εκεί πάω τώρα, θα σε πάω στο σπίτι σου, που να τρέχεις βραδιάτικα? / Απίστευτο! Ευχαριστώ πολύ./ Τίποτα. Μήπως θες να πάρεις κανένα τηλέφωνο να ειδοποιήσεις? / Εεεε...Δεν έχω κινητό μαζί μου./ Πάρε από το δικό μου. <br /><br />Πέρνει. Το μαλάκα. Μπας και δεν είχε πάρει γραμμή ότι έχει αφήσει τσάντα και παλτό στο αυτοκίνητό του. Τι θες ρε Λ? Κοιμάμαι λέμε. Το κλείνει.<br /><br />Μας κοιτάει με δακρυσμένα μάτια και περιμένει την ομήγυρη να της πει κάτι. Say something. Anything. Εμείς άφωνοι. Στην αρχή ο μαλάκας στολίζεται από όλους και όλες με σχόλια πρώτης τάξεως, στη συνέχεια σκαρφιζόμαστε απίστευτης κακίας ή γέλιου σχέδια εκδίκησης μέχρι που να καταλήξουμε ότι δεν αξίζει μία. Περνάει λίγη ώρα για να στραφούμε στην κοπέλα. Απίστευτη τύχη. Ακριβώς αυτό που ήθελε, ακριβώς όταν το είχε τόσο πολύ ανάγκη, right in the middle on nowhere: spooky. Έχω ανατριχιάσει.<br /><br />Τη ρωτάω για αυτή. Ο μαλάκας της έστειλε σήμερα με ένα φίλο του τσάντα και παλτό. Βρήκε την κλήση από το κινητό της κοπέλας στο δικό της και την έπερνε σήμερα όλη μέρα. Αυτή, ο μπαμπάς της. Δεν το σήκωνε. Της είπα να επιμείνει, να πάρει τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, να πάει στο κατάστημα που της είπε ότι έχει. Διαφορετικά θα αρχίσω να πιστεύω πως υπάρχουν φύλακες άγγελοι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-5557460704653505310?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-50439877475960070582008-12-10T23:35:00.000+02:002008-12-11T00:28:54.776+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SUBCWOAe-VI/AAAAAAAABO4/O1PYKxX0Zq0/s1600-h/061541c.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SUBCWOAe-VI/AAAAAAAABO4/O1PYKxX0Zq0/s320/061541c.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278291712762902866" /></a><br />Την Κυριακή το απόγευμα ετοιμαζόμουν να γράψω ένα post για τη διαυγή μέρα που είχε ξημερώσει εκείνο το πρωί και την παρανοική διαύγεια που διέπει το μυαλό ενός φονταμενταλιστή. Γιατί δεν μπορώ να υποθέσω κάτι άλλο εκτός από τον φονταμενταλισμό ή την τρέλα για εκείνο τον γελοίο αστυνομικό που σκότωσε αυτό το παιδί. <br /><br />Το σημερινό απολογητικό σημείωμα στον ανακριτή μου το επιβεβαίωσε. Γιατί ακόμη και αν όλα είναι μέρος μιας ακόμα "παράστασης Κούγια" για να βγει στα κανάλια ο αστυνομικός το δέχθηκε και το υποστηρίζει.<br /><br />Για τον Κούγια ως δικηγόρο δε, νομίζω ότι κάνει ένα μεγάλο λάθος. Αν υποθέσει κανείς ότι είναι καλός δικηγόρος και πρέπει να υποστηρίξει τον πελάτη του όπως καλύτερα μπορεί, επιλέγει μια επιθετική στρατηγική (σε βάθος χρόνου θα ξεθωριάσει η χυδαιότητά της, είμαι σίγουρη) μα δεν δείχνει να καταβάλει προσπάθεια να πάρει ένα μέρος της κοινής γνώμης μαζί του. Εξαιρετικά σημαντικό αν αναλογιστεί κανείς σε τι μπελάδες είναι ο πελάτης του. Προβάλει ένα σωρό στοιχεία που δεν έχουν βγει ακόμη (δεν έχει βγει η βαλλιστική, πως ξέρεις πως είναι η σφαίρα?), επιχειρεί να αναγάγει τι θέμα σε κοινωνικό (πλουσιόπαιδο, ΒΠ, Μωραίτης vs ταπεινού βιοπαλαιστή με τρία παιδιά). Έλεος πια με το τροπάρι. Αν δεν είναι καλός δικηγόρος γιατί δεν λέει ξερά ένα "συγνώμη, είμαι αθώος, περιμένουμε τη βαλλιστική", να περάσει η μπόρα και τα λένε στο δικαστήριο? Ούτως ή άλλως το παιδί δεν γυρίζει πίσω οπότε τα άλλα είναι διαδικαστικά. Χρειάζεται όλο αυτό το ηθικολογικό? Ξανά, έλεος. Οι δικηγόροι δεν είναι η φάρα που φημίζεται για την ηθική της οπότε μας μένει μια τρίτη υπόθεση: ο Κούγιας φορτώθηκε την υπόθεση από την αστυνομία αφού οι άλλοι δικηγόροι τα παράτησαν διότι έχει πλάγια πάρε δώσε μαζί της, οπότε καιρός να βοηθήσει. Τέλος πάντων υποθέσεις επί υποθέσεων, εκτός θέματος.<br /><br />Μένω στο κέντρο. Πολύ κέντρο. Κοντά στην πλατεία Συντάγματος. Την Δευτέρα το βράδυ δεν επέστρεψα στο σπίτι μου λόγω του μπάχαλου. Οι τελευταίες μέρες είναι πολύ γεμάτες. Από τη μια ένα μεγάλο deadline στο γραφείο, από την άλλη το ραδιόφωνο στο internet συνεχώς ανοιχτό, το μυαλό μου σε εκείνο το τραγικό παιδί, στους συμμαθητές μου από το σχολείο του Ψυχικού που πήγαινα εγώ, βάζω τον εαυτό μου στη θέση μιας συμμαθήτριάς του, θυμάμαι το πως αντιδρούσε κάποιος όταν μάθαινε ότι πήγαινα σχολείο στο Ψυχικό, θυμάμαι την αμυδρή του χαλάρωση όταν έλεγα "στο δημόσιο" όπως και θυμάμαι ότι μας άρεσε το κέντρο.<br /><br />Δευτέρα βράδυ βλέπω τις εικόνες από την τηλεόραση, είμαι θυμωμένη για το θάνατο του παιδιού, είμαι θυμωμένη που αυτό το γεγονός αποτέλεσε πάλια αφορμή για κάψιμο και μαλακίες. Ένα σιωπηλό ακίνητο πλήθος για 3 μέρες έξω από τη Βουλή με κεριά στα χέρια θα ήταν πιο δυνατό, είμαι σίγουρη. Εκείνο το βράδυ με πήραν τηλέφωνο ακόμα και άνθρωποι που δεν περίμενα για να ρωτήσουν αν είμαι καλά. Αφού απαντώ ότι θα μείνω στους γονείς μου, σκέφτομαι ότι δεν έχω κλείσει τα παντζούρια στον πρώτο όροφο που μένω και μοιράζομαι την ανησυχία μου για το θέαμα των τηλεοράσεων. Εκείνος ο μπουμπούνας ο Παυλόπουλος, είναι δυνατόν να βγαίνει και να λέει την ώρα που η Αθήνα έχει γίνει στάχτη και μπούρμπερη ότι οι αστυνομικοί προστατεύουν την ασφάλεια και την περιουσία των πολιτών? Για τι πληρώνεσαι ακριβώς, μπορείς να μας θυμίσεις? Το κάψιμο δεν λέει τίποτα, αλλά η αναμπουμπούλα και οι πορείες θέλουν να πούνε κάτι. Δεν έχει μετατραπεί σε λόγια ακόμη (αν και πολλές πολιτικές οργανώσεις κάνουν ό,τι μπορούν για αυτό) αλλά νομίζω ότι μια αλλαγή έρχεται. Είναι καθ'οδόν.<br /><br />Λίγες μέρες μετά, σήμερα το βράδυ, συνεχίζω το πακετάρισμα. Έχω μόλις τελειώσει την απόψυξη και τον καθαρισμό του ψυγείου, αναλογίζομαι ότι πρέπει να είναι η πρώτη μετακόμιση με χαρτόκουτα PRADA (έχε χάρη που θα ανοίξει εδώ δίπλα σε λίγες μέρες στην Αθήνα), ενός μαγαζιού δίπλα σχεδόν στο κατάστημα της μητέρας του παιδιού, ενός παιδιού που το φύτεψε ένας καραγκιόζης 2 μέτρα κάτω γιατί τον έβριζαν και που το όνομα του οποίου έχει γίνει μπαλάκι στα στόματα των απανταχού ηλιθίων. Αχ, η δύναμη της ζωής!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-5043987747596007058?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-34263147413597792392008-11-27T00:15:00.003+02:002008-11-27T00:21:32.573+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSHWrU4Wb9I/AAAAAAAABME/79aI_XwILdo/s1600-h/a+(1).JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSHWrU4Wb9I/AAAAAAAABME/79aI_XwILdo/s320/a+(1).JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269729078827970514" /></a><br />Oλιγοήμερες διακοπές στο Βερολίνο. Όταν είχα ξαναπάει η πόλη ήταν αλλιώτικη. Την έβλεπα για πρώτη φορά ίσως? Δεν ξέρω. Ήταν Μάιος, όλος ο κόσμος ήταν έξω, οι γερανοί δουλεύανε μέρα και νύχτα, έβλεπες μερικά "κενά" στην πόλη εκεί που πέρναγε το Τείχος, οι άνθρωποι και οι συνήθειές τους ήταν καινούργια, οι συνοικίες του Ανατολικού τόσο πρωτόγνωρα αναστημένες. "Τhe place to be" για αρχιτέκτονες, πολεοδόμους, καλλιτέχνες. Ένα πείραμα επανασυγκόλησης μιας μεγαλούπολης, μιας ιστορικής πόλης, δυο οικονομικών συστημάτων, που προξενούσε ενδιαφέρουσες παρενέργειες και μεγάλες προσδοκίες.<br /><br />Αυτή τη φορά, το Βερολίνο έδειχνε πιο "ήσυχο". Τα πράγματα δεν ήταν καινούργια στα μάτια μου πλέον, η ζωή στο Ανατολικό λιγότερο φρέσκια, η πόλη λιγότερο φασαριόζικη. Οι καταλήψεις κτιρίων, από επανασταστικές (αλά "καταστασιακοί") στην αρχή, έγιναν μποέμ πριν λίγα χρόνια και τώρα είναι τόσο γραφικές όσο και τα πλαστικά τσολιαδάκια στα περίπτερα του Συντάγματος.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmTfqySmHI/AAAAAAAABMU/Bd55ltK-KuE/s1600-h/a+(17).JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmTfqySmHI/AAAAAAAABMU/Bd55ltK-KuE/s320/a+(17).JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271907011084327026" /></a> <br /><br />Τα περισσότερα δημόσια κτίρια έχουν φτιαχτεί, οι ανοιχτές πληγές στον αστικό ιστό έχουν "κλείσει" και το κέντρο της πόλης έχει γίνει μια τεράστια μακέττα σε κλίμακα 1:1. Το "μακέττα" δεν αναφέρεται μόνο στο ότι όλα είναι καινούργια και glossy. Αναφέρεται στο ότι δεν έχουν πραγματική, συναρπαστική ζωή. Ένταση και ζωογόνο δύναμη. Και οι περιπλανώμενοι είναι σαν τα ανθρωπακια που κολλάμε στις μακέττες για να δείχνουν πιο ζωντανές. Η πόλη έχει ακόμη στην ουσία 2 κέντρα: του ανατολικού Βερολίνου (<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Alexanderplatz">Alexanderplatz</a>) και του δυτικού (<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Kurf%C3%BCrstendamm">Kurfürstendamm</a>). Το παλιό κέντρο, κοντά στο Reichstag, στην Unter der Linden, στη Friedrichstrasse ή την Potsdamer Platz είναι γεμάτο από καινούργια κτίρια που χτίστηκαν από επενδυτές, με ακριβά ενοίκια και ακριβά καταστήματα. Λόγω αυτού δεν έχει τη ζωή, τη φασαρία και τη πολυλλεκτικότητα ενός κέντρου μιας μεγάλης πόλης. Τα στοιχεία δηλαδή που ορίζουν το "κέντρο". Και η προσπάθεια για διατήρηση μικτών χρήσεων γης που θα βοηθούσε προς τα εκεί, με την επιβολή ποσοστού κατοικιών στην Potsdamer δεν φαίνεται να δουλεύει.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmcBCdSROI/AAAAAAAABOE/h18FHY5kmT8/s1600-h/P1010024.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmcBCdSROI/AAAAAAAABOE/h18FHY5kmT8/s320/P1010024.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271916380467381474" /></a><br /><br />Τις μέρες που ήμασταν εκεί, ένα ιστορικό γεγονός λάμβανε χώρα: γκρέμιζαν το "κοινοβούλιο" της Ανατολικής Γερμανίας. Χτισμένο σε ένα κεντρικότατο σημείο, στο σημείο που υπήρχαν παλιά τα ανάκτορα των Πρώσσων αυτοκρατόρων, τα οποία και γκρέμισαν για να το χτίσουν, τώρα γκρεμιζόταν αυτό με τη σειρά του, για να ξαναφτιάξουν τα ανάκτορα των Πρώσσων. Μεγάλη συζήτηση έχει ανοίξει στους αρχιτεκτονικούς κύκλους για τα περί διατήρησης της ιστορικής μνήμης, της cut+paste αντιμετώπισης της πόλης και τα γνωστά. LOLOL! Τι μου θυμίζει άραγε? <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmTu5IqykI/AAAAAAAABMc/0cZ5PoS9-0k/s1600-h/a+(24).JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmTu5IqykI/AAAAAAAABMc/0cZ5PoS9-0k/s320/a+(24).JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271907272634321474" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmUilnn4cI/AAAAAAAABMk/y_kHXxGBHIc/s1600-h/a+(37).JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmUilnn4cI/AAAAAAAABMk/y_kHXxGBHIc/s320/a+(37).JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271908160748642754" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmVCIQbL0I/AAAAAAAABMs/B3m4Bf-duyo/s1600-h/a+(40).JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmVCIQbL0I/AAAAAAAABMs/B3m4Bf-duyo/s320/a+(40).JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271908702622527298" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmVfKkd2nI/AAAAAAAABM0/zDzVmVcYFmU/s1600-h/a+(55).JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmVfKkd2nI/AAAAAAAABM0/zDzVmVcYFmU/s320/a+(55).JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271909201459665522" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmVzZ9y50I/AAAAAAAABM8/8TMgMIyAreI/s1600-h/a+(54).JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmVzZ9y50I/AAAAAAAABM8/8TMgMIyAreI/s320/a+(54).JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271909549189818178" /></a><br /><br />Μίλησα με τους φίλους που μένουν εκεί, έχω κουβεντιάσει και με άλλους που σχετίζονται με τη Γερμανία αλλά μένουν εδώ και όλοι έχουμε την ίδια εντύπωση. Το Βερολίνο είναι μια πόλη στην οποία το κύριο αξιοθέατο είναι βασικά αθέατο: το Τείχος. Τα απόνερά του όμως τα βλέπεις παντού. Το βασικότερο όλον δείχνει να είναι η ενοχή. Είναι λογικό όλο αυτό μα η αλήθεια είναι ότι μετά από 3-4 μέρες κοντεύεις να μπουχτίσεις. Ένα πλάκωμα σε πιάνει θες δεν θες. Το εξαιρετικό εβραικό μουσείο του Libeskind, το <a href="http://www.ddr-museum.de/en/">μουσείο DDR</a>, η διπλή σειρά με τα τούβλα σε όλους τους δρόμους του κέντρου εκεί από όπου πέρναγε το Τείχος για να θυμίζε, το συγκινητικό <a href="http://www.mauer-museum.com/">Haus am Checkpoint Charlie</a>, το εξαιρετικό <a href="http://www.jmberlin.de/site/DE/homepage.php">μνημείο για το Ολοκαύτωμα</a> των Εβραίων του Peter Eisenmann(δεν νομίζω ότι έχω ευχαριστηθεί ξανά τόσο πολύ μνημείο), οι μπρούτζινοι κυβόλιθοι στα πεζοδρόμια έξω από τα σπίτια των Εβραίων που "εκκαθαρίστηκαν", ξεκινάς με συγκίνηση, συνεχίζεις με μια ενσυναίσθηση του βάρους της ιστορίας του τόπου και καταλήγεις να σε πιάνει ένα πλάκωμα. Εντάξει, το καταλάβαμε. Κάνετε τα πάντα για να εξιλεωθείτε. Είναι εκτιμητέο. Αλλά ώπα.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmXB6Zw1dI/AAAAAAAABNM/FWLy_11hlfo/s1600-h/P1010010.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmXB6Zw1dI/AAAAAAAABNM/FWLy_11hlfo/s320/P1010010.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271910897926854098" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmZqlMxNoI/AAAAAAAABNc/H48PoqT0_Zs/s1600-h/P1010018.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmZqlMxNoI/AAAAAAAABNc/H48PoqT0_Zs/s320/P1010018.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271913795633100418" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmZ-uDecZI/AAAAAAAABNk/V4hYc9veLs0/s1600-h/P1010013.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmZ-uDecZI/AAAAAAAABNk/V4hYc9veLs0/s320/P1010013.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271914141607424402" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmcrczieoI/AAAAAAAABOU/d8yNAAXGtbg/s1600-h/P1010058.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmcrczieoI/AAAAAAAABOU/d8yNAAXGtbg/s320/P1010058.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271917109094546050" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmdbos_wWI/AAAAAAAABOo/ifKTzFA2W-A/s1600-h/P1010080.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmdbos_wWI/AAAAAAAABOo/ifKTzFA2W-A/s320/P1010080.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271917936922050914" /></a><br /><br />Όσοι με ρωτάνε πως πέρασα νομίζουν πως αυτά τα λέω και εννοώ ότι δεν μου άρεσε. Παρεξήγηση. Είναι μια ματιά γιατρού. Κάποιου που έχει μελετήσει στο παρελθόν με ευλάβεια το φαινόμενο "Die Mauer"(δεκάδες βιβλία και websites, το αποτέλεσμα των οποίων ήταν μια ογκώδης εργασία), που έχει πάει και ξαναπάει στην πόλη, την έχει δει σε διαφορετικές φάσεις, παρατηρεί με ενδιαφέρον(και μελαγχολία) την εξέλιξη και μιλάει για αυτό. Η μελαγχολία κολλάει στις προσδοκίες που δεν ευοδώθηκαν (ως τώρα τουλάχιστον), καθώς και στο αναπόφευκτο πέρασμα σε μια πιο ήρεμη φάση. Υπάρχουν όμως και τόσα άλλα πράγματα πέραν των "του Τείχους" στην Πόλη. Ο κόσμος, η καθημερινή ζωή, το άπειρο πράσινο παντού, η ατελείωτη (μέχρις υπερβολής) άπλα, τα μουσεία, η συμφωνική, τα bars, τα μαγαζιά. Μέχρι και τη νέα θέση του έτερου(μετά το Τείχος) φαντάσματος της πόλης βρήκαμε: το bar του Cookie.<br /><br />Ο Cookie (<a href="http://datascape.blogspot.com/2005/03/3_09.html">όπως έλεγα και παλιότερα</a>) αρέσκεται στο να διατηρεί ένα bar που μετακομίζει μόλις γίνει γνωστό εν μια νυκτί. Ανοίγει πάντα σε ένα σημείο που δεν φαίνεται από πουθενά, δεν έχει ταμπέλα και στην ουσία δημιουργεί έναν αστικό μύθο. Αυτή τη φορά, η διεύθυνση που μάθαμε ήταν hoax. Η οδός υπήρχε, το νούμερο όμως όχι. Με έναν περιπετειώδη τρόπο το bar ανευρέθη σε ένα πίσω δρόμο/αυλή τροφοδοσίας άλλων κτιρίων. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmdHn-_U1I/AAAAAAAABOg/f2wa0J7Om7k/s1600-h/P1010074.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmdHn-_U1I/AAAAAAAABOg/f2wa0J7Om7k/s320/P1010074.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271917593131701074" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmbRiJtkLI/AAAAAAAABN8/mIX1bYTMFhQ/s1600-h/P1010022.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmbRiJtkLI/AAAAAAAABN8/mIX1bYTMFhQ/s320/P1010022.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271915564341498034" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmcYeV7uTI/AAAAAAAABOM/B3nHUmOq1ik/s1600-h/P1010033.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmcYeV7uTI/AAAAAAAABOM/B3nHUmOq1ik/s320/P1010033.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271916783089727794" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmdtlJHu8I/AAAAAAAABOw/Y2T_W_h-CVM/s1600-h/P1010102.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmdtlJHu8I/AAAAAAAABOw/Y2T_W_h-CVM/s320/P1010102.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271918245203917762" /></a><br /><br />Το Τείχος και τα φαντάσματα από τη μια, τα όνειρα και <a href="http://www.worldofstock.com/closeups/ASC3126.php">το άγαλμα του Άγγελου</a> στη μέση του Tiergarten. Αυτό είναι το μίγμα που αγαπώ στο Βερολίνο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-3426314741359779239?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-62650006594769215662008-11-23T22:09:00.001+02:002008-11-23T23:24:59.400+02:00Χαζεύω εδώ και κάμποση ώρα το <a href="http://www.tvxs.gr/">tvxs</a> του Κούλογλου. Γενικά η εντύπωσή μου είναι θετική. Σαν website που φιλοδοξεί να προσφέρει μιντιακές υπηρεσίες και να αξιοποιήσει το υλικό των χρηστών είναι φανερό ότι 1.) χρειάζεται ακόμη πολύ υλικό και 2.) όπως κάθε αντίστοιχη προσπάθεια βασίζεται στην ποιότητα της προσφερόμενης πληροφορίας. <br /><br />Αν λοιπόν βάλει κανείς αυτά τα δεδομένα στο mixer και προσθέσει και λίγη τζούρα από Κούλογλου φάση: σπάνια ειλικρίνεια, κλασσική ποιότητα, ρομαντικό αυτοσεβασμό και Εδώ Πολυτεχνείο αντισυμβατικότητα, η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να δω section με τίτλο «ΓΥΝΑΙΚΑ». Επειδή λοιπόν είμαι large τύπος και σκέφτομαι «Άλλη-Μια-Ευ-και-ρία» (φωναχτά και με ρυθμό γηπεδικό), πάω σε<a href="http://www.tvxs.gr/v346"> κείμενο</a> να δω περί τίνος πρόκειται. Και τι να διαβάσω στην τελευταία πρόταση? "μπλαμπλα...Το θύμα είναι ακόμα η γυναίκα". Η «γυναίκα». Μάλιστα. HΕLLO?<br /><br />Το δίλημμα λοιπόν που αναδύεται για εμένα, μια σύγχρονη γυναίκα είναι το εξής: να χασμουρηθώ ή να ξεράσω? <br /><br />Επειδή όμως κανένα από τα δυο δεν είναι ο τύπος μου, απλά θα καλέσω την tvxs ομάδα σε άμεση συμμόρφωση με τους κανόνες της κοινής λογικής (με άλλα λόγια, της δικής μου λογικής): Αν θέλετε να κάνετε κάτι καινούργιο στην Ελλάδα όπως η internetική ενημέρωση, παρακαλώ μην ξεχάσετε στην είσοδο να αφήσετε την γλώσσα και τα κολλήματα των παραδοσιακών μέσων. Ευχαριστώ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-6265000659476921566?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-59361429110566324892008-11-23T19:13:00.000+02:002008-11-23T19:28:12.677+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmSlrtDWnI/AAAAAAAABMM/4sbIwVE0RBI/s1600-h/spiritSwirlFromScan.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SSmSlrtDWnI/AAAAAAAABMM/4sbIwVE0RBI/s320/spiritSwirlFromScan.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271906014898379378" /></a><br />Έχουν περάσει 10 μέρες από την επιστροφή από το Βερολίνο και δεν έχω γράψει λέξη στο blog. Βρίσκομαι σε μια δίνη πραγμάτων. Αλλάζω τόσα πράγματα και κάποια που δεν τα αλλάζω θα αλλάξουν μέσα σε καναδυό χρόνια. Fingers crossed. Κάτι ξεκίνησα να σημειώνω μα δεν πρόλαβα να το τελειώσω. Πολλές μέρες δεν το σκέφτομαι καν. Υποθέτω ότι κάποιοι σταματάνε το blogging με τη μια, μπαμ και κάτω, κάποιοι λάου λάου χωρίς να το πολυκαταλάβουν. Εγώ ανήκω στην δεύτερη κατηγορία? <br /><br />Αυτά σκεφτόμουν σήμερα στο μετρό οδεύοντας προς Σύνταγμα. Μετά επέστρεψα στον προσφιλή μου τρόπο σκέψης: Ποιος είπε ότι σταματάω το blogging? Kαι ποιος λέει πως γίνονται αυτά τα πράγματα? Το blog είναι το κέφι μου. Δικό μου είναι και όταν κάνω κέφι ή προλαβαίνω γράφω και όταν δεν κάνω ή δεν προλαβαίνω δεν γράφω. Με βάζει σε σκέψεις όμως, είναι η αλήθεια, όταν μου κάνουν παράπονα ότι δεν γράφω με μια κανονικότητα. Apologies μα δεν μπορώ αλλιώς. Με τα κέφια μου είπαμε. Έτσι είναι αυτή η φάση. <br /><br />υγ: funny thing. Η εικόνα στην αρχή του post, ελήφθη (μετά από googling με λήμμα swirl) από <a href="http://blog.elliselkins.com/2007/09/spirit-swirl.html">αυτό το blog</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-5936142911056632489?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-6032761914414730992008-11-09T21:20:00.000+02:002008-11-09T21:56:00.238+02:00Από την πλευρά μου δεν μπορώ παρά να συνάγω ότι μετά <a href="http://datascape.blogspot.com/2008/11/blog-post.html">την εκδρομή στο Μονοδένδρι</a>, όλα πάνε καλά.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SRc_v1cJ_dI/AAAAAAAABL8/c5_z9FW0ugs/s1600-h/kidDrawingSmall.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SRc_v1cJ_dI/AAAAAAAABL8/c5_z9FW0ugs/s320/kidDrawingSmall.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266748380264660434" /></a><br />1. Βρήκαμε σπίτι.<br />Αμήν.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SRc_U1bBi9I/AAAAAAAABLs/jywfysn-4Ro/s1600-h/unter-den-linden-2003-320px.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SRc_U1bBi9I/AAAAAAAABLs/jywfysn-4Ro/s320/unter-den-linden-2003-320px.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266747916403444690" /></a><br />2. Μέσα στην εβδομάδα φεύγω για ολιγοήμερο ταξίδι στο Βερολίνο. Βίκυ και Μίχα, ραντεβού στην Unter Den Linden! Οχτώ χρόνια από τότε που πρωτοπήγα αναρωτιέμαι αν η πόλη θα αναδίδει την ίδια φρεσκάδα και την ίδια αίσθηση διαρκούς εξέλιξης. Ζωογόνος αέρας στα μαλλιά μας.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SRc_bpd4L7I/AAAAAAAABL0/Xg3bBjqiyUs/s1600-h/060922_BarackObama_Xtrawide.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 154px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SRc_bpd4L7I/AAAAAAAABL0/Xg3bBjqiyUs/s320/060922_BarackObama_Xtrawide.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266748033453273010" /></a><br />3. Ο Ομπάμα κέρδισε.<br />Όχι δεν περιμένω θαύματα. Μου αρέσει ότι είναι εξαιρετικός ρήτορας (όχι άλλους που λένε το ποίημα των επικοινωνιολόγων τους, όχι άλλη ξύλινη γλώσσα, έπηξα πια!), μου αρέσει που δεν είναι από καμμιά πλούσια οικογένεια ή πολιτικό τζάκι (ακούει κανείς? αλλά τι λέω, εδώ οι πολιτικές δομές είναι διαφορετικές, καιρός να αλλάξουμε εμείς πρώτα) και τέλος μου αρέσει που είναι μαύρος. Όχι γιατί οι μαύροι είναι ανώτεροι. Ούτε κατώτεροι είναι. Ούτε έχω εκτίμηση στο μαύρο χρώμα του δέρματος. Το βλέπω πιο μακροπρόθεσμα. Μου φαίνεται σημαντικό ότι σε φωτογραφίες από συναντήσεις ηγετών ή video στις βραδινές ειδήσεις, άνθρωποι μορφωμένοι και αμόρφωτοι, που ζουν σε πολυπολιτισμικές μητροπόλεις, σε δύσβατα χωριά της ορεινής Ελλάδας, σε κωμοπόλεις στη Αφρική, η σπιτάκια δίπλα στον Ειρηνικό Ωκεανό, θα βλέπουν έναν μαύρο πρόεδρο των ΗΠΑ. Νομίζω ότι σε βάθος χρόνου αυτή η εικόνα θα βοηθήσει στο να μειωθεί ο ρατσισμός. Και απέναντι στους μαύρους και απέναντι σε κάθε είδους διαφορετικότητα. Σε μελλοντικές γενιές ίσως. Μα θα αρχίσει να πέφτει το βάρος στο τι λέει/κάνει κάποιος, παρά στο χρώμα του δέρματός του ή στο με ποιον κάνει κέφι να κοιμάται.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-603276191441473099?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-78159269649498075382008-11-04T21:44:00.000+02:002008-11-04T21:56:19.059+02:00Πάντα είναι ωραίο το αίσθημα να επιστρέφεις σε "στέρεο" έδαφος μετά από μια βόλτα κατά μήκος μιας χαράδρας. Εδώ η ομώνυμη του Βίκου, βάθους 950μ. Tόπος εκκίνησης και επιστροφής: Μονοδένδρι. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQizixyEUjI/AAAAAAAABKk/BrC3YNoVRYg/s1600-h/P1010032.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQizixyEUjI/AAAAAAAABKk/BrC3YNoVRYg/s320/P1010032.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262653574642684466" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SRCnAIEL3JI/AAAAAAAABLc/1lBclNaz8P4/s1600-h/P1010035.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SRCnAIEL3JI/AAAAAAAABLc/1lBclNaz8P4/s320/P1010035.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264891585002986642" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQi1j7rdsII/AAAAAAAABK0/tlWBZYlOCK0/s1600-h/P1010037.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQi1j7rdsII/AAAAAAAABK0/tlWBZYlOCK0/s320/P1010037.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262655793502466178" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQi10qtZJ8I/AAAAAAAABK8/1pEg0PlKLR8/s1600-h/P1010038.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQi10qtZJ8I/AAAAAAAABK8/1pEg0PlKLR8/s320/P1010038.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262656081004931010" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQi2EoRKZzI/AAAAAAAABLE/b5OYlv5oKhA/s1600-h/P1010039.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQi2EoRKZzI/AAAAAAAABLE/b5OYlv5oKhA/s320/P1010039.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262656355227559730" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQi2TquXe-I/AAAAAAAABLM/SAecjrTvptg/s1600-h/P1010041.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQi2TquXe-I/AAAAAAAABLM/SAecjrTvptg/s320/P1010041.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262656613584960482" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQi3DfoAVeI/AAAAAAAABLU/wuPRylisjM8/s1600-h/P1010042.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQi3DfoAVeI/AAAAAAAABLU/wuPRylisjM8/s320/P1010042.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262657435239208418" /></a><br /><br />Αλήθεια, που πήγε τελευταία το φθινόπωρο? Έχω βαρεθεί τα ρούχα μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-7815926964949807538?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-52449695212096673072008-10-29T18:58:00.001+02:002008-10-29T20:32:34.322+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQidjiiGTCI/AAAAAAAABJs/IV22R9vUQNs/s1600-h/P1010004.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQidjiiGTCI/AAAAAAAABJs/IV22R9vUQNs/s320/P1010004.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262629398473231394" /></a><br /><br />Υπόθεσις: <br />Έστω ότι είσαι πνιγμένος/η με τις δουλειές και την αναζήτηση κατοικίας και βλέπεις τριήμερο να΄ρχεται. Αν είσαι η υπογράφουσα φαντασιώνεσαι ένα βακάνς στην πατρίδα Ήπειρο. Καλείς πολλούς, άλλοι έχουν κανονίσει, άλλοι δεν παίρνουν άδεια τη Δευτέρα 27/10. Πάτε τέσσερις αποφασισμένοι για όλα: φαγητό, ξεκούραση, βόλτες. Μα έλα που οι μεταμεσονύχτιες κουβέντες κρατάνε πάντα περισσότερο από όσο υπολογίζεις και έτσι την πρώτη ολοκληρωτικά ελεύθερη μέρα σου αποφασίζεις ότι το μόνο αξιόλογο μέρος που προλαβαίνετε να πάτε να δείτε είναι η γειτονική -πλην όμως ιστορική- Δωδώνη.<br /><br />Στη Δωδώνη είχα καιρό να πάω. Την τελευταία φορά πήγαινα στο σχολείο, ήταν καλοκαίρι ντάλα και το συνταρακτικό που μου συνέβη ήταν ότι ανεβαίνοντας ψηλά στο θέατρο για να με βγάλουν φωτογραφία, είδα ένα φίδι και κατέβηκα σχεδόν κουτρουβαλώντας από την τρεχάλα μου. Την περασμένη Κυριακή τα πράγματα ήταν διαφορετικά.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQileC3tWdI/AAAAAAAABKU/-kp_f6rvDTM/s1600-h/P1010013.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQileC3tWdI/AAAAAAAABKU/-kp_f6rvDTM/s320/P1010013.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262638100167612882" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQilNAE5t_I/AAAAAAAABKM/K5za4prVcm8/s1600-h/P1010020.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQilNAE5t_I/AAAAAAAABKM/K5za4prVcm8/s320/P1010020.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262637807359866866" /></a><br />Ένα σύντομο briefing για τον επισκέπτη: <br />Στον αρχαιολογικό χώρο της Δωδώνης φτάνεις σήμερα μέσω της Εγνατίας Οδού. Γρήγορα και πολιτισμένα. Μετά δεν έχει ολοκληρωθεί ένα τελευταίο δρομάκι και κάνεις μια μικροπαράκαμψη αλλά πάντως το έχεις. Ο αρχαιολογικός χώρος ο ίδιος είναι φροντισμένος μα αισθάνεσαι ότι θα μπορούσαν να έχουν γίνει περισσότερες ανασκαφές. Ωραίο κτιριάκι στη είσοδο, καθαρές τουαλέττες, όμορφη μικρή καφετέρια με θέα, μονοπάτια, σήμανση με ανοξείδωτες πινακίδες με κατόψεις και λίγα επεξηγηματικά λόγια. Τα οποία παρεπιπτώντως είναι απαραίτητα δεδομένου ότι για την ιστορία της Ηπείρου την εποχή εκείνη, λίγα πράγματα είναι γνωστά (βλ. το "Κοινό των Ηπειρωτών", το βασιλιάς Πύρρο κλπκλπ). Από εδώ και από εκεί κάποια υπόστεγα για τους αρχαιολόγους, απέναντι κάτι μπουλντόζες(?!) ίσιωναν ένα κομμάτι γης και το θέατρο κλειστό. Δεν επιτρέπεται η πρόσβαση πλέον. Κρίμα γιατί η θέα από ψηλά ήταν μοναδική. Το θυμάμαι από εκείνη την πρώτη επίσκεψη παλιά. Το κατάστημα με τα αναμνηστικά παραφερνάλια στην έξοδο δυστυχώς ήταν κλειστό (κυριακάτικα και σε τριήμερο, είστε καλά?) και ο κατάλογος/βιβλιαράκι στα ελληνικά είχε τελειώσει.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQiehwZAo6I/AAAAAAAABKE/TICrqBc7Xe4/s1600-h/P1010018.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQiehwZAo6I/AAAAAAAABKE/TICrqBc7Xe4/s320/P1010018.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262630467345097634" /></a><br />Σαν αρχιτέκτονας κόλλησα με την προσαρμογή κτιριακών τύπων που μελετάμε συνήθως (ο ναός, η στοά, το πρυτανείο και λοιπά δημόσια κτίρια) σε ανώμαλο έδαφος. Τα παραδείγματα από την αρχαιότητα στον ελλαδικό χώρο με τα οποία έχουν γαλουχηθεί γενιές και γενιές αρχιτεκτόνων αναφέρονται σε εδάφη ίσια. Εδώ κάποια από αυτά τα κτίρια αναπτύσσονταν πάνω σε μια μικρή πλαγιά. Μια τρισδιάστατη αναπαράσταση (και κάτοψη έστω, θα βόλευε) μου έλειψε. Είχα περιέργεια να μάθω πως επιλύθηκε ο κτιριακός τύπος εδώ. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQidT3hJVsI/AAAAAAAABJk/ytg6kdlZRGM/s1600-h/P1010001.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQidT3hJVsI/AAAAAAAABJk/ytg6kdlZRGM/s320/P1010001.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262629129228474050" /></a><br />Σαν τουρίστας δεν μπορώ να μιλήσω εύκολα καθότι ντόπια. Οι άλλοι όμως που δεν είχαν ξαναπάει έδειχναν εντυπωσιασμένοι με την επιβλητικότητα του τόπου, τις διαστάσεις και τον βαθμό διατήρησης των αρχαίων. Μια μικρή κοιλάδα ανάμεσα στα βουνά, παντού δέντρα και πράσινο, και το φως να τρυπάει τα σύννεφα και να κατεβαίνει σε λεπτές δέσμες. Γέλαγαν που δεν είναι γνωστός ο χώρος καθότι ατύχησε να βρίσκεται σε μια χώρα που αρχαία θέατρα συναντάς παντού. Μικρότερα και λιγότερο καλοδιατηρημένα μεν αλλά κάθε χωριό και τα αρχαία του. Είναι και μακριά από την Αθήνα οπότε δεν θέλει και πολύ. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQilvWyibmI/AAAAAAAABKc/G9LcMXVHym8/s1600-h/P1010009.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQilvWyibmI/AAAAAAAABKc/G9LcMXVHym8/s320/P1010009.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262638397572410978" /></a><br /><br />Στο πνεύμα των ημερών, δεν λείψαν οι αναφορές στον Πανοραμίξ ή οι μάταιες ρητορικές ερωτήσεις "αυτή είναι η γνωστή βελανιδιά των χρησμών ?" μπροστά από την "Ιερά Οικία" ή αλλιώς το μαντείο αυτό καθεαυτό. Τα βελανίδια ή οι πολλές ταινίες (δεν έχω προσδιορίσει το αίτιο), καμμιά ώρα αργότερα κατέληξα να φωνάζω να φύγουμε σε μια παρέα που είχε μοιράσει ρόλους από τον "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών" και φωτογραφιζόταν σε δραματικές πόζες για τα "extras" του dvd. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQidvW7O60I/AAAAAAAABJ0/bcZXuvVqSQ4/s1600-h/P1010006.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SQidvW7O60I/AAAAAAAABJ0/bcZXuvVqSQ4/s320/P1010006.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262629601515858754" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-5244969521209667307?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-59855367956473615302008-10-09T22:12:00.000+03:002008-10-09T23:37:23.959+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SO5qeXPQ_UI/AAAAAAAABJc/_1JTVpyR5fc/s1600-h/2u8c5208.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SO5qeXPQ_UI/AAAAAAAABJc/_1JTVpyR5fc/s320/2u8c5208.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5255254885054610754" /></a><br />Το να ψάχνεις κατοικία είναι ένα θέμα από μόνο του. Γίνεται πιο περίπλοκο όταν οι ενδιαφερόμενοι είναι δύο. Ο ένας δίνει περισσότερη βάση να είναι κοντά στο μετρό και ο άλλος στο να είναι κοντά μεν αλλά κυρίως να είναι καλό δε. Ένας ακόμη βαθμός πολυπλοκότητας μπαίνει όταν υπάρχει ήδη ένα ιδιόκτητο σπίτι κοντά στο μετρό, σε λίγο χειρότερη περιοχή μα ΟΚ ποιότητας το ίδιο και συνοδεύεται από το μειονέκτημα ότι για λίγους μήνες θα μένουν συγγενή πρόσωπα στον επάνω όροφο.<br /><br />Η κούραση αρχίζει και φαίνεται όταν περάσει ένας μήνας αναζήτησης. Μαζί με αυτόν όμως έρχεται και η συνειδητοποίηση. Τι μετράει περισσότερο για τον καθένα στην επιλογή του σπιτιού που διαλέγει να μείνει? Πόση παλαιότητα μπορεί να ανεχθεί? Πόσο κοντά στο μετρό αντέχεις αν πηγαίνεις με τα πόδια και πόσο με το αυτοκίνητο? Ή "πάω πάσο στη χρήση αυτοκινήτου προς το μετρό αν όμως διαθέτει αυτά και αυτά τα χαρακτηριστικά". Θέλεις τελικά και parking? Ναι, θέλεις. Σου κάνει σπίτι από 90-100μ2 ή και 120 είναι καλό? Πας, βλέπεις καναδυό, ξέρεις πλέον. Αποφάσεις, αποφάσεις, αποφάσεις. Διαρκώς καλείσαι να αποφασίσεις.<br /><br />Το "ευχάριστο" της υπόθεσης είναι τα ανέκδοτα: πόσα λεφτά μπορεί να ζητήσει κανείς για ένα σπίτι? Συμφέρει να τα δίνεις ή να το αγοράσεις? Τι αηδίες νοικιάζει ο κόσμος? Είναι απίστευτο το τι ζητάνε μερικοί μερικοί για κάτι παλιατζούρες 35 χρονών με όλη την οικοσκευή της πεθαμένης θείας μέσα. <br /><br />Μερικά διδάγματα: Στο 90% των περιπτώσεων αν δεις "σπίτι 95 τετραγωνικών", διάβαζε "σπίτι max 90 τετραγωνικών". Από την ηλικία που θα σου πουν πρόσθεσε στην καλύτερη 5 χρόνια (κοίτα το μπάνιο, την κουζίνα και τις ντουλάπες για να καταλάβεις) ενώ αν πέσεις πάνω στο φρικιαστικό "κουκλίστικο διαμέρισμα μπλαμπλα..." σε αγγελία, ετοιμάσου για μια τρύπα που δεν θα χωράς να στρίψεις. Επίσης μη δώσεις βάση φίλε αναζητητή στο "η θέρμανση δεν είναι αυτόνομη αλλά λέμε να την κάνουμε το συντομότερο". Μάλλον θα έχεις χτίσει ως τότε. Το Manhattan. Για τους καμικάζι, τα σπίτια που λένε πως είναι ανακαινισμένα στην καλύτερη περίπτωση έχουν αλλάξει το κάπακι της λεκάνης, τα πόμολα και τα καπάκια των ντουλαπιών της κουζίνας. Στην χειρότερη, είναι απλώς βαμμένα και όταν ρωτάς αν το βαθούλωμα στην πόρτα (μπουνιές? ιπτάμενο παπούτσι?) θα φτιαχτούν παίρνεις αρνητική απάντηση και υποτιμητικό ύφος. Επίσης μην περιμένεις σπίτια πάνω από 20 ετών να έχουν parking. Σπάνια και τότε να ξέρεις ότι μιλάμε για πιλοτή. Καλύτερα να ρωτήσεις όμως γιατί δεν γράφουν όλοι το parking και υπάρχουν πάντα και αυτοί που σου λένε πως έχουν και εννοούν πως έχουν αγοράσει θέση στάθμευσης σε νεόδμητη πολυκατοικία 3 δρόμους παρακάτω. Για τα σπίτια αυτά μην ρωτήσεις επίσης αν έχουν αυτόνομη θέρμανση. Πολύ σπάνιες οι περιπτώσεις όπως προείπα. <br /><br />Τέλος οι μεσίτες. Για ένα λόγο που αδυνατώ να κατανοήσω, μεσίτεία πληρώνει και εκείνος που θα ζητήσει τη βοήθεια του μεσίτη μα και εκείνος που θα απαντήσει στην αγγελία του. Και στον ένα έχει προσφέρει έργο, μα στον άλλο όχι. Ό,τι να'ναι δηλαδή. Τέλος πάντων, μέσα στην απελπισία σου παίρνεις τηλέφωνα και σε αγγελίες μεσιτικών. Συγχαρητήρια την έκανες. Όχι μόνο μοιάζει να μην είναι κανείς εκεί να σου απαντήσει αμέσως, μα αφήνεις τα στοιχεία σου στο τηλεφωνικό κέντρο για να σε καλέσει ο άλλος "μόλις μπορέσει". Ο άλλος μπορεί να καλέσει την επόμενη το απόγευμα για να σου πει στην καλύτερη ότι α.δεν ξέρει αν έχει parking ή του πότε είναι (που πας χρυσέ μου, εγώ και έχω γίνει πλέον τσακάλι στις βασικές γνώσεις) ή β. ότι νοικάστηκε πριν 15 μέρες και στην χειρότερη (ΖΟΝΚ) απλά δεν σε ξανακαλεί ποτέ. Αν -σου το απεύχομαι- βρεις και δεύτερη ή και τρίτη αγγελία από το ίδιο μεσιτικό, θα δώσεις και δεύτερη ή και τρίτη φορά τα στοιχεία σου στην τηλεφωνήτρια. Στην πέμπτη φορά, που θα πεις απηυδισμένος "σας τα έχω ξαναδώσει, τάδε λέγομαι", η εικόνα ζωντανεύει μπροστά σου: δεν υπάρχει database, ένα αρκουδελιό υπάρχει με μια ταλαίπωρη μπροστά σε μια στοίβα posts-its που σημειώνει πάνω τους τα στοιχεία σου για πολλοστή φορά.<br /><br /><span style="font-style:italic;">-Έχουμε αρχίσει σοβαρά να μείνουμε στο ιδιόκτητο για λίγο μέχρι να χτίσουμε τίποτα να βρούμε την υγεία μας. Είδομεν.-</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-5985536795647361530?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-62581493028127443532008-10-02T21:03:00.001+03:002008-10-02T21:16:44.392+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SOUM7yYr6MI/AAAAAAAABJU/0e5Gcwv1C1I/s1600-h/Untitled-1+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SOUM7yYr6MI/AAAAAAAABJU/0e5Gcwv1C1I/s320/Untitled-1+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5252618761674680514" /></a><br /><br />Παρατήρησα την σελίδα του google.com σήμερα. <br /><br /><span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;"><a href="http://www.google.com">Sign up to vote in your state. Get registered today!</a></span></span><br /><br /><br />Καμμία σχέση με e-democracy, τηλεψηφοφορίες και τα συναφή. Στις ΗΠΑ<a href="http://googleblog.blogspot.com/2008/10/nows-time-register-to-vote.html"> 1 στους 4 λέει δεν έχει ακόμη γραφτεί στους καταλόγους για να έχει τη δυνατότητα να ψηφίσει</a>. Είναι <a href="http://googleblog.blogspot.com/2008/10/nows-time-register-to-vote.html">ωραία κίνηση από τη μεριά του google</a> να χρησιμοποιείται το internet με τα χαρακτηριστικά που έχει ως μέσο για να κινητοποιηθούν περισσότεροι να συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία. Η δημοκρατία μπορεί να μην είναι τέλεια, είναι όμως το καλύτερο πολίτευμα που έχουμε καταφέρει να φτιάξουμε σύμφωνα με τον <a href="http://www.ndimou.gr/index_gr.asp">Νικόδημο</a> και η μεγαλύτερη προσέλευση μπορεί μόνο να την κάνει δυνατότερη. Ιδίως μακροπρόθεσμα.<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/VhDRVKDcXQo&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/VhDRVKDcXQo&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-6258149302812744353?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-82260220868460759652008-09-30T00:18:00.000+03:002008-09-30T00:33:14.006+03:00Διάβαζα και διαβάζω τα βιβλία <a href="http://www.ndimou.gr/index_gr.asp">του.</a> Εκτιμώ το ανοιχτό και κοφτερό του μυαλό, την καθαρή του σκέψη και την απλή γραφή. Στα παλιά του blogs (<a href="http://nikosdimou.blogspot.com/">ndimou</a>, <a href="http://doncat.blogspot.com/">doncat</a>) έμπαινα πάντα, μερικές φορές άφησα και σχόλιο αλλά ποτέ δεν ήμουν από αυτούς τους "μόνιμους" των απανωτών σχολίων που έφταναν τα comments στα 300βάλε σε κάθε post. <br /><br />Tώρα, <a href="http://www.ndimou.gr/newsarticle_gr.asp?news_id=292">μέχρι να ανακαλύψω</a> το <a href="http://godoodle.blogspot.com/">νέο του ανώνυμο blog, το έκλεισε κιόλας</a>. Βασικά απορώ που το άρχισε. Και αφού το άρχισε, μετά τις μνήμες των παλιότερων, που κούραζαν εμένα σαν αναγνώστη και υποθέτω και αυτόν ως συγγραφέα, τι περίμενε πως θα γινόταν μόλις ανακοίνωνε το νέο του venture? Κρίμα. Αν και ποτέ δεν ξέρει κανείς. όπως και να έχει ο Δήμου είναι μια πάντα πηγή αναζωογόνησης. Σαν ένα απλό, καθαρό, δροσερό ποτήρι νερό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-8226022086846075965?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-11517497696098600502008-09-24T23:11:00.001+03:002008-09-24T23:18:00.152+03:00Παύση. Χρειαζόμασταν ένα καλό σοβατζή να συμμαζέψει τον ασυμμάζευτο. Τα χαμηλής ποιότητος μπετά, τις στραβομάρες, όλα. Οι ιδιοκτήτες έχοντας πάθει και μάθει, αποφάσισαν πλεόν να πάρουν έναν εξαιρετικό μάστορα. Ο ίδιος, είδε το σπίτι, του άρεσε που ήταν κάτι που δεν έβλεπε συχνά και δήλωσε ότι θα κάνει ότι θα έκανε και αν ήταν δικό του. Δηλαδή ότι είναι δυνατόν για να το συνεφέρει. Συγκινητικό. Ευτυχώς.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SNFe4abDnTI/AAAAAAAABIs/eaC3HHpHzRw/s1600-h/26.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SNFe4abDnTI/AAAAAAAABIs/eaC3HHpHzRw/s320/26.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5247079364121828658" /></a><br /><br />Δεν ήταν όμως το μόνο. Τις επόμενες μέρες, τόσο οι γείτονες όσο και οι ιδιοκτήτες πέτυχαν διάφορους που είχαν πάει για να δουν το σπίτι από περιέργεια ή αγάπη προς τα σύγχρονα δείγματα αρχιτεκτονικής στην πολη τους. Σε μια περίπτωση μάλιστα μια συνάδελφος είχε πάει μαζί με πελάτες της για να το δείξει, όπως είπε "στα πλαίσια του να δουν και ένα ωραίο σύχρονο σπίτι". Όλα αυτά με γέμισαν μεγάλη χαρά και ικανοποίηση. Ελπίζω τώρα που αρχίζει να κλείνει να συνεχίσουν να πηγαίνουν και περισσότεροι. Η αναγνώριση του κόπου σου είναι πολύ σημαντική. Δίνει μια γαλήνη που σε κάνει να ξεχνάς τις όποιες δυσκολίες προέκυψαν στην πορεία και σου θυμίζει ότι άπαξ και τελειώσει η κατασκευή, αυτό θα στέκει εκεί για τουλάχιστον καμμιά 50αριά χρόνια. Πράγμα που είναι εν δυνάμει καλό και κακό μαζί. Από εσένα και τους ιδιοκτήτες εξαρτάται πλέον. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SNFfAndzSLI/AAAAAAAABI0/oVKkfTw6x-0/s1600-h/25.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SNFfAndzSLI/AAAAAAAABI0/oVKkfTw6x-0/s320/25.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5247079505061955762" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SNFfM7xY-hI/AAAAAAAABI8/yNdEZB95bns/s1600-h/24.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SNFfM7xY-hI/AAAAAAAABI8/yNdEZB95bns/s320/24.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5247079716671257106" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SNFfVtXNOuI/AAAAAAAABJE/csaemCcaIvk/s1600-h/23.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SNFfVtXNOuI/AAAAAAAABJE/csaemCcaIvk/s320/23.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5247079867422161634" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SNFfdS6eKGI/AAAAAAAABJM/6I2XV7oOMM4/s1600-h/27.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SNFfdS6eKGI/AAAAAAAABJM/6I2XV7oOMM4/s320/27.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5247079997761267810" /></a><br /><br />Κάθομαι απέναντι και το κοιτάζω. Είναι πολύ ωραίο το συναίθημα αυτό. Από τις πρώτες μουτζούρες σου με το μολύβι, στο χάσιμο καθώς το περπατάς στο μυαλό σου, στα σχέδια, τις μακέττες, τα 3d. Και τώρα το βλέπεις, στέκεται εκεί μπροστά σου. Αίσθημα ικανοποίησης και ευθύνης μαζί. Όταν έκανα τα οριστικά σχέδια θυμάμαι ότι μου ερχόντουσαν κάθε τρεις και λίγο δυο πράγματα στο νου. Η συμβουλή του Τάσου Μπίρη, καθηγητή μου για ένα χρόνο, ότι όταν σχεδιάζουμε ένα σπίτι πρέπει να σκεφτόμαστε τον άλλο να πηγαίνει εκεί μέρα, νύχτα, να ζει τις χαρές και τις λύπες του, να είναι άρρωστος, να οργανώνει μια γιορτή, να το περπατάει νέος ή να σέρνει τα βήματά του γέρος. Και όταν το παράκανα σκεφτόμουν και το άλλο που είχε πει σε μια εκδρομή σε διάφορα σπίτια στην Αθήνα. Τρέχαμε πάνω κάτω και φωτογραφίζαμε και είχε κάτσει απέναντι και μας χάζευε με ένα χαμόγελο χαμένο. Λίγο πριν φύγουμε, μουρμούρισε σε καναδυό που είχαν μαζευτεί γύρω του κάτι σαν αυτό "εμείς σχεδιάζουμε και σχεδιάζουμε, σκεφτόμαστε κινήσεις, χώρους, αναλογίες, προσανατολισμούς, όγκους, υλικά, οικοδομικές λεπτομέρειες στο παντζούρι, το ένα το άλλο... και όλα αυτά χάνονται ξαφνικά όταν βλέπεις ένα πρωινό, μέσα στη δροσιά, αυτό το παντζούρι που με τόση μελέτη σχεδίασες και κατασκεύασες να ανοίγει βιαστικά και μια γυναίκα με νυχτικό να φωνάζει σε έναν άντρα στο δρόμο "Μήτσο μη φεύγεις, σ'αγαπώ". Είναι λες και το οικοδόμημά σου καταρρέει. Όλα φαίνονται τόσο μικρά". <br /><br />Kαι η κατασκευή συνεχίζεται.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-1151749769609860050?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-41977504719879170672008-09-21T19:17:00.000+03:002008-09-21T19:52:12.443+03:00Επιτέλους 1: φθινόπωρο<br /><br />Σάββατο πρωί και οι δρόμοι στο Κολωνάκι και το Σύνταγμα είναι σχεδόν άδειοι. Ο καιρός μάλλον. Επιτέλους βροχή και μουντάδα. Είχα βαρεθεί. Με εκείνη την αποπνιχτική υγρασία των τελευταίων ημερών το φθινόπωρο φάνταζε σαν όνειρο που ανυπομονείς να έρθει. Η ησυχία σε αυτό το κομμάτι της πόλης τέτοια μέρα είναι ονειρική.<br /><br />Επιτέλους 2: monica<br /><br />Άκουγα τις τελευταίς μέρες ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο. Νόμιζα πως ήταν αντρική μετεφηβική φωνή. ήχος λίγο παλιομοδίτικος, αμερικάνικος ίσως. ΟΚ, μπορεί και αγγλικός. Ωραίο κομμάτι, μελαγχολικό, μετά από χωρισμό και τα συναφή. Παρασκευή βράδυ το άκουσα με τον Δ., τον ειδικό επί της μουσικής. Δεν την ξέρεις? Είναι η <a href="http://www.myspace.com/monikarides">Μonica</a>! Προφανώς είχα πέσει έξω σε μερικές από τις εικασίες μου. Η Μonica είναι ελληνίδα, 21 χρονών, σπουδάζει μαθηματικός και τραγουδάει με την ιδιαίτερη φωνή της τα εξαιρετικά αγγλόφωνα τραγούδια που γράφει. Σε ένα γρήγορο googlάρισμα οι "<a href="http://www.mic.gr/interview.asp?id=12507">ειδικοί</a>" διερωτώνται αν είναι "αυτό το κάτι" που περίμεναν αμάν και πως. Γενικά ξενερώνω με τους Έλληνες που τραγουδάνε αγγλικά αλλά το αποτέλεσμα της Μonica με βάζει σε σκέψεις. Ίσως είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/WEgeA9WeCm0&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/WEgeA9WeCm0&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Επιτέλους 3: Κάτι μου λέει ότι ο νέος δίσκος των <a href="http://www.koreydro.gr/">Κόρε Ύδρο</a> θα βγει μέχρι την Άνοιξη. Τόσος εγκλεισμός και αποκοπή από τα εγκόσμια κατά το γράψιμο υπόσχεται πολλά.<br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Z_vqq6w3g9A&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Z_vqq6w3g9A&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br />(παραπομπές στο παρελθόν:<br />1. <a href="http://datascape.blogspot.com/2007/02/blog-post_17.html">ΚΟΡΕ.ΥΔΡΟ(updated)</a><br />2.<a href="http://datascape.blogspot.com/2007/11/ky-gagarin.html">K.Y. @ nov-gagarin </a><br />3.<a href="http://datascape.blogspot.com/2007/07/splendid-butterfly-cheesecake.html">the splendid butterfly cheesecake</a>)<br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/u9xy3YB-vgs&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/u9xy3YB-vgs&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-4197750471987917067?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-13571257205663255762008-09-19T01:21:00.000+03:002008-09-19T01:27:17.272+03:00To βασίλειο του τούβλου λοιπόν. Και εδώ, τι έκπληξις, τα άκουσα για άλλη μια φορά που δεν είναι όπως όλα τα άλλα, που τους παιδεύω, που, που, που. Δεν ίδρωνε το αυτί μου πλέον. Σκίτσα, τηλέφωνα, επιβλέψεις, hands on.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SM1IGyi43KI/AAAAAAAABIc/eOqO3DD_emU/s1600-h/13.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SM1IGyi43KI/AAAAAAAABIc/eOqO3DD_emU/s320/13.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245928422441016482" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SM1DxaI-zkI/AAAAAAAABHU/A7KDPhkvlK4/s1600-h/15.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SM1DxaI-zkI/AAAAAAAABHU/A7KDPhkvlK4/s320/15.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245923657066139202" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SM1EC0hvelI/AAAAAAAABHc/bWW1Dy8hSQM/s1600-h/16.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SM1EC0hvelI/AAAAAAAABHc/bWW1Dy8hSQM/s320/16.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245923956207090258" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SM1GUi4-A-I/AAAAAAAABH8/EyUyEtzLp5s/s1600-h/19.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SM1GUi4-A-I/AAAAAAAABH8/EyUyEtzLp5s/s320/19.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245926459733574626" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SM1G0W2rhfI/AAAAAAAABIE/pYSgHNeYkUE/s1600-h/20.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SM1G0W2rhfI/AAAAAAAABIE/pYSgHNeYkUE/s320/20.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245927006258562546" /></a><br />Παρά την ακρίβειά μου και τα λεπτομερή σχέδια, κάποια γκρεμίσματα και ξαναχτισίματα δυστυχώς δεν απεφεύχθησαν. Για όποιον θυμάται <a href="http://datascape.blogspot.com/2008/09/1.html">τη μακέττα</a> by far το πιο πατατοειδές ήταν αυτό. Κόντεψα να βάλω τα γέλια. Είχε μαλλιάσει η γλώσσα μου με το "γύρισμα" και "δέσιμο" των δυο όγκων. Προφανώς δεν κατέβαλαν καμμία προσπάθεια κατανόησης. Γκρέμισμα και ξανά. Τι λέτε? Μάλιστα. Πάμε πάλι. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SNFYyLsp1vI/AAAAAAAABIk/A0NFB8CYLng/s1600-h/fuck.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SNFYyLsp1vI/AAAAAAAABIk/A0NFB8CYLng/s320/fuck.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5247072660020123378" /></a><br />Νόμιζα ότι δεν θα τελείωνε ποτέ. Ευτυχώς όμως τελείωσε και έτσι προχωρήσαμε σε πιο light μονοπάτια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-1357125720566325576?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-13843765219499501352008-09-17T21:40:00.000+03:002008-09-17T22:09:32.331+03:00Συνέχεια από <a href="http://datascape.blogspot.com/2008/09/1.html">εδώ<br /></a><br /><br />Τα σχέδια για την άδεια βγήκαν. Ήταν το πρώτο ολοδικό μου θέμα όπως είχα ξαναπεί, πήρα το θέμα εξαιρετικά σοβαρά και ξετινάχτηκα να δουλεύω τα σχέδια σε περίοδο Χριστουγέννων για να είναι έτοιμα the sooner the better. Ως καλό στραβάδι, προτίμησα να κάνω υπεβολική δουλειά παρά να λείπει κάτι. Αποτέλεσμα? Πρέπει να ήταν από τις λίγες φορές που είχαν δει τέτοια σχέδια στην πολεοδομία. Μπερδεύτηκαν και δεν ήξεραν τι να πρωτοκοιτάξουν. Είχα σημειώσει από τις υδρορροές και τις ρύσεις για τα νερά, μέχρι στάθμες και διαστάσεις παντού (παντού όμως, ακόμη και εκεί που δεν χρειαζόταν), άφθονη παπάρα, σκιές, κατακλίσεις, πανηγύρι κομπλέ. Α! Και έγχρωμα σχέδια φυσικά.<br />Κοντός ψαλμός αλληλούια η άδεια εντάξει, μπορούσαμε να αρχίσουμε την κατασκευή. Είχα καταληφθεί από περιέργεια, ανυπομονησία και μαζί και τρομερό αίσθημα ευθύνης. Ανησυχία. Γνωρίζω πολύ καλά τις αηδίες που συμβαίνουν στην κατασκευή, είχα μυριστεί ότι θα έπαιρναν μαστόρους που ήταν γνωστοί και όχι απαραίτητα καλοί και το σπίτι αυτό δεν ήταν σαν το μέσο επαρχιακό σπίτι που έφτιαχαν συνήθως. Μήπως έβγαινε μια μεγάλη πατάτα? <br /><br />Πήρα την απόφαση να κάνω ότι γίνεται από μεριάς μου. Κατασκευαστικά σχέδια, επισκέψεις, συνεννόηση με τα μαστόρια και τους ιδιοκτήτες συνεχώς. Και να ρωτάω για συμβουλές από εμπειρότερους βεβαίως. Όταν πήγα στο οικόπεδο για τη χάραξη, ευτυχώς είχα μαζί μου και συγγενή μηχανικό με εμπειρία σε κατασκευές. <a href="http://datascape.blogspot.com/2007/06/blog-post_7065.html">Το post που ακολούθησε</a> της χάραξης στο οικόπεδο ήταν αποκαλυπτικό.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SM1AqVGt59I/AAAAAAAABGM/cH2b8o9c6Bk/s1600-h/6.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SM1AqVGt59I/AAAAAAAABGM/cH2b8o9c6Bk/s320/6.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245920236920498130" /></a><br /><br />Τα μπετά έπεφταν και έπεφταν...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SM1BMHaZS_I/AAAAAAAABGc/08uEZHD6irU/s1600-h/8.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SM1BMHaZS_I/AAAAAAAABGc/08uEZHD6irU/s320/8.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245920817360489458" /></a><br /><br />Και ο μπετατζής απεδείχθη πράγματι λίγος. Τζάμπα οι λεπτομέρειες ή τα σκίτσα μου για αυτή την περίφημη προεξοχή του ενός όγκου και την "περίεργη στέγη". Πρέπει να του την εξήγησα πάνω από 5 φορές. Με ότι μέσο διέθετα πρόχειρο. Άσε που εκείνον το ρημάδι τον δονητή <span style="font-style:italic;">(μηχάνημα που δονεί το μπετόν κατά τη σκυροδέτηση για να κάτσει ομοιόμορφα το μίγμα μπετόν-χαλίκια γύρω από τα σίδερα)</span> δεν τον χρησιμοποιούσε με ζέση που του άρμοζε. Χρειαζόντουσαν μερεμέτια.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SM1Begm9W3I/AAAAAAAABGk/Lc1gEk74ac8/s1600-h/9.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SM1Begm9W3I/AAAAAAAABGk/Lc1gEk74ac8/s320/9.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245921133361716082" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SM1CddgyOaI/AAAAAAAABGs/oRUZXpyaPyI/s1600-h/10.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SM1CddgyOaI/AAAAAAAABGs/oRUZXpyaPyI/s320/10.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245922214862272930" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SM1CuaXZD3I/AAAAAAAABG0/BT4sj4SsOZc/s1600-h/11.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SM1CuaXZD3I/AAAAAAAABG0/BT4sj4SsOZc/s320/11.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245922506075344754" /></a><br /><br />Έπρεπε φυσικά να περάσουμε το απαραίτητο σκηνικό "έχετε σχέδια, σκίτσα, σας το εξηγώ, σας δείχνω μακέττες, τι άλλο να κάνω? να το καλουπώσω εγώ?" (με τη γκρίνια)/ μα δεν έχουμε ξανακάνει κάτι τέτοιο/ ε, καιρός να κάνετε κάτι μοναδικό, κάτι που θα έχετε το δείχνετε μετά. Εξάλλου μόνο οι καλοί μαστόροι είναι ικανοί να ξεφεύγουν από το αναμενόμενο, δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν έχετε ξανακάνει κάτι ανάλογο?(με το φιλότιμο)/μας παιδεύεις, γιατί να μην το απλοποιήσουμε λιγάκι?/ τέλος πάντων, αυτά λένε τα σχέδια, αυτά εγκρίθηκαν, ως μηχανικός δεν μπορώ να ξεφύγω από αυτό (με το authority). Το ότι δεν ζήταγα χάρη αλλά να γίνει απλώς η δουλειά που είχε συμφωνηθεί ήταν γνωστό. Αλλά στα μαστόρια δεν πας πολύ κόντρα. Δεν θες να σε αφήσουν σύξυλο και να ψάχνεσαι. <br /><br />Με τα πολλά, τα καταφέραμε. Φιου! Όμορφα. Κάντε χώρο για τα τούβλα.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SM1DAPfVFPI/AAAAAAAABG8/G2TGgDjv8a8/s1600-h/12.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SM1DAPfVFPI/AAAAAAAABG8/G2TGgDjv8a8/s320/12.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245922812393493746" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-1384376521949950135?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-51464209859491714142008-09-14T02:24:00.000+03:002008-09-14T02:25:49.012+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SMxL3dkh1KI/AAAAAAAABGE/jTAhgEgzSxs/s1600-h/Untitled-2+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SMxL3dkh1KI/AAAAAAAABGE/jTAhgEgzSxs/s320/Untitled-2+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245651082182513826" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-5146420985949171414?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-17653149275969035522008-09-09T23:41:00.001+03:002008-09-09T23:53:59.004+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.websource.it/"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SMbgxVHq9AI/AAAAAAAABF8/a9rRAKf2GVo/s320/Sourceit_logo.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244125954207052802" /></a><br /><br />Όπως γράφουν και στην επικεφαλίδα "Is it privilege or priviledge? Away from or away of? Microsoft rocks or Microsoft sucks? WebSource.it!".<br /><br />To <a href="http://www.websource.it/">websource.it</a> αποτελεί το νέο web project φιλικά προσκείμενο προς το παρόν blog όπερ και τους διαφημίζω ευθύς αμέσως. Καλό ξεκίνημα guys!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-1765314927596903552?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-44122445717018435132008-09-09T23:30:00.000+03:002008-09-09T23:39:12.326+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/j50ZssEojtM&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/j50ZssEojtM&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Αύριο στις 9 ώρα Ελλάδας αρχίζει στο <a href="http://public.web.cern.ch/Public/Welcome.html">Cern</a> ένα ταξίδι στο χρόνο, το χώρο και την ύλη. <a href="http://webcast.cern.ch/index.html">To live webcast εδώ</a>. Πέρα απο τις φαταλιστικά με <a href="http://www.youtube.com/watch?v=C0WWts0oaX0&feature=related">τα περί μαύρης τρύπας</a>, ως φόρο τιμής στην λυκειακή μου εμμονή με τη φυσική, το σύμπαν και την περσόνα Steven Hawking, αξίζει να προσπαθήσω να το παρακολουθήσω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-4412244571701843513?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-58497847643498286852008-09-09T00:17:00.002+03:002008-09-09T01:28:31.240+03:00Πριν από 2 Σεπτέμβρηδες αγαπημένοι συγγενείς μου ζήτησαν να φτιάξω το σπίτι τους. Η οικογένεια ειχε αγοράσει ένα οικόπεδο και ήθελε ένα άνετο σπίτι για να ζήσουν όλοι μαζί, καθώς και τη δυνατότητα (αφού το επέτρεπε ο συντελεστής δόμησης) να υπάρχει περιθώριο για ένα άλλο, μικρότερο σπίτι δίπλα, στο μέλλον. Η περιοχή καινούργια, κοντά στο αεροδρόμιο και με πράσινο. Θα ήταν το πρώτο σπίτι που θα σχεδίαζα και υπέγραφα all by myself. Ήμουν πολύ χαρούμενη. Κυρίως όταν μου ανακοίνωσαν ορθά κοφτά το brief: θέλουμε κάτι μοναδικό.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SMWamI_8BbI/AAAAAAAABEc/KvH6oQB3Icw/s1600-h/1.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SMWamI_8BbI/AAAAAAAABEc/KvH6oQB3Icw/s320/1.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243767321184175538" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SMWbEKFdDAI/AAAAAAAABEk/l6BaRVohL-4/s1600-h/2.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SMWbEKFdDAI/AAAAAAAABEk/l6BaRVohL-4/s320/2.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243767836871822338" /></a><br /><br />Υποθέτω πολλοί θα ψόφαγαν να ακούσουν κάποτε αυτή την ατάκα. Εγώ είχα mixed feelings. Ομολογώ ότι την πρώτη φορά είχα πάει να μιλήσω μαζί τους συγκρατημένη. Συνήθως το να συνεργάζεσαι με σόγια δεν είναι το καλύτερο που μπορεί να σου τύχει. Όπως για μένα ήταν η πρώτη εμπειρία ολοδική μου, έτσι και αυτοί δεν είχαν παρόμοια εμπειρία χτισίματος ποτέ, δεν ήξεραν καθόλου τι γίνεται σε περιπτώσεις τέτοιες και το χειρότερο: μέχρι τότε, ως αναμενόμενο, θαύμαζαν ότι έβλεπαν γύρω τους. Και αυτό στα Γιάννενα δεν ήταν το καλύτερο. Τουτέστιν ασχεδίαστες ή (χειρότερα) φορτωμένες κατοικίες με μια εσάνς νεοπαραδοσιακού ή post-modern. Ή μαζί. Μάλιστα. Το πρώτο μου έργο κινδύνευε να γίνει άθλιο. Έδρασα γρήγορα. <br /><br />Εγώ έπιασα το διάβασμα για όλα. Μάζεψα ότι εμπειρία είχα ως τότε και συνόψιζα στο κεφάλι μου συμπεράσματα. Ρώταγα όσους ξέρουνε. Ένιωθα την ευθύνη βαριά. Σκεφτόμουν ότι ένα λαθάκι να κάνεις ο άλλος θα μένει εκεί για πάντα και θα το λούζεται. Όσο για τους πελάτες μου? Τους φόρτωσα περιοδικά και βιβλία για να χαζεύουν με τον καφέ. Και post-its για να σημειώνουν ότι τους άρεσε. Τους είπα να ξεχάσουν τις μοντερνιές που βλέπουν και να κάνουν focus σε χρώματα, έπιπλα, τζάκια, σκάλες. Προφανώς με λίγη τύχη, μαζί με αυτά θα έβλεπαν και όλα τα άλλα. Και θα ανοίγαμε πόρτες σε πολλά όμορφα πράγματα. Και -ήθελα να πιστεύω- σε μια νέα ζωή. Είχαν άλλωστε μόλις βγει από περιπέτειες υγείας και το σπίτι το είχα πάρει σαν ένα μανιφέστο μιας νέας αρχής. Άλλαζαν αυτοί ζωή, άλλαζα και εγώ.<br /><br />Το σχέδιο έπιασε. Οι μήνες κύλησαν αναπάντεχα καλά από σχεδιαστικής απόψεως. Εντυπωσιακά οφείλω να παραδεχτώ. Μακάρι όλοι οι μελλοντικοί μου πελάτες να είναι σαν τους θείους μου. Με εμπιστεύτηκαν σχεδόν αμέσως και σε όλα. Φρόντισα και εγώ να μην υπερβάλλω βέβαια, γιατί τους γνωρίζω και ξέρω ποια πράγματα δεν θα άντεχαν. Aποφάσισα το σπίτι που θα χτιζόταν να ήταν κάτοψης Γ. Η "αγκαλιά" του Γ θα έβλεπε προς το νότο για καλύτερο ηλιασμό. Το σπίτι που ίσως χτιστεί στο μέλλον θα ήταν ένα απλό γραμμικό σπίτι που θα κόλλαγε στη μια πλευρά του Γ σχηματίζοντας έτσι ένα Π. Ανάμεσα στα δυο σκέλη του Π η αυλή να ενώνει τα δυο σπίτια. Κλασσική τυπολογία δηλαδή. Εκείνη η επιβαλλόμενη στέγη μου είχε ζαλίσει το μυαλό όμως. Δεν την άντεχα να καπελώνει τα πάντα. Αποφάσισα να κινηθώ ανάποδα. Η στέγη αντί να χαμηλώνει στις άκρες θα χαμήλωνε στο κέντρο. Μαχιάς αντί κορφιά δηλαδή, για τους γνώστες της οικοδομικής ορολογίας. Δοκιμές επί δοκιμών ακολούθησαν. Με όλα τα μέσα. Πρόχειρες δοκιμές έτσι, αλλιώς και αλλιώτικα. Εν αρχή ην το πρωτόλειο marlboro box.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SMWcq9iPmwI/AAAAAAAABEs/IlKK-sv16NU/s1600-h/3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SMWcq9iPmwI/AAAAAAAABEs/IlKK-sv16NU/s320/3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243769603029441282" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SMWdiknSgMI/AAAAAAAABE0/JVToFSuUxGc/s1600-h/4.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SMWdiknSgMI/AAAAAAAABE0/JVToFSuUxGc/s320/4.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243770558412390594" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SMWd-ltxzII/AAAAAAAABE8/cdWUqL58BXc/s1600-h/5.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SMWd-ltxzII/AAAAAAAABE8/cdWUqL58BXc/s320/5.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243771039744380034" /></a><br /><br />Πολύ αιχμηρό, πολύ απότομο, πολύ από όλα. Και πιο πολύ marlboro. Ξου. Ήθελα κάτι πιο ενιαίο. Που να ενωποιεί τους δύο όγκους του "Γ" μας. Να τους πλέκει σε μια ενότητα.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SMWfvwTBFHI/AAAAAAAABFM/qouN5hB58tg/s1600-h/5a.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SMWfvwTBFHI/AAAAAAAABFM/qouN5hB58tg/s320/5a.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243772983910143090" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SMWf-SfaV8I/AAAAAAAABFU/fqjRm4p0bNw/s1600-h/5b.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SMWf-SfaV8I/AAAAAAAABFU/fqjRm4p0bNw/s320/5b.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243773233607104450" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SMWhljfZg8I/AAAAAAAABFk/bXygEaIhahs/s1600-h/5c.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SMWhljfZg8I/AAAAAAAABFk/bXygEaIhahs/s320/5c.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243775007696978882" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SMWh_s_6g1I/AAAAAAAABFs/L-d8OYunTTY/s1600-h/5f.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SMWh_s_6g1I/AAAAAAAABFs/L-d8OYunTTY/s320/5f.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243775456925877074" /></a><br /><br />Έπιασαν τη μακέττα και τη γύριζαν γύρω γύρω. Το 3d δεν το καλοκαταλάβαιναν. Με τη μακέττα είχα περισσότερη τύχη. Χαμογέλασαν. Mε κάμποσες βελτιώσεις στις χαράξεις των ανοιγμάτων στις όψεις, άρχισα να ετοιμάζω τα σχέδια για την πολεοδομία.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-5849784764349828685?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-46696095278981299602008-09-04T16:08:00.001+03:002008-09-04T16:08:50.573+03:00Πίνδος η σκληροπυρηνική: καθ’οδόν προς το δεύτερο χωριό καταγωγής μου<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL2AhkgxeOI/AAAAAAAABDU/YXpoiB-naXI/s1600-h/P1010137.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL2AhkgxeOI/AAAAAAAABDU/YXpoiB-naXI/s320/P1010137.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241486855554300130" /></a><br /><br />Πίνδος η κεντροευρωπαία: αχ έχω και έλατα / να ζήσει το κτηματολόγιο<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL2BRIio8aI/AAAAAAAABDk/i2H3Wwvt_Ko/s1600-h/P1010015.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL2BRIio8aI/AAAAAAAABDk/i2H3Wwvt_Ko/s320/P1010015.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241487672679657890" /></a><br /><br />Πίνδος η «the truth is out there»: η θέα από το σπίτι<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL2A6-7GaYI/AAAAAAAABDc/hawu-69Doe8/s1600-h/P1010149.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL2A6-7GaYI/AAAAAAAABDc/hawu-69Doe8/s320/P1010149.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241487292140775810" /></a><br /><br />Πίνδος η καλλιεργημένη: αποκατάσταση και επέκταση σπιτιού στην κεντρική πλατεία του χωριού. Το σπίτι το είχα δει στην 5<a href="http://datascape.blogspot.com/2006/10/blog-post_116185883230831400.html">η Πανελλήνια Έκθεση Αρχιτεκτονικού Έργου στην Πάτρα</a> και είναι σχεδιασμένο από τη Πολυξένη Μάντζου (λέκτορας στο ΕΜΠ αν θυμάμαι καλά).<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL2Bu0Y3GgI/AAAAAAAABDs/VTuC1utRI1k/s1600-h/P1010009.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL2Bu0Y3GgI/AAAAAAAABDs/VTuC1utRI1k/s320/P1010009.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241488182666009090" /></a><br /><br />Πίνδος η ξεχασμένη: πως να προλάβεις να τραβήξεις φωτό από αυτοκόλλητο πάνω σε τζάμι σπιτιού με τον Παπαδόπουλο και τον τίτλο «ΕΠΕΝ» όταν ο παππούς σου ρωτάει τον ιδιοκτήτη του για το δρόμο, χωρίς να σε δει? Μάλλον θα βγει κουνημένη.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL2B9fsUUGI/AAAAAAAABD0/YITbNxCKv-s/s1600-h/P1010146.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL2B9fsUUGI/AAAAAAAABD0/YITbNxCKv-s/s320/P1010146.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241488434808508514" /></a><br /><br />Χωριό Μ: επιστροφή στη βάση μου και το νέο αλώνι (what?). Με δεδομένο ότι κανείς αλωνίζει πλέον, ούτε ότι έχουμε σπαρμένο σιτάρι μπορώ να υποθέσω μόνο ότι (άλλος) παππούς την είδε landscape architect. Το να στέκεσαι πάντως σε ένα κύκλο είναι άλλο συναίσθημα.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL2Cicv6byI/AAAAAAAABD8/zmNodOLAUUc/s1600-h/P1010019.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL2Cicv6byI/AAAAAAAABD8/zmNodOLAUUc/s320/P1010019.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241489069673443106" /></a><br /><br />Χωριό Μ: Το καλατράβα είναι new entry. Για να έχει βαφτίσει έτσι το κοτέτσι, σίγουρα την είδε architect. Landscape or not. Πάντα μου αρέσει το ειρωνικό του χιούμορ. Άλλωστε στο καλατράβα όπως δήλωσε μένουν «τα κορίτσια».<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL2DBTaSB1I/AAAAAAAABEE/pA6dGA8IBC8/s1600-h/P1010023.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL2DBTaSB1I/AAAAAAAABEE/pA6dGA8IBC8/s320/P1010023.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241489599742740306" /></a><br /><br />Χωριό Μ: Το καλατράβα είναι χτισμένο μέσα σε αγροτεμάχιο που αλλού θα το έλεγαν κτήμα. Δίπλα του είναι «η σουίτα» στην οποία τρεις μέρες μετά θα γεννήσει η προβατίνα με τα τεράστια μαστάρια δεξιά 2 όμορφα μικρά.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL2D7tNWgYI/AAAAAAAABEM/MQAUpZptxiE/s1600-h/P1010034.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL2D7tNWgYI/AAAAAAAABEM/MQAUpZptxiE/s320/P1010034.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241490603100242306" /></a><br /><br />Χωριό Μ: το αλατοπίπερο. Ήμουν η νονά. Βάφτισα το ένα Αλάτι και το άλλο Πιπέρι. Ούτως η άλλως η μοίρα τους είναι συνδεδεμένη με τα γνωστά μπαχαρικά. Μου έκανε εντύπωση πόσο μεγάλα είναι όταν γεννιούνται. Σαν σκύλοι κανίς αλλά με ψηλότερα πόδια. Περπατάνε αμέσως αλλά μερικές φορές κουράζονται και τα πόδια τους λυγίζουν σαν να είναι κέρινα και πέφτουν κάτω. Δυστυχώς το Αλάτι(αριστερά) πέθανε μια μέρα μετά. Πρόβλημα με το έντερο υποθέτουν. Το Πιπέρι αλωνίζει αμέριμνο τώρα και εκτός σουίτας. Στεναχωρήθηκα λίγο. Μου έκανε εντύπωση όμως πόσο εξοικειωμένοι με την απώλεια είναι όσοι έχουν ζήσει σε χωριό. Ο παππούς είπε πως παλιά εκτός από τα ζώα που μπορεί να τους πέθαιναν ή να τα σκότωνε άλλο ζώο, πέθαιναν συχνά και οι άνθρωποι. Οπότε χαλαρά. Επίσης μου έκανε εντύπωση πόσο φρόντιζε τη λεχώνα. Σακούλες με λαχταριστά φύλλα μουριάς ήταν το μενού της σουίτας καθημερινά. Vegan.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL2E2kIrmjI/AAAAAAAABEU/0-TJIQWhE4Y/s1600-h/P17.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL2E2kIrmjI/AAAAAAAABEU/0-TJIQWhE4Y/s320/P17.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241491614277016114" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-4669609527898129960?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-87603703789862415222008-09-03T13:13:00.002+03:002008-09-03T13:19:03.591+03:00Σημειώσεις:<br />Πολύς αέρας. Πολύς αέρας. Μια μέρα που δεν φύσαγε έβραζε ο τόπος. Αλλά και με 8 μποφώρ προς τη Δήλο είναι κάπως. Είχα ξαναπάει μονοήμερες. Αυτή τη φορά συνόψισα τι κατάλαβα.<br /><br />1. Η Μύκονος είναι «η Μύκονος» γιατί συμπυκνώνει ιδεατά το concept “κυκλάδες”. Εξαιρετικά προσεγμένη κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική παντού και όχι μόνο στη χώρα ή από λίγα σύγχρονα κτίσματα και μερικά χαλάσματα, ξερότοπος τριγύρω, μπλε παραέξω. Οι παραλίες είναι πολλές, προς όλες τις κατευθύνσεις, εξού και όπως και όσο και να φυσάει πάντα υπάρχει παραλία που είναι τέλεια. Τα νερά είναι διαυγή και νιώθεις ότι ενώ σε γενικές γραμμές είναι ακριβότερη πουθενά δεν σε πιάνουν «κότσο». Παίρνεις ότι πληρώνεις. Ωραίο συναίσθημα. Ακόμη καλύτερο όταν ανακαλύπτεις τις τρύπες. Τα μυστικά ενός νησιού τίγκα στον κόσμο. Βλ. 2.<br />2. Ένα εστιατόριο στον οικισμό των «Αγρίων» π.χ. που μέσα σε έναν εξαιρετικό χώρο με άλλους 5-6 πελάτες, βλέπεις τη θάλασσα και τρως μια πελαγίσια τσιπούρα όσο το χέρι σου μέχρι τον αγκώνα, σπιτικές πατάτες και «ότι βγάζει το μποστάνι» και για να χωνέψεις το ρίχνεις στον Ικαριώτικο και λοιπά νησιώτικα με την ιδιοκτήτρια μπροστά από μια πισίνα ζωντανούς αστακούς που περιμένουν τον «ψαρά» τους. Καλύτερα ακόμα όταν σου φωνάζουν "προσοχή κορίτσια" γιατί σηκώνουν ένα τραπέζι από πίσω σου για να σου κάνουν χώρο να μη σκοτωθείς.<br />3. Ο Λάκης Γαβαλάς υπάρχει.<br />4. Ο Γαλάτης υπάρχει επίσης αλλά κινείται σαν άνθρωπος και όχι σαν μαϊμού.<br />5. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που βλέπουν έναν άνθρωπο 2 μέτρα, με λαμέ τουαλέττα, βάψιμο παγωνιού, φτερά στο κεφάλι, πλατφόρμες, πλάτι τριγόνι και κώλο 25πόντους που σοκάρονται όταν τον ακούνε να φωνάζει με μπάσα φωνή.<br />6. Οι γκόμενες πάνε δυο-δυο. Δωδεκάποντο stiletto και πλακόστρωτο καλούν προς συναδέλφωση.<br />7. Ματογιάννια 12:30 το βράδυ. Ανάμεσα σε Καίσαρη, Gavello, bars και συνωστισμό, μια μικρή εκκλησία έχει τα παράθυρά της προς τον δρόμο. Μέσα φέγγουν δυο κεράκια. Ατάκα πίσω μου:<br />«Οh! The antique shop is closed!»<br />Ποιος είπε πως το ανέκδοτο με τον παππά που πάει να κάνει εξορκισμό στην ακόλαστη Μύκονο (blah, blah, ει, εσύ με το ριχτό, το τσαντάκι σου έχει πάρει φωτιά), δεν είναι βασισμένο σε αληθινό γεγονός?<br /><br />το καπέλο του ανεμόμυλου<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL13p0uSQRI/AAAAAAAABCE/U_npl6a74A4/s1600-h/P1010082.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL13p0uSQRI/AAAAAAAABCE/U_npl6a74A4/s320/P1010082.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241477101740245266" /></a><br /><br />το κύμα στο galleraki<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL14qpKJTuI/AAAAAAAABCM/lclOIGtRe84/s1600-h/P1010074.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL14qpKJTuI/AAAAAAAABCM/lclOIGtRe84/s320/P1010074.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241478215327370978" /></a><br /><br />Δήλος: η κατοικία του Διονύσου<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL15RWuGKVI/AAAAAAAABCU/8QEQaQOlL0s/s1600-h/P1010030.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL15RWuGKVI/AAAAAAAABCU/8QEQaQOlL0s/s320/P1010030.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241478880392784210" /></a><br /><br />της Κλεοπάτρας (ουχί της γνωστής Πτολεμαίας) και του συζύγου της<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL1511N6xLI/AAAAAAAABCc/l5Msf1lpacU/s1600-h/P1010037.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL1511N6xLI/AAAAAAAABCc/l5Msf1lpacU/s320/P1010037.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241479507054609586" /></a><br /><br />και η λεωφόρως των Λεόντων<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL16Hh8BSaI/AAAAAAAABCk/J8YJvaGl3hQ/s1600-h/P1010061.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL16Hh8BSaI/AAAAAAAABCk/J8YJvaGl3hQ/s320/P1010061.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241479811116911010" /></a><br /><br />επιστροφή στη Μύκονο / προσδεθείτε<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL16rw7iCjI/AAAAAAAABCs/pxi5cmcR34U/s1600-h/P1010067.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL16rw7iCjI/AAAAAAAABCs/pxi5cmcR34U/s320/P1010067.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241480433616685618" /></a><br /><br />το (Θεο)Ξενία του Κωνσταντινίδη<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL17GG3rGAI/AAAAAAAABC0/CzL57dcRYhw/s1600-h/P1010080.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL17GG3rGAI/AAAAAAAABC0/CzL57dcRYhw/s320/P1010080.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241480886182680578" /></a><br /><br />classic Μικρή Βενετία<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL18wZTRsZI/AAAAAAAABC8/7mPkgHY5TNY/s1600-h/P1010083.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL18wZTRsZI/AAAAAAAABC8/7mPkgHY5TNY/s320/P1010083.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241482712196428178" /></a><br /><br />το πουλί<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL1-at0eILI/AAAAAAAABDE/hwqCvZSk0qg/s1600-h/P1010088.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL1-at0eILI/AAAAAAAABDE/hwqCvZSk0qg/s320/P1010088.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241484538770497714" /></a><br /><br />Άβε Καίσαρ<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL1_YT-gBwI/AAAAAAAABDM/b-t_UYpYMMQ/s1600-h/P1010126.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL1_YT-gBwI/AAAAAAAABDM/b-t_UYpYMMQ/s320/P1010126.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241485596985132802" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-8760370378986241522?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-25246634200593760582008-09-02T20:13:00.003+03:002008-09-02T20:26:16.424+03:00Σημειώσεις: <br />Πολύς αέρας, αρκετή ζέστη, μπόλικο φαγητό, ωραία παρέα. Λίγο περισσότερο άραγμα ήθελα μόνο. Στη Φαιστό συνειδητοποίησα την εμμονή με τον λαβύρινθο. Στο πανηγύρι το βράδυ, υπό τους τριβελιστικούς ήχους της λύρας, φανταζόμουν τους μαυροφορεμένους και τις γκουτσιφορούσες να μπουκάρουν απροσδόκητα στη σκηνή χορεύοντας σε σχηματισμούς μαιάνδρων. Όποιος έχει την παραμικρή ιδέα από αποκαταστάσεις μνημείων ας μου πει αν υπάρχει χειρότερη από αυτή του Φραγκοκάστελλου. Τέλος αν πας για χτένισμα στο καλύτερο κομμωτήριο στο Ρέθυμνο καλό είναι να έχεις μπροστά σου κανένα τρίωρο μπας και με τη ζέστη κάτσει το μαλλί κράνος και δείχνεις κάτω των 50. Την επομένη είναι πολύ καλύτερο.<br /><br />Ρέθυμνο: στην παλιά πόλη<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL10U2ktZAI/AAAAAAAABBs/eHrdXPUAI6Y/s1600-h/P1010003.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL10U2ktZAI/AAAAAAAABBs/eHrdXPUAI6Y/s320/P1010003.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241473442924815362" /></a><br /><br />στη Φορτέτζα<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL10wtSG5mI/AAAAAAAABB8/b6v59z8Shko/s1600-h/P1010034.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL10wtSG5mI/AAAAAAAABB8/b6v59z8Shko/s320/P1010034.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241473921467213410" /></a><br /><br />και στο φούρνο<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL10jm7LcbI/AAAAAAAABB0/D0J0Q30oip8/s1600-h/P1010009.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL10jm7LcbI/AAAAAAAABB0/D0J0Q30oip8/s320/P1010009.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241473696422130098" /></a><br /><br />Αγ. Νικόλαος: ακόμη δεν είμαι σίγουρη αν είναι μοντέρνο κίνημα restored ή καινούργιο με αναμνήσεις του μοντέρνου. Το παράθυρο δεξιά μάλλον δείχνει το δεύτερο.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL1zA-dTJDI/AAAAAAAABBk/LsIxNs_Vboc/s1600-h/P1010091.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL1zA-dTJDI/AAAAAAAABBk/LsIxNs_Vboc/s320/P1010091.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241472001932207154" /></a><br /><br />Μονή Πρέβελη: κοντά την είσοδο<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL1yb2IEbOI/AAAAAAAABBU/xnIaZteEtGg/s1600-h/P1010099.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL1yb2IEbOI/AAAAAAAABBU/xnIaZteEtGg/s320/P1010099.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241471364040518882" /></a><br /><br />οικόσιτα ελάφια και κρι-κρι<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL1yumGfEcI/AAAAAAAABBc/6y-tJwqj9og/s1600-h/P1010103.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL1yumGfEcI/AAAAAAAABBc/6y-tJwqj9og/s320/P1010103.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241471686156423618" /></a><br /><br />και ανάγλυφη υδρορροή<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL1yMTdUgkI/AAAAAAAABBM/bqEasQpL4_s/s1600-h/P1010106.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL1yMTdUgkI/AAAAAAAABBM/bqEasQpL4_s/s320/P1010106.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241471097036374594" /></a><br /><br />οδεύοντας προς εγκαταλελλειμένα ορυχεία (όχι άλλου) κάρβουνου κοντά στον Πλακιά<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL1xSsiSLXI/AAAAAAAABBE/0FhN345D-5w/s1600-h/P1010115.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_m81aMF0gzdU/SL1xSsiSLXI/AAAAAAAABBE/0FhN345D-5w/s320/P1010115.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241470107335667058" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-2524663420059376058?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-63220726431420344812008-08-31T22:27:00.000+03:002008-08-31T22:34:50.195+03:00Επιστροφή στην Αθήνα μετά την θερινή αγρανάπαυση και βλέπω ότι ανέβηκε το video στο you tube από <a href="http://psifiakiellada.blogspot.com/2008/08/11-2008.html">την παρουσία μου στην Ψηφιακή Ελλάδα</a>. Η εκπομπή το συνηθίζει άλλωστε. Τους επικροτώ λοιπόν από εδώ καθώς όλοι οι φίλοι που λόγω θέρους έχασαν αυτή τη μοναδική (until now) ευκαιρία θα έχουν τη δυνατότητα μετά το τρίτο λεπτό να παρακολουθήσουν την υπογράφουσα να λέει τα δικά της παρέα με ολίγα ψιλοσαρδάμ νευρικότητας και ένα λουλούδι/antenna στο κεφάλι. <br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/GFZYGhDgehU&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/GFZYGhDgehU&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-6322072643142034481?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-9042358104478226672008-08-11T15:07:00.000+03:002008-08-11T15:08:55.877+03:00Για δες καιρό που διάλεξε: σήμερα ανάμεσα στους Ολυμπιακους κ τις παραλίές η ΕΤ1 παρουσιάζει στις 19.00 την εκπομπή της Ψηφιακής Ελλάδας στην οποία συμμετέχει η υπογράφουσα, όπως αναφέρθη κάποια στιγμή το Μάρτιο. <br /><br />ΥΓ: Εμβόλιμο ποστ από κινητό με πλάτη το Φραγκοκάστελο. Enjoy!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-904235810447822667?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-40319636539833871362008-08-07T01:14:00.000+03:002008-08-07T01:29:09.689+03:00<a href="http://www.onirama.gr/">Το τραγούδι</a> αναφέρεται σε μια γυναίκα. Θα μπορούσε όμως να αναφέρεται σε ένα άντρα. Και σε μια μέρα. Ή και στις διακοπές. Αnyway αν αφαιρέσεις το ελαφρώς pathetic τόνο των επόμενων στίχων, είναι σήμερα το soundtrack μου. <br /><br />Πριν πάει φαντάρος ξέρεις πως η μέρα αυτή θα έρθει. Την περιμένεις since day 1, για να γυρίσει μαζί της η ζωή σου μέχρι τότε. Προφανώς και δεν θα συμβεί κάτι τέτοιο αλλά αυτό είναι μόνο για καλό. Ευτυχώς είχατε καταλάβει πως τα δράματα δεν βοηθάνε κανένα. Ούτε εσένα, ούτε εκείνον. Οπότε αναπόφευκτου δοθέντος, χαλαρώνετε και το απολαμβάνετε. Εσύ αρπάζεις την ευκαιρία και βλέπεις ένα σωρό φίλους, κάνεις ταξίδια στη γραφική επαρχία, μετατρέπεις το ακουστικό σε σκουλαρίκι, αισθάνεσαι ευγνώμων (γιατί δεν υπάρχει σε θηλυκό αυτό?) για αυτή την εφεύρεση, χαίρεσαι που έχεις μάθει πια να στέκεσαι μόνη σου, θυμάσαι εκείνη τη γιαγιά σε ένα ταξίδι 10 χρόνια πριν που έδωσε τη συμβουλή σε μια διπλανή να κοιτάξει να είναι με κάποιον με τον οποίο θα μπορεί να μιλάει, ανυπομονείς να έρθει, έρχεται και είναι σαν να μην είχε φύγει ποτέ. Φυσικά σε μια φάση συνηθίζεις και την απόσταση και το σκοτσέζικο ντουζ ήρθα/ φεύγω και την απουσία μα όλα αυτά μόνο επειδή έχεις στο νου σου ότι «είναι μέχρι εκείνη τη μέρα». Και τέλος πάντων ξημερώνει η μέρα και είναι σαν όλες τις άλλες. Δουλειά, τηλέφωνα, τι κάνεις? Μάζεψες τις υπογραφές? Τι ωραία! Πως αισθάνεσαι? Απλά εδώ και λίγο καιρό αυξάνεται η ανυπομονησία και η προσμονή μέρα με τη μέρα αλλά δεν έχεις συνειδητοποιήσει ακόμη ότι πάει αυτό ήταν. Πότε πέρασε ο καιρός? Cool!<br /><br />Τέλος πάντων κάποια στιγμή, κάτι τα τηλέφωνα από το δρόμο, κάτι που σε 2 μέρες φεύγετε για much needed vacation, κάτι που και το φθιμόπωρο μετά προμηνύεται υπέροχο αφού αποφασίσατε να μείνετε μαζί, αρχίζεις να το συνειδητοποιείς. Και τι κάνεις? Έχεις πολλές επιλογές. Μπορείς να βάλεις το τραγούδι στο τέρμα, να χορεύεις και να τραγουδάς κρατώντας ένα ατομικό αφρώδη οίνο (τόσο επίκαιρο) στα χέρια, μπορείς να βάφεις τα νύχια σου χαμογελώντας, μπορείς να κάθεσαι και να χαζεύεις τα series σου αρέσουν, μπορείς να παίρνεις τηλέφωνα που και που, μπορείς να κάνεις πολλά. Όλα μαζί ή κανένα.<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ks7mYfQNK04&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/ks7mYfQNK04&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Καλό Καλοκαίρι. Καλή ξεκούραση. Και μια ακόμη καλύτερη και δημιουργική φθινοπωρινή αρχή σε όλους.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-4031963653983387136?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-30219583126588920662008-08-02T13:34:00.000+03:002008-08-02T13:35:52.148+03:00Ούτε μια εβδομάδα δεν έμεινε. Εδώ και λίγες μέρες έχω μπει για τα καλά στο mood.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-3021958312658892066?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-31629218448593446522008-08-01T12:40:00.001+03:002008-08-02T13:34:48.617+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SJLfelfmeSI/AAAAAAAABA8/Ft9B6CyBQfg/s1600-h/WeddingNiagaraFalls.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SJLfelfmeSI/AAAAAAAABA8/Ft9B6CyBQfg/s320/WeddingNiagaraFalls.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5229487833884293410" /></a><br /><a href="http://datascape.blogspot.com/2008/08/satc-803-part-1.html">-συνέχεια από εδώ-</a><br /><br />Αηδίες. Αγαπητέ Θ, προφανώς πας με μικρές μεν, αγάμητες δε. Εκτός αν επιλέγεις ακριβώς αυτές που λατρεύουν το προιόν που πλασάρεις: το πακέτο του εαυτού σου. Θέλουν ψαρομάλλη μεν, νεαρό δε, με ωραίο αυτοκίνητο, λεφτά και καλοπέραση? Είσαι ο άνθρωπός τους. Δεν είναι λογικό αν περνάνε καλά να θέλουν να συνεχίσουν τη φάση?/ Ναι, έτσι όπως το θέτεις./ Μη μου κάνεις την παρθενόπη, έτσι είναι. Και για μεγάλες αυτά που λες τα ακούω βερεσέ. Αν η άλλη είναι αγάμητη, σε ότι ηλικία και να'ναι και σε γουστάρει, Νιαγάρας θα είναι. Μα αν είναι παντρεμένη και υποθέσουμε ότι πηδιέται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, keep in mind πως η περισσότερες γυναίκες απατάνε όταν δεν θέλουν πλέον αυτόν με τον οποίο είναι μαζί. Οπότε μάλλον δεν πας με τέτοιες. Όπερ έδει δείξαι-> αν είναι χάλια με τον άντρα τους θα θέλουν και αυτές sooner or later κάτι παραπάνω, μα δεν θα είναι τόσο ζόρικες όπως τις περιγράφεις. Πάντως, επειδή δεν έχω εμπειρία σε αυτή τη συνομωταξία και ένα περιοδικό να ανοίξεις είναι γνωστό πως το sexual peak των γυναικών είναι μεταξύ 30 και 45. Άρα η εμπειρία σου (που δεν έχω διάθεση να αμφισβητήσω) μάλλον είναι στις εξαιρέσεις. Καταλαβαινόμαστε?/ παύση/ Και τι να κάνω? / Χέσε με. Κάνε ότι καταλαβαίνεις. Αποφάσισε τι θέλεις. Διαβάζεις βιβλία?/ Για τη δουλειά μου./Καλό αλλά όχι ικανό. Πάρε marketing. Αποφάσισε τι γκόμενα θες να βρεις και «πούλα» το κατάλληλο προφίλ. Έτσι, όπως είδαμε και σήμερα το βράδυ, πας άπατος. Αν με θεωρείς ξύπνια, ξύπνια γκόμενα με τέτοιες ατάκες δεν βλέπεις υπό Κ.Σ./ Με κοιτάζει επίμονα.<br /><br />Μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι. Είσαι καλή εσύ. Θέλω πολύ να συναντιόμαστε και να με συμβουλεύεις. Δώσε μου το τηλέφωνό σου./ LOLOL! Aτομάρα. Σύνελθε Θ. Ωραία ιδέα η συνάντηση, θέλω να επισκεφτώ τους νεόνυμφους στο νέο τους σπίτι μια μέρα, θα πω στον Β να είσαι και εσύ. / Όχι, έτσι δεν γίνεται. Μόνοι μας λέω./Εσύ λες, εγώ αντιλέω./ Γιατί δεν μου το δίνεις? Φοβάσαι μήπως?/ Ναι,να μη με πάρουν τα σκάγια. Θ. δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι. 'Αστο το ρημάδι και κοίτα γύρω σου. Χάνεις το χρόνο σου. Εγώ πάω για χορό./ Και εγώ πάω στη γυναίκα μου./ (στην ποιά? Αναβάλω το χορό για 1 λεπτό.)<br /><br />Είσαι παντρεμένος?/ Ναι αποκρίνεται ο κρετίνος χαμογελώντας με το ίδιο ναρκισσιστικό-δήθεντάχαμου ντροπαλό χαμόγελο. Σαν να τον συλλαμβάνεις να έχει βάλει το χέρι του στο βάζο με τη μαρμελάδα. Περήφανος για την αταξία του. Τα καλύτερα αποκρύπτεις. Τα ξέρει αυτά?/ Όχι / Nice. Άκυρα τα βιβλία του marketing τότε. Όπως και να έχει κατάφερες και βρήκες μια που σε ανέχεται. Εύγε. Και θες εμένα για συμβουλές. Βρες μόνο τι εκτός έδρας μοντέλο θέλεις και χτύπα το./ Ξεσπάει σε γέλια. Δώσε μου το τηλέφωνό σου. Τι κορίτσι! Που σε έκρυβε ο μαλάκας?/ Τα'παμε. Έχει γίνει βαρετό. Πάω για χορό.<br /><br />Μια ώρα μετά, αναπαύομαι από τον κάματο. Ξανάρχεται και στρογγυλοκάθεται δίπλα μου με το ίδιο χαμόγελο. Καλώς τον./ Ενοχλώ?/ Όχι, κάτσε./ Βλέπω τον γαμπρό στο διπλανό τραπέζι. Τον φωνάζω. Έρχεται. Ρε συ που τον ψάρεψες αυτόν?/ Στα βαθιά λέει γελώντας. Το ψαροντουφεκοζεύγαρο Θ αναρωτιέται γελώντας γιατί με έκρυβε. Β: Ρε μαλάκα, ξέρεις ποια είναι αυτή που μιλάς? /Το ζευγάρι σου στο χορευτικό?/ Ο παιδικός μου έρωτας./ Το γέλιο του Θ προς στιγμήν κόβεται. Προς στιγμήν. Ά, έτσι πέσ'μου./ Και αδερφή της Α, συνεχίζει ο γαμπρός. Μεγάλη ιστορία με την αδερφή μου. Μάλιστα. Το γέλιο του Θ κόβεται μια και καλή. Γυρίζει σε εμένα: Γιατί δεν μου τα είπες αυτά?/ Τι να πρωτοπώ? Είπα τα βασικά. Ήταν καιρός για να δηλώσω κάτι στην ευτυχή ομήγυρη και εγώ: Ρε Β, μάζεψέ τον. Τόση ώρα κάνει φιλότιμες μα μάταιες προσπάθειες να με ρίξει με τους πιο lame τρόπους. Πρώτα μου κλαίγεται (ποια νομίζει πως είμαι, η μητέρα Τερέζα?), μετά μου περιγράφει ανατριχιαστικά πως χαιδεύει όλη την γυναικεία ηλικιακή γκάμα μπας και φτιαχτώ έτσι και του καθήσω, ενώ όταν δει και «δεν παίρνω τα γράμματα» μου ανακοινώνει τον «απαγορευμένο καρπό» πως είναι παντρεμένος. Και νάτος πάλι. Εδώ είναι. Πες του και εσύ ότι χάνει την ώρα του σε μια γιορτή γεμάτη ωραίες γκόμενες γιατί δε χαμπαριάζει. Ο γαμπρός έχει ξεραθεί στα γέλια και σημειώνει στον φίλο του τα προτερήματά μου που τον αφορούν. Ρε μαλάκα, καλά σου λέει. Έπεσες στην περίπτωση. Είναι ωραία, ξύπνια και χορτασμένη. Αφού σε κολλάει στον τοίχο, γιατί δεν την ακούς? Ξέρει. Ο Θ γνέφει σιωπηλός μα μονίμως χαμογελαστός και ο γαμπρός φεύγει. Μόνο που το χαμόγελο τώρα είναι μίγμα βρεγμένης γάτας και αγωνίας να μη θιχτεί ο εγωισμός του. Τουλάχιστον εγώ έτσι το βλέπω. Καιρός να βάλω τα πράγματα σε μια τάξη.<br /><br />Θ που είναι η γυναίκα σου?/ Εδώ./ Εδώ? Που εδώ?/ Εδώ , λέει και δείχνει το μπροστινό τραπέζι./ Κοιτάζω και βλέπω μια γυναίκα να κάθεται εκεί, μόνη μπροστά στην πίστα. Όλοι οι άλλοι είναι όρθιοι και χορεύουν. Κοιτάζω. Δεν βλέπω καλά. Είναι έγκυος ή φοράει αυτά τα φορέματα της μόδας που φουσκώνουν στην κοιλιά?/ Είναι έγκυος, στον όγδοο μήνα./ Μένω μαλάκας./ Ο ομιλητικός συνομιλητής μου δεν βγάζει τσιμουδιά./Καλά ρε καραγκιόζη, κάθεσαι εδώ μαζί μου τόσες ώρες και την έχεις αφήσει μόνη της? Σήκω, πήγαινε να της κάνεις παρέα. Μην πω να την πάρεις να χορέψετε./ Θες να τρέχω από τη Γλυφάδα στο Ιασώ απόψε?/ Ήρεμα, στην άκρη λέω βρε Θ... όχι να κάνετε headbanging! Tι ξενέρωμα mon dieu! Μόνο στη φιγούρα είσαι πρώτος?/.... παύση εκατέρωθεν.../ Τι είναι το παιδί?/ Αγόρι, λεέι περιχαρής./ Ελπίζω να μην το εκπαιδεύσεις εσύ στα γκομενικά. Μα είναι δυνατόν να μου τσαμπουνάς ένα κάρο αηδίες και να μην έχεις πάει καθόλου στη γυναίκα σου από την αρχή της βραδιάς που είναι με την κοιλιά στο λαιμό?/ Ε, τι να της κάνω? Αφού δεν μπορεί να κουνηθεί? / Pathetic. Και μου θες και γκόμενες. Εδώ μια και δεν ξέρεις πως να της φερθείς σωστά. Λοιπόν, μάθημα πρώτο: καμμία δεν κάθεται σε γκόμενο με έγκυο γυναίκα διότι είναι πασιφανές ότι είναι γομάρι ορθό. Και sooner or later θα τα λουστεί σε μια κλίμακα και αυτή./(με κοιτάζει)/ Δεκάρα δεν δίνω για το ηθικό μέρος των γκομενικών από ότι έχεις καταλάβει. Μα η χοντράδα είναι κάτι άλλο. Να έχεις όσες γουστάρεις, μα να μπορείς να τις φέρεις βόλτα. Τα άλλα είναι κολοκύθια. /(κοιτάζει τη γυναίκα του)/ Σήκω και πήγαινε να κάτσεις μαζί της. Τέρμα οι αηδίες. Άντε πέρασε η ώρα. /(με ξανακοιτάζει, αμίλητος αυτή τη φορά μα δεν σηκώνεται)./ Πάω να χορέψω. Καλά γεννητούρια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-3162921844859344652?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-49593851093294086132008-08-01T01:23:00.004+03:002008-08-01T12:35:42.905+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SJI-jdmbupI/AAAAAAAABA0/hfAa4M6bfY4/s1600-h/cassette_tote.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SJI-jdmbupI/AAAAAAAABA0/hfAa4M6bfY4/s320/cassette_tote.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5229310896292739730" /></a><br /><a href="http://datascape.blogspot.com/2008/07/satc-802-camping.html">Στον ίδιο γάμο .</a><br /><br /><span style="font-style:italic;">Fast forward στα παρασκήνια: Κάθομαι στο τραπέζι φλυαρώντας με παλιά παρέα. Ο άντρας που παντρεύτηκε ήταν βασικό μέλος όλων αυτών των υπέροχων εφηβικών διακοπών στο χωριό για τις οποίες δεν ξέρω αν έχω γράψει κατά καιρούς. Ήμουν ο παιδικός και εφηβικός του έρωτας (εγώ πάλι ήμουν αλλού) και ενώ κολακευόμουν από τις κινήσεις του, απολάμβανα η σκληρή να τον φτύνω κατά συρροή. Πέντε ή έξι χρόνια. To ντράβαλο υπήρξε αφορμή και για μια άτυπη κόντρα οικογενειών τύπου «Ρωμαίος και Ιουλιέττα» (χαρά εκεί ο ρομαντικός μου εαυτός), μπαλκόνια, λουλούδια, κυνηγητά και άλλα γκραντιόζικα, μα η μοίρα του φίλου μου ήτο ατυχής: τα είχα στυλώσει. Και έτσι, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες και την αδρεναλίνη, εγώ βράχος: δεν σε θέλω, δεν σε θέλω. Κάμποσα χρόνια μεγαλύτερος άλλωστε και η ψυχή της παρέας «μέτραγε» στο μικρόκοσμό μας, μα εμένα δεν μου έκανε κλικ. Όλο κάτι τέτοιοι μου την έπεφταν εκείνη την εποχή, τι να πω? Not my style. Και όσο εγώ βράχος, τόσο αυτός επέμενε. Και πάμε πάλι από την αρχή. Εφηβεία λέμε. Τέσπα, χρόνια μετά, είχε μια σχέση με την αδερφή μου. Περσινά ξινά σταφύλια και αυτό. Εκείνο το βράδυ παντρεύτηκε μια σπάνια κοπέλα, ξύπνια και όμορφη, που τον αγαπάει πολύ, έχουν ένα εξαιρετικό κοριτσάκι και περνούν πολύ καλά μαζί. Ήμουν τόσο χαρούμενη το Σάββατο το βράδυ. Η ζωντανή παρέα, το catch up, η ωραία βραδιά, ρούχα όμορφα, κόσμος χαλαρός, μουσική, χορός. Ως εδώ θα έλεγε κανείς ότι ο τίτλος δεν κολλάει με το post. Φευ. Υπομονή αναγνώστη. Που να φανταστώ τι με περίμενε όταν ένας φίλος του γαμπρού ήρθε από το τραπέζι μας να χαιρετήσει κάποιον.</span><br /><br />Θ, να σου συστήσω την Εύη, την αρχιτεκτόνισσα της παρέας μας. Ήθελα να’ξερα τι πιάνει τον Κ και αραδιάζει ένα σύντομο CV του καθενός όταν γνωρίζει κόσμο. Anyway, χαιρετάω. Μισό λεπτό μετά, και ενώ ο γκόμενος μιλάει με τον φίλο αλλά κοιτάει εμένα, ο Κ έχει αλλάξει θέση για να αφήσει τον Θ. να κάτσει δίπλα μου. Παρακολουθώ το σκηνικό με την άκρη του ματιού. Πλησιάζει πολύ πιο πολύ από όσο χρειάζεται για να ακουστεί, χαμογελάει πονηρά, σηκώνει το μανίκι με τρόπο ίσα ίσα για να φανεί το ωραίο ρολόι και χτυπάει: «Ώστε αρχιτεκτόνισσα ε?» <br /><br />Πρωτότυπο. Ας μη αρχίσει αυτές τις ηλιθιότητες, βαριέμαι για πίτες απόψε. Θέλω να χορέψω, να μιλήσω με φίλους και γνωστούς. Τουλάχιστον δείχνει αρκετά βαρετός και θα λήξει γρήγορα. Γνέφω καταφατικά και στρέφω τη συζήτηση στη δικιά του δουλειά. Η κουβέντα κρατάει λίγο. Αποφαίνεται: Είσαι έξυπνη, που σε έκρυβε εσένα ο Β?/ Υποστηρίζεις ότι θα έπρεπε να με δείχνει?/ Ναι! Από που τον ξέρεις?/ Ήμουν το ζευγάρι του στο χορευτικό του χωριού./ Εγώ είμαι το ζευγάρι του στο ψαροντούφεκο.<br /><br />Γέλια. Με καρφώνει για λίγο, χαμογελώντας ξανά. Λίγο ναρκισσιστικά. Ρωτάω για τα του ψαροντούφεκου, αληθεύει ότι τα ψάρια έχουν λιγοστέψει? Μπλα μπλα, εγώ όταν έκανα καταδύσεις μπλαμπλα... Όλα καλά ως εκεί. Μέχρι που αποφασίζει να συνεχίσει με τα του πεσίματος: Και όμορφη και ξύπνια και να καταπιάνεσαι με τόσα πράγματα? Τι γυναίκα είσαι εσύ? Δεν έχω ξανασυναντήσει άλλη σαν εσένα./ Και δεν πρόκειται. Ο καθένας είναι μοναδικός άλλωστε. -Κοντεύω να ξεράσω με τις ατάκες του. Κάτι πιο πρωτότυπο. Παίρνω την κατάσταση στα χέρια μου. Τέτοια μου θες? Ωραία λοιπόν, ας το διασκεδάσουμε αλλά καλό είναι να παρατήσει την κασέτα. Πάμε.<br /><br />Κοίτα Θ, βλέπεις μια ωραία γκόμενα απέναντι, έρχεσαι, της πιάνεις την κουβέντα, βλέπεις ότι στρέφει την κουβέντα στις δουλειές, είναι τυχαίο? Σάββατο βράδυ σε ένα γάμο, δεν υποψιάζεσαι τίποτα?/ Έχεις άλλον? / Φυσικά και έχω. Σύμφωνα με τα ωραία σου λόγια και merci, τι περίμενες?/ Παύση. Ωραία, για να δούμε πως θα αντιδράσει. Ανασυγκρότηση δυνάμεων για τον Θ που καταλήγει σε χαμόγελο αυτάρεσκο./Ναι, έχεις δίκιο. Eγώ πάλι είμαι μεγάλος. Καμμία δεν με κοιτάζει./ Πόσο είσαι?/33/ Κοίτα Θ, κόψε την κλάψα, δεν είμαι η ψυχολόγος σου. 33 λες, 33 ΟΚ. Πήγαινε στις τουαλέττες και δες τον εαυτό σου. Είσαι νέος, ωραίος, δείχνεις να έχεις λεφτά και να παίζει το μάτι σου. Και το γκρίζο μαλλί μια χαρά. Γοητεία, δεν έχεις ακούσει? Μη μου πεις ότι δεν σου κάθεται καμμία με όλο αυτό το πακέτο γιατί δεν με πείθεις. Να κάνω ένα gallup στις παρευρισκόμενες να δούμε?/ Φουσκώνει ωσάν διάνος. Classic. Πρώτη φορά μου κάνει έτσι με τη μια κομπλιμέντο γυναίκα./ Βγάλε την κασέτα με τις κλάψες και άμα θες καμμιά ρίξε μια ματιά γύρω σου. Get a grip on yourself. Τόσες ωραίες κοπέλες, όλο και κάποια θα ψηθεί. / Αυτά παθαίνει κανείς όταν μιλάει με έξυπνο άνθρωπο. (Χαμόγελο ξανά. Και ανάσα. Πάρτο αλλιώς.) Η αλήθεια είναι ότι έχω πάει με πολλές, πάρα πολλές γυναίκες, μικρές και μεγάλες. Αλλού είναι το πρόβλημα./ Αllou fan park. Θα τα λύσεις. Το μάτι σου παίζει μια χαρά./ Ξαναγέρνει προς το μέρος μου, με κοιτάζει στα μάτια και περιγράφει με τα χέρια. Χαμηλώνει τη φωνή./ Το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρω ποιες θέλω. Έχω ένα ακριβό cabrio αυτοκίνητο, ωραία ρούχα, λεφτά και ξέρω τα μαγαζιά που θέλει η καθεμιά. Όμως αυτές οι μικρές μόλις βάλεις τα δάχτυλά σου ανάμεσα από τα μπούτια τους και τις αγγίξεις απαλά, τρέχει ποτάμι. Αλλά λίγο καιρό μετά θέλουν σχέσεις και τέτοια. Ενώ οι μεγάλες, οι παντρεμένες, παρότι δεν μου ψήνουν το ψάρι στα χείλη, γλιστράς το χέρι σου κάτω από τη φούστα τους, παραμερίζεις απαλά το εσώρουχο και πρέπει να χαιδεύεις ώρα για να πάρουν μπροστά. / Ομολογώ έμεινα κάγκελο. Μου ήρθε να πάρω το πιάτο από μπροστά μου να του το φέρω κολάρο. Το μόνο σίγουρο ήταν ότι είχε αλλάξει κασέτα.<br /><br />Ανασυγκροτούμαι και εγώ. (2 B continued)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-4959385109329408613?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-54409012351598301082008-07-30T00:58:00.000+03:002008-07-30T01:48:33.187+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SI-c-qaUQ4I/AAAAAAAABAs/dtKLmXdV7fc/s1600-h/carrots_tallthin.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SI-c-qaUQ4I/AAAAAAAABAs/dtKLmXdV7fc/s320/carrots_tallthin.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5228570292750926722" /></a><br /><br />Τις προάλλες θύμωσα. Θύμωσα πολύ. Με τον εαυτό μου. Τον τελευταίο καιρό κάθομαι παραπάνω στη δουλειά. Πολύ παραπάνω και πολύ καιρό. Εκείνη τη μέρα το παράκανα. Ήταν η συσσωρευμένη πίεση, ήταν και η γιορτή μου, ήταν και οι πινακίδες που μου πήρε η δημοτική αστυνομία γιατί πάρκαρα παράνομα και το ποτήρι ξεχείλισε. Άρχισα να κλαίω γοερά στη μέση του δρόμου. Μάταια προσπαθούσε ο Δ. να με ηρεμήσει. Σταμάταγα για 5 λεπτά και ξανάρχιζα. Μετά θύμωσα με τον εαυτό μου και που έκλαιγα. Παιδί είμαι?<br /><br />Το έχω παρατηρήσει. Η φιλοδοξία μου στη δουλειά με οδηγεί πολλές φορές στο να μην μπορώ να βάλω μια τελεία. Να τραβήξω τη γραμμή. Λες και τελειώνει ποτέ η δουλειά ή λες και θα σώσω τον κόσμο εγώ. Παίρνω πολλά πράγματα επάνω μου διότι είμαι ικανή, οργανωτική, γρήγορη στον εντοπισμό λαθών και στη λήψη αποφάσεων. Το ξέρω, μου το έχουν πει και το βλέπω. Επίσης θέλω τα πράγματα να γίνονται σωστά και είμαι λεπτολόγος. Υπομονετική όχι, λεπτολόγος ναι. Και κάπου εκεί την πατάω. Μου ζητάνε με διάφορους τρόπους να μείνω παραπάνω, να κάνω και αυτό, να διορθώσω και εκείνο. Το ζητάνε και σε άλλους μα εκείνοι κάποια στιγμή είτε διότι είναι πιο αργοί είτε διότι κάποια στιγμή φεύγουν, δεν το κάνουν πάντα. Πράγματι, τους τελευταίους τρεις μήνες είμαι “in deep shit”. Ο θυμός μου έγκειται στο ότι όλα αυτά τα έχω ξαναπεράσει. Και τα ίδια λάθη τα έχω ξανακάνει. Τις μεθόδους τις ξέρω. Και τα «καρότα», και την ευγενική παράκληση, και την επίκληση της υπευθυνότητας, του κατεπείγοντος, της υποχρέωσης ή οτιδήποτε άλλο. Μα ενώ αντιστέκομαι για ένα διάστημα κάποια στιγμή ενδίδω. Και όταν ο κόμπος φτάσει στο χτένι ΜΠΑΜ. Αυτή τη φορά προσπάθησα παραπάνω. Παραπονέθηκα 4 φορές. Ήρεμα, θυμωμένα, κουρασμένα. Με humor, με επιχειρήματα, με λογική. Έχω που έχω διάφορα στο νου μου για το μέλλον μου σαν αρχιτέκτονας. Τελευταία έχω αρχίσει να σκέφτομαι μήπως δεν θέλω να είμαι αρχιτέκτονας. Μπορεί να είναι παροδικό. Τώρα που το σκέφτομαι με την απόσταση των 5 ημερών, μάλλον είναι παροδικό. Οι δικοί μου κανόνες πάντως είναι άλλοι. Εν πάσει περιπτώσει θα δείξει.<br /> <br />Εκείνο το βράδυ όμως, αποφάσισα να συνεχίσω να κλαίω όσο μου κάνει κέφι. Για την οιαδήποτε μαλακία είχα κάνει στον εαυτό μου και με είχε οδηγήσει σε αυτή την κατάσταση. Και έβαλα μια σημείωση στο μυαλό μου. Να θυμάμαι κάθε φορά που πάει να συμβεί κάτι τέτοιο αυτό το πισογύρισμα. Nα λέω ένα απλό «όχι, δεν μπορώ». Κολάω πολλές φορές με πράγματα ή καταστάσεις. Μα αν τα διαγράψω, τέλος. Δεν ξαναγυρίζω.<br /><br />Τώρα που το σκέφτομαι, σε κρίση αυτοψυχανάλυσης, μάλλον με το "δεν μπορώ" χαλιέμαι παρά με το "όχι". Και αυτό διότι πιστεύω ότι σχεδόν τίποτα δεν είναι αδύνατον και όποιος θέλει πολύ να κάνει κάτι, μια χαρά μπορεί να το κάνει. Όμως όλα έχουν ένα κόστος. Σε χρόνο, ψυχική ηρεμία, whatever. Αυτό το challenge του "μπορώ" και "δεν μπορώ" είναι που με κουρδίζει. Το δικό μου, ολοδικό μου καρότο. Αυτό και η μεγάλη μου απέχθεια στο να εξελιχθώ ποτέ σε μια άχρωμη νοικοκυρά, σε μια γκρινιάρα υπάλληλο που βαριέται τη ζωή της πίσω από ένα γραφείο, κάτι... Μάλλον πρέπει να το δω καθαρά εγωιστικά και αυτή την αγωνία να τη στρέψω να δουλεύει υπέρ μου. Στο κάτω κάτω δικιά μου είναι, ότι θέλω την κάνω. Λες αντ'αυτού να εξελιχθώ σε μια flat businesswoman? Ουφ, τα υπαρξιακά δεν μου πάνε τέλη Ιουλίου. Yet είναι εκεί μπροστά μου. Ώρα για διακοπές.<br /> <br />Τις τελευταίες δυο μέρες όταν είμαστε σε συναντήσεις το παρατηρώ με την άκρη του ματιού μου. Με κοιτάνε στα μάτια. Γιατί άραγε? Περιμένουν λύσεις, ιδέες, προτάσεις και αυτό που ξέρω να κάνω καλά: να υπόσχομαι πολλά και να τα παραδίδω εγκαίρως. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ, δεν χαμογελάω πολύ όπως συνήθως, μιλάω στακάτα και δίνω τα τρια πρώτα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-5440901235159830108?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-65478285747689464002008-07-27T22:17:00.002+03:002008-07-27T23:44:46.593+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SIzY9J3ti5I/AAAAAAAABAc/mV8eGcIeRII/s1600-h/camping.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SIzY9J3ti5I/AAAAAAAABAc/mV8eGcIeRII/s320/camping.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227791812603513746" /></a><br />Η Φ. είναι μια around 30 καλλονή από τη Θεσσαλονίκη. Μένει με τους γονείς της και ασχολείται (τώρα ή στο παρελθόν) με το χορό και το ερασιτεχνικό μόντελινγκ. Τη γνωρίζω από ένα κύκλο παιδιών που κάναμε παρέα τα καλοκαίρια της εφηβείας. Τότε δεν είχαμε πολλές σχέσεις μα αραιά και που όλο και κάπου θα συναντηθούμε. Το Σάββατο που μας πέρασε την είδα σε ένα γάμο. Tα human resources περιελάμβαναν Ηπειρώτες, Κύπριους και έτερους αλλοδαπούς. Το θέμα συζήτησης κάθε φορά που στεκόμουν κοντά της ήταν βατό: ρε συ, δεν έχω δει κανένα Κύπριο ωραίο. / (χασμουρητό) συνέχισε να κοιτάζεις.<br /><br />Στο τραπέζι, κάπου ανάμεσα στα σύνηθη catch ups , φαγητά, ποτά και χορούς βρεθήκαμε να ξαποσταίνουμε για λίγο δίπλα δίπλα. Ακόμη να δω Κύπριο ωραίο, μου λέει. Ε όχι βρε Φ. Ο τάδε (δείχνω) είναι ωραίος. /Ωραίος είναι, αλλά μου πέφτει μεγάλος. Τον ξανακοιτάζω. Ο περί ου ο λόγος γκόμενος έδειχνε συνομήλικος. Της το λέω περιχαρής για να πάρω την απάντηση: Α, εγώ είμαι μέχρι 25. Παραπάνω δεν πάω.<br /><br />Προσωπικά δεν μου καίγεται καρφί τι τύπου γκόμενο/α κάνει κέφι ο καθένας μα μου έσκασε ένα flash back που μου ξύπνησε το ενδιαφέρον: την ίδια ατάκα μου την έχει ξαναπεί. Πάνω από μια φορά. Τουλάχιστον τα 5 τελευταία χρόνια μου λέει τα ίδια κάθε φορά που με βλέπει. Ήμουν πτώμα από το χορό, σκέφτηκα πως η υπόθεση έχει ψωμί και άναψα ένα τσιγάρο. Διάλογος.<br /><br />Φ. κάθε φορά που σε βλέπω μου λες τα ίδια. Ομολογώ πως έχει γίνει βαρετό. Πως και δεν άλλαξες target group από τότε? / Γιατί να αλλάξω? Αυτό ξέρω, αυτό εμπιστεύομαι./ Γιατί να αλλάξεις? Ίσως γιατί όλοι μεγαλώνουν και αλλάζουν? Φυσιολογική διαδικασία είναι. Τι θα γίνει αν θελήσεις να κάνεις οικογένεια κάποτε? Πως θα κάνεις το άλμα? / Δεν θέλω να παντρευτώ. Ούτε παιδιά θέλω. (υστερικό χαμόγελο joker)/ Δεν είπα να παντρευτείς. Και τα παιδιά χέστα. Προτρέχεις. Λέω για το μέλλον./ Εγώ παιδί μου θέλω ο άντρας να είναι έτσι (σηκώνει το δείκτη προς τον ουρανό) όταν τον αφήσω στο κρεβάτι, να πάω εγώ στην κουζίνα, να μαγειρέψω, να φάω, να δω τηλεόραση και όταν ξαναγυρίσω στην κρεβατοκάμαρα να είναι όπως τον άφησα./Πεινασμένος και αντίσκοινο δηλαδή./ (βροντερά γέλια ικανοποίησης) Αρχιτεκτονάρα μου εσύ! Ναι, αντίσκοινο. Βαριέμαι εκείνους τους γέρους 30άρηδες που τους αφήνεις ένα μισάωρο να κάνεις τα δικά σου και μετά θέλουν δουλειά./ Ωραίο. Θέλεις άντρες που είτε βλέπουν την ντουλάπα απέναντι το μισάωρο που λείπεις, είτε βλέπουν εσένα να έχουν ίδια αντίδραση./ Παύση. Μεγάλη.<br />Ναι, μέχρι 25. (παύση)/ χαμογελώ συγκαταβατικά (μήπως είμαι διάφανη?)/ Αλήθεια Εκείνο το ξαδερφάκι σου ο Λ., πόσο είναι?/14-15 (ναι, είμαι διάφανη)/ Πηδάει καμμία?<br /><br />Άφησα κατά μέρος τόσο τους επιθετικούς προσδιορισμούς που σκεφτόμουν, όσο και τις παρόμοιες ιστορίες είχα ακούσει για κοπέλες που είναι σήμερα 40άρες και με τα νέα μοντέλα στην αγορά ζουν καιρούς χαλεπούς. Είναι βαρετό να μιλάς σε έναν τοίχο. Λες να τη ρώταγα ευθέως πως απολαμβάνει το sex και πως φτάνει συνήθως σε οργασμό? Μπα, δεν με ενδιέφερε. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα άλλωστε. Αντ'αυτού αποφάσισα να απαντήσω με ένα πακέτο συμβουλών. Εξάλλου και αυτή διάφανη ήταν.<br /><br />Κοίτα, τζάμπα στραβολαιμιάζεις γύρω γύρω. Χέσε τους Κύπριους, είναι μεγάλοι. Και όσοι δεν είναι έχουν έρθει με γονείς. Κατ'αρχήν κοίτα να νοικιάσεις κανένα σπίτι να μη μαζέψεις όλα τα μικρόβια ΧΧΧ, να μην παρακαλάς να φύγουν γονείς και φίλες για να τρέχεις από τη Δύση στην Ανατολή και το αντίστροφο. Κατά δεύτερο, διακόσμησέ το με οικείο για τον μέσο απόφοιτο λυκείου design, αγόρασε μετοχές εταιρειών προφυλακτικών, πιάσε έναν καλό δονητή για τις δύσκολες μέρες να μη δαγκώσεις κανένα σίδερο και τρέχετε ενώ τέλος, με τα πόδια που έχεις, σκάστα σε αναπαυτικές ψηλές γόβες. Τι θα τις χρειαστείς? Θα πας και ξεροσταλιάσεις μπροστά από τα κτίρια μέσης και ανώτερης εκπαίδευσης για να βρεις φιλομαθείς υποψήφιους για master. Μα στο γάμο περίμενες να κάνεις σεφτέ αγαπητή μου? Άντε πάμε για χορό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-6547828574768946400?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-61474016951968111872008-07-15T00:26:00.001+03:002008-07-15T00:49:01.493+03:00Για το <a href="http://datascape.blogspot.com/2008/04/books-2.html">"brandscapes"</a> είχα γράψει κάποια στιγμή τον Απρίλιο. <br />Για τα περί Αθήνας, αρχιτεκτονικής και Calatrava όσοι παρακολουθούν το blog ή τις ανά καιρούς δημοσιεύσεις κειμένων της υπογράφουσας στον τύπο θα έχουν καταλάβει πόσο σημαντικά θεωρώ αυτά τα θέματα.<br /><br />Για όλα αυτά λοιπόν, μια podcast συνέντευξη στο <a href="http://www.nylon.gr/">nylon</a> με τον Μέμο Φιλιππίδη, γύρω από τα ίδια ερεθιστικά θέματα <a href="http://www.publicbrainlab.com/2008/07/memos-filippidis/">εδώ</a>. Εύγε και εις ανώτερα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-6147401695196811187?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-13699040828623322862008-07-08T01:05:00.000+03:002008-07-08T01:12:33.100+03:00Για τον Κανέλλο <a href="http://datascape.blogspot.com/2004/11/urban-myth.html">είχα γράψει και παλιότερα</a>. To σκυλί-μορφή, γνωστό σε όλους όσους έχουν περάσει από το Πολυτεχνείο της Πατησίων τα τελευταία χρόνια, καθώς και σε όσους συχνάζουν Εξάρχεια <a href="http://kanelos.blogspot.com/2008/07/blog-post.html">πέθανε</a>. <br /><br /><span style="font-style:italic;">υγ: Post τιμής ένεκεν στο σκύλο-κύριο που με ακολουθούσε πάντα όταν με συνάνταγε στο δρόμο και που με πήγαινε ως το αυτοκίνητο όταν δούλευα τη διπλωματική στα καμαρίνια της Αρχιτεκτονικής και έφευγα 4 και 5 το πρωί από τον πεζόδρομο της Τοσίτσα.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-1369904082862332286?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-81127398026307170772008-07-07T21:53:00.002+03:002008-07-07T21:58:01.766+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SHJmj3c6IbI/AAAAAAAABAU/w-WC--3JmkI/s1600-h/michelangelo-1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SHJmj3c6IbI/AAAAAAAABAU/w-WC--3JmkI/s320/michelangelo-1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220347684442481074" /></a><br />Ήταν ένα από τα ένδοξα βράδια που η Εθνική μας έπαιζε στο euro. Σάββατο. Είχα μόλις ξεμπερδέψει από μια εβδομάδα γεμάτη τρεξίματα στο Πλαίσιο για να πάρω το νέο μου υπολογιστή, τσακωμούς με έναν ανόητο που θα τον έφερνε στο σπίτι (κάτι κομπιούτορες έχω να φέρω) και δεν ειδοποίησε για την ώρα, έναν νεαρό λατίνο κουβαλητή που χάζεψε τόσο με την υπογράφουσα όσο και με το σπίτι της (μερσί), μια λάθος παραλαβή, μπλαμπλα... και απολάμβανα τώρα μια πιτσούλα συντροφιά με την παρέα μου κάπου στα νότια προάστια. 11 παρά χτυπάει το κινητό μου. Αριθμός άγνωστος. <br /><br />Ναι, γεια σας. / Γεια. / Τι κάνετε? / Ποιος είναι παρακαλώ? / Εεεε, εγώ είμαι. / Ποιος εσείς? Αν δεν μου πείτε το όνομά σας θα σας το κλείσω. Και πως τολμάτε να με παίρνετε τέτοια μέρα και ώρα? <br /><br />Είχα καταλάβει τη φωνή. Ήταν ο νεαρός λατίνος κουβαλητής που όταν είδε πως τα είχα πάρει κρανίο τόσο με το boss του όσο και με την λάθος παραγγελία προσφέρθηκε να μου γράψει 2 τηλέφωνα για να πάρω να λύσω το πρόβλημά μου. Έπιασε ένα μαρκαδόρο-πινέλο που έχω για σκίτσα, παραξενεύτηκε και με ρώτησε τι δουλειά κάνω. Στην απάντηση ότι είμαι αρχιτέκτονας, πάτησα φαίνεται κάποια χορδή καλλιτεχνικού απωθημένου. Άρχισε να μου λέει την ιστορία του. Τον λέγαν Μιχελάνχελο. Όπως ο ζωγράφος λέει και δείχνει περιχαρής το βιβλίο στη βιβλιοθήκη. Ναι, το κατάλαβα απαντώ στεγνά εκνευρισμένη από τη φάση με τον υπολογιστή και τον αλαφροίσκιωτο μπροστά μου. Κρίμα το παιδί όμως. Αποφασίζω να διορθώσω. Πρωτότυπο όνομα, συμπληρώνω. Τι το’θελα? Πήρε μπροστά. Ήταν κάπου από τη Λατινική Αμερική και δεν είναι μόνο κουβαλητής. Είναι και χορευτής. Μα δεν είσαι πολύ μικρός για να δουλεύεις? Είμαι 17 λέει. Μα δεν είναι παράνομο? όχι, όχι, νόμιμος είμαι, λέει τρομαγμένος. Τέλος πάντων, δεν είχα διάθεση για κουβέντες. Άντε γεια. Όχι, είμαι χορευτής, επιμένει. Χορεύει τα τάδε βράδια στο τάδε club. Να πάω. Ξέρω να χορεύω? Ναι, ξέρω του λέω. Να έρθεις. Ξέρεις που είναι? Ξέρω. Δεν είμαι fan όμως αυτών των clubs πλέον, τα βαρέθηκα. Άντε γεια τώρα. Σάββατο βράδυ.<br /><br /><span style="font-style:italic;">Και πως τολμάτε να με παίρνετε τέτοια μέρα και ώρα? </span><br /><br />Εεεε, από το Πλαίσιο σας παίρνω./ Νυχτιάτικα? Δουλεύετε τέτοια ώρα? Εγώ και πολύς άλλος κόσμος όχι. / Ε, να τώρα τελειώσαμε κάτι παραδόσεις. / Καλά, καληνύχτα. Είναι ενοχλητικό ξέρετε να παίρνετε τέτοια μέρα και ώρα. / Ναι, συγνώμη, συγνώμη, έχετε δίκιο./ Το ξέρω. /Συγνώμη. Όλα καλά με τον υπολογιστή? /Ναι. Χαίρετε. / Ο Μιχελάνχελο είμαι. / Ναι, το κατάλαβα. Καληνύχτα. <br /><br />Αγαπητέ αναγνώστη, ας υποθέσουμε πως είσαι ο Μιχελάνχελο και θέλεις να ρίξεις γκόμενα που γνώρισες με τέτοιο τρόπο. Αν θέλεις να έχεις μια, έστω <span style="font-weight:bold;">μια</span> πιθανότητα :<br /><br />α. Δεν παίρνεις Σάββατο βράδυ. Δείχνεις ότι είσαι ένας ταλαίπωρος λύσσας και ότι θεωρείς την άλλη μια απελπισμένη χωρίς παρέες και χωρίς πλάνα για το σαββατόβραδο όταν είναι ήδη 11παρά. <br /><br />β. Δεν λες «δουλεύαμε μέχρι τώρα». Δεν είναι η-εν αγνοία της- υποψήφια γκόμενα η μαμά σου. Και δεν είναι καθόλου promising ένας ταπεινός βιοπαλαιστής που στάζει ιδρώτα στις 11 το βράδυ και ξεψαχνίζει τα τιμολόγια παραδόσεων του αφεντικού του, με τις ορμόνες στο ταβάνι. <br /><br />γ. Αν παρόλα αυτά τα κάνεις όλα ετούτα, οφείλω να ομολογήσω ότι το θάρρος και ο ελαφρύς τσαμπουκάς είναι μια αρετή που εκτιμάται στο γυναικείο φύλο. Μα ατρόμητος όπως λανσάρεσαι μην κάνεις το βήμα μισό. Μην πεις, «πήρα να δω για τον υπολογιστή». Ξέρω γιατί πήρες. Πες την αλήθεια. Έχεις πολύ περισσότερες πιθανότητες. Οι μισές δουλειές, ιδίως όσες έχουν να κάνουν με κομπλιμέντα, δεν συγκινούν καμμία. Καμμία άνω των 17 that is.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-8112739802630717077?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-26142423916862254332008-07-05T19:42:00.001+03:002008-07-05T20:24:33.791+03:00Μια εβδομάδα μετά τη λήξη του Euro, αυτό που μου έχει μείνει είναι η ωραία μπάλα που είδα.<br /><br />Ήμουν fan των εξής χωρών (και χρονικά με τη σειρά που αναφέρονται): Ολλανδίας, Κροατίας, Τουρκίας, Ισπανίας. <br /><br />Μετά από μια καμπή ολίγων ετών, η Ολλανδία επαναξεπετάχτηκε. Έπαιζε τόσο δυναμικά, τόσο γρήγορα και έβαζε πολλά γκολ. Πολύ ωραίο αυτό. Μόνο που σε μια φάση ήταν σαν να ξεφούσκωσαν. Απότομα. Κρίμα. Τέλος πάντων, δεν μπορούν να κερδίσουν όλοι.<br /><br />Η Κροατία και η Τουρκία μια από τα ίδια, με την Κροατία να είναι μια σκάλα κάτω από τους Ολλανδούς και την Τουρκία μια σκάλα επάνω, στον τομέα επιμονή. Μου έκαναν εντύπωση. Ήταν σαν να παίζουν όπως η Ελλάδα πριν από 4 χρόνια, μόνο που ήταν πιο γρήγοροι αφενός και αφετέρου δεν το έβαζαν κάτω και έβαζαν γκολ στον παρατσάκ σε ομάδες πολύ πιο καλοκουρδισμένες από ότι τότε.<br /><br />Τους Ισπανούς ομολογώ δεν τους είχα παρατηρήσει ιδιαιτέρως. Είναι βαρετό για τα μάτια μου να παρακολουθείς από την αρχή την ομάδα μιας χώρας που όλοι ξέρουν ότι παίζει καλή μπάλα. Δεν έχει καμμία έκπληξη. Μα στα τελευταία παιχνίδια που την έβλεπα, έμεινα κατάπληκτη. Τα slow motion τους ήταν σαν το δικό μας κανονικό παιχνίδι. Τι λύσσα, τι μανία, τι επιθετικότητα! Και τι όμορφη σκέψη: δεν μένουμε πίσω για να μην φάμε γκολ, βγαίνουμε μπροστά και το κυνηγάμε με επιμονή και ακόμη και αν το βάλουμε συνεχίζουμε με την ίδια λογική, χωρίς να τραβιόμαστε πίσω, μέχρι να λήξει το παιχνίδι. Λες και δεν έχουμε καταφέρει τίποτα μέχρι τότε. Πρέπει να είναι το ακριβώς αντίθετο από την Ελλάδα. Το τέρμα, το τέρμα, το τέρμα! Μόνο αυτό έβλεπαν οι ποδοσφαιριστές της Ισπανίας. Και αυτή η σκέψη, σε συνδυασμό με πολύ γυμνασμένους παίκτες και μια σφιχτοδεμένη ομάδα τους πήγε στην κορυφή. Χωρίς να είμαι καμμία ειδικός δεν νομίζω ότι είχαν κανέναν εξαιρετικό ποδοσφαιριστή. Είχαν όμως δύναμη, αντοχή, ισχυρή θέληση και μια στρατηγική που ανάγκαζε τους άλλους να τρέχουν να τους προφτάσουν και να μην προλαβαίνουν να πάρουν καν τη μπάλα. Που να προσεγγίσουν το τέρμα δηλαδή. Άστο καλύτερα. Ειδικά <a href="http://football.uk.reuters.com/euro2008/news/6A2A80F4-461C-11DD-82D9-7679775BC917.php?refresh=true">στον τελικό</a>.<br /><br />Στον οποίο τελικό, εκείνος ο Τorres ήταν λες και είχε καταπιεί μια κάσα μπαρούτι. <br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/EMUN1oapq1s&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/EMUN1oapq1s&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br />Στην αργή κίνηση μετά το 1:30 είμαι σίγουρη πως βλέπω τα φτερά στα πόδια του. Νομίζω πως δεν μένει να πει κανείς τίποτα. Respect.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-2614242391686225433?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-1946123474568800302008-07-05T19:36:00.000+03:002008-07-05T19:42:07.886+03:00Μετά μια τρελή εβδομάδα απολαμβάνω με χαμόγελο αποχαύνωσης την εκκωφαντική ησυχία του σαββατιάτικου απογεύματος. Αναρωτιέμαι αν θα βρεθεί ποτέ το μηχάνημα που θα "παίζει ησυχία".<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-194612347456880030?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-72270071568539649342008-06-20T13:04:00.000+03:002008-06-20T13:11:17.190+03:00<a href="http://arlav.blogspot.com/2008/06/3rd-prize.html">Μπράβο mave!</a><br /><br />Ο γνωστός ιθύνων νους πίσω από το <a href="http://arlav.blogspot.com/">ar_lav</a>, κέρδισε <a href="http://arlav.blogspot.com/2008/06/3rd-prize.html">το τρίτο βραβείο</a> σε πανελλήνιο αρχιτεκτονικό διαγωνισμό που αφορούσε τη διαμόρφωση της πλατείας Καπνεργάτη και έναν υπαίθριο χώρο (περιοχή ανατολικά από τις Καμάρες) στην Καβάλα. Αγαπητέ μου είμαι τόσο χαρούμενη για εσένα. Και εις ανώτερα. :D<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-7227007156853964934?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-66581370599468144182008-06-20T00:54:00.001+03:002008-06-20T01:34:37.387+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SFrYsan0SWI/AAAAAAAABAM/1m3PKLQ5XWw/s1600-h/zenetos5.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SFrYsan0SWI/AAAAAAAABAM/1m3PKLQ5XWw/s320/zenetos5.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5213717776206940514" /></a><br /><br /><a href="http://new.e-go.gr/music/article.asp?catid=7262&subid=2&tag=7990&pubid=1136498">Κλείνει ο Λυκαβηττός, ακυρώνεται ο James Blunt.</a> Για λόγους ασφάλειας λέει.<br /><br />Μάλιστα. Είναι η δεύτερη <a href="http://www.xblog.gr/?p=1596">εξαιρετικά βλακώδης κίνηση</a> στον τομέα "timing από δημόσιο φορέα" που άκουσα σήμερα. Και γενικά -trust me- ακούω πολλές.<br /><br />Δεν έχω κανένα πρόβλημα να κλείσουν το θέατρο αν συντρέχουν λόγοι ασφαλείας. Το θεωρώ όμως επιεικώς αχαρακτήριστο αυτό να συμβαίνει λίγες ώρες πριν από μια συναυλία όταν τόσοι έχουν αγοράσει εισιτήρια και έχουν φτιάξει κέφι για να πάνε, όταν υπήρχε όλος ο χειμώνας για να το κλείσουν, όταν ήδη το έχουν δώσει σε εταιρείες συναυλιών που οργάνωσαν με βάση αυτό ένα σωρό πράγματα και στο Ελληνικό Φεστιβάλ. Είναι ανεύθυνο, κρετίνικο, δείχνει αδιαφορία και έλλειψη σεβασμού. Πριν από κάμποση ώρα όμως άκουσα από τις ειδήσεις της ΝΕΤ το καλύτερο: ο δήμαρχος Κακλαμάνης είπε ότι κακώς οι υπηρεσίες πήγαν σήμερα για να το κλείσουν, όταν η απόφαση είχε βγει 14 ημέρες πριν.<br /><br />Τώρα μάλιστα. Πως να τον κατηγορήσεις? Αν είχε γίνει το κλείσιμο δε-κα-τέ-σσε-ρεις ολόκληρες ημέρες (και νύχτες, γιατί βγάζω απέξω τις νύχτες?) πριν, δεν θα τον αποκαλούσα τώρα "νούμερο". Μα είσαι σοβαρός? Με τρελαίνει ώρες ώρες αυτό το αραλίκι και η έλλειψη αίσθησης της ανικανότητας. <br /><br />υγ: Το θέατρο του Λυκαβηττού χτίστηκε το 1964 από τον -σχεδόν μυθικό πλέον- <a href="http://architektones.blogspot.com/2007/07/blog-post_16.html">Τάκη Ζενέτο</a>, δημόσια έργα του οποίου είναι και το <a href="http://www.flickr.com/photos/7433232@N05/920509644/">εργοστάσιο Φιξ</a> και το "Στρογγυλό" σχολείο στον Αγ. Δημήτριο (μαζί με το όραμά του για μια ηλεκτρονική κοινότητα εκπαίδευσης, way back in 1969).<br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/h9lMfyWTZjE&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/h9lMfyWTZjE&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Ψάχνω κάπου online την <a href="http://www.filmfestival.gr/docfestival/2006/index.php?page=filmdetails&ln=gr&box=greek&id=478">εκπομπή αφιερωμένη στον ίδιο και το έργο του</a> από τη σειρά "Πορτραίτα και διαδρομές Ελλήνων αρχιτεκτόνων". Aντ'αυτού βρήκα <a href="http://greek-video.net/tv-shows/2008/2500/">3 άλλες για τον Δεκαβάλλα, τον Κωνσταντινίδη και τον Βαλεντή</a>. Τις είδα όλες, μα που πήγε αυτή του Ζενέτου? <a href="http://www.greek-movies.com/shows.php?c=22">Την είχα δει παλιότερα</a>, υπήρχε. Αν διαβάζει κάποιος, ξανανεβάστε την αν μπορείτε. Περισσότερα περί Ζενέτου <a href="http://www.designnow.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=259&Itemid=53">εδώ</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-6658137059946814418?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-23029367146867547072008-06-20T00:46:00.000+03:002008-06-20T00:50:40.445+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/IwwztaZUkUw&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/IwwztaZUkUw&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-2302936714686754707?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-20892345121468646512008-06-19T00:44:00.000+03:002008-06-19T01:18:09.082+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SFmH5HCYMjI/AAAAAAAAA_c/-Y5Z_6A0L7s/s1600-h/e-Athens-Street-Art-Owl-Cat-XX.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SFmH5HCYMjI/AAAAAAAAA_c/-Y5Z_6A0L7s/s320/e-Athens-Street-Art-Owl-Cat-XX.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5213347458869375538" /></a><br />Πριν καμμιά ώρα παίρνω τηλέφωνο στους γονείς μου για να μιλήσω με τον πατέρα μου ένεκα του τέλους του αγώνα της εθνικής. Το σηκώνει η μητέρα μου, που μου λέει κάτι σαν "μισό λεπτό να σου τον δώσω αλλά πρώτα πες μου σε παρακαλώ: τι να πατήσω για να δω τα <span style="font-style:italic;">υπέροχα πλάσματα</span> στο <a href="http://www.greek-movies.com/">greek-movies</a>? ". Mπαρδόν? <br /><br />Η μητέρα μου δεν είναι μεγάλη στην ηλικία μα έχει μια πολύ χαλαρή σχέση με την τεχνολογία. Δεν τρελαίνεται, δεν τη φοβάται, μα ούτε είναι περίεργη. Και δεν μπαίνει σε κανέναν απολύτως κόπο να μάθει οτιδήποτε αν δεν της είναι πραγματικά χρήσιμο. Sms έμαθε να στέλνει όταν κατάλαβε ότι δεν ακούγεται σε μερικά μέρη όταν μας παίρνει τηλέφωνο, δεν θέλει να ακούγεται ή δεν την ακούμε εμείς. Email δεν είμαι ακόμα σίγουρη αν ξέρει να στέλνει. Της έχω δείξει κάμποσες φορές αλλά δεν της χρειάζεται. Στο γραφείο που δουλεύει τη δουλειά αυτή την κάνουν 2 γραμματείς. Τον τελευταίο καιρό όμως δεν έχει πάψει να με εκπλήσσει.<br /><br />Λίγο πριν το Πάσχα έσκασε μύτη με ένα περιοδικό κυριακάτικης εφημερίδας. Σκέφτομαι να πάρω ένα laptop μικρότερο από το καβουρδιστήρι που μου έχετε δώσει, λέει και δείχνει ένα macbook something. Όταν μιλάγαμε για τιμές αποφάσισε ότι αφού δεν πολυκαίγεται, θα το πάρει αλλά αργότερα. Όταν το άλλο τα παίξει εντελώς. Υγεία λέμε.<br /><br />Surfing κάνει σπανίως. Τώρα που έρχονται διακοπές μπαίνει για να δει τιμές εισιτηρίων και ξενοδοχεία. Ένας θεός ξέρει αν βρίσκει κάτι και τι κάνει με αυτό μα πριν από 2 χρόνια ούτε που της καιγόταν καρφί για όλα αυτά. Για το greek-movies πάντως είχε ακούσει από εμένα εδώ και τουλάχιστον ένα χρόνο. Σήμερα όμως αποφάσισε να μπει αφού βαριόταν τη μπάλα. Εγώ το έπαιζα τηλεφωνικώς remote desktop και τελικά -ω ναι!- δια της αφήγησης βγάλαμε άκρη. Το καλύτερο? Μισή ώρα μετά, ξανατηλεφωνεί γιατί θέλει λέει να δει και άλλα επεισόδια και "δεν μπορεί να το πάει στο επόμενο". Αλήθεια, από που χαμηλώνει ο ήχος? Τη φαντάζομαι σαν εμένα πριν 2 μήνες όταν άρχισα να βλέπω Lost για ένα απόγευμα και κατέληξα να χάσω τον ύπνο μου για 20 μέρες μέχρι να ολοκληρώσω και τους 4 κύκλους.<br /><br />Α! Από εδώ χαμηλώνει η φωνή, το βρήκα. Άντε, σε αφήνω για να δω το επόμενο επεισόδιο.<br /><br />καλά, γεια!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-2089234512146864651?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-4998734289380721182008-06-19T00:05:00.000+03:002008-06-19T00:32:32.009+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SFl-pylOtXI/AAAAAAAAA_U/ryN31ICgs2Q/s1600-h/1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SFl-pylOtXI/AAAAAAAAA_U/ryN31ICgs2Q/s320/1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5213337300075722098" /></a><br />Τo νέο pc is up and running.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-499873428938072118?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-49179299695454984812008-06-10T01:01:00.003+03:002008-06-10T02:03:59.671+03:00Περίεργες μέρες διάγω. Θα μπορούσε να τις δει κανείς ως εξαιρετικά πλήρεις ή εξαιρετικά κενές. Είμαι σε κατάσταση αναμονής. Καιρό τώρα. Και η υπομονετικότητα δεν είναι αρετή που διαθέτω. Τι αναμένω? Τα πάντα και τίποτα. Που να εξηγεί κανείς. Σκόρπιες σκέψεις. Σπάω το χρόνο σε μικρά κομμάτια για να πετύχω όσα θέλω. Και να μη με χαλάνε όσα δεν θέλω μέχρι να μπει επιτέλους μια τελεία. Όταν παραπονιέμαι, μου λένε "ένα βήμα τη φορά, μη βιάζεσαι". Ουφ. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SE2rdWrZN7I/AAAAAAAAA-8/PT_CRESAmJI/s1600-h/C%CE%91S%CE%95_1063.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SE2rdWrZN7I/AAAAAAAAA-8/PT_CRESAmJI/s320/C%CE%91S%CE%95_1063.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5210008864729675698" /></a><br />Λίγο λίγο όμως έχει αρχίσει να φτάνει ο καιρός για μερικά νέα πράγματα. Αρχής γενομένης από το ποδήλατο. <a href="http://datascape.blogspot.com/2008/04/city-2.html">Ατ λαστ.</a> Το πήρα.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SE2rp2UrUOI/AAAAAAAAA_E/Gbkx-Tt44Xw/s1600-h/C%CE%91S%CE%95_1065.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SE2rp2UrUOI/AAAAAAAAA_E/Gbkx-Tt44Xw/s320/C%CE%91S%CE%95_1065.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5210009079382757602" /></a><br />Πάει και τελείωσε. Μπορεί κάποτε να ήμουν κολλημένη με τα οικολογικά, τώρα (πάντα εκτός κλίματος) σαφώς πιο ψύχραιμη, μα το ποδήλατο περιβάλλον ξεπεριβάλλον έχει πλάκα. Δεν με κόφτουν πλέον οι θεωρίες. Ακούω και πολύ Σκάι και νομίζω ότι θα καταφέρουν να με κάνουν αντιοικολόγο. Με ζάλισαν. Από όσο καταλαβαίνω με τους γύρω μου, είμαι η εξαίρεση. Ευτυχώς. Πάντως το ποδήλατο γαμεί και δέρνει. Όχι το συγκεκριμμένο. Όλα.<br /><br />Άλλο.<br />Πήγαν στο Μαρόκκο. Τι θέλεις δώρο? Ένα μαχαίρι. Αποφάσισες να σκοτώσεις κανέναν? Όχι. Μ'αρέσουν. <br />Τα τελευταία χρόνια έχω αναπτύξει μια αγάπη για πράγματα που δεν μου άρεσαν καθόλου παλιότερα: τα μεγάλα παλιά πράγματα με έντονη προσωπικότητα που δεν έχουν όμως καμμία χρήση. Μεγάλα βάζα στο πάτωμα, μεγάλα χατζάρια, αφρικάνικες μάσκες.. ότι δω και μου αρέσει. Curiosities mainly. Με έναν αέρα cosmopolitan. Καμμία σχέση με τη μοντέρνα πλευρά μου. Νομίζω είναι αντίβαρο στη δικτατορία του ΙΚΕΑ, ΗΑΒΙΤΑΤ και γενικά στα πρακτικά, λιτά αντικείμενα που σε βοηθάνε στην καθημερινή ζωή διακριτικά. Ομολογώ ότι μάλλον η διακριτικότητα με έχει βαρέσει κατακέφαλα. Ώρες ώρες με καταδυναστεύει. Θέλω να την νερώνω με κάτι πιο βρώμικο. Λιγότερο politically correct. <br />Τελικά το μαχαίρι αγοράστηκε μα πήγε στο οικογενειακό σπίτι. Όποτε θέλεις να το πάρεις. Θα το πάρω. Απέκτησα όμως δυο μάσκες βερβερίνικες και μια κελεμπία. Μα τι σεντόνι είναι αυτό? Και γιατί έχει τα χρώματα των ολυμπιακών αγώνων? Άσπρο, γαλάζιο και πορτοκαλί? Για τα χρώματα καμμία σοβαρή απάντηση. Λευκό για τη ζέστη. Είναι όμως ωραία. Φόρα τη να τη δεις. Τη φοράω. Σφίξε και αυτά τα κορδόνια να δεις. Τα σφίγγω. Περιέργως είναι ωραία. Το καλοκαίρι ιδίως με τα ανίστοιχα κοσμήματα θα φυσάει. Έχω μια μελαγχολία. Και έναν εκνευρισμό. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SE2wePXjdXI/AAAAAAAAA_M/RpI5vyihU68/s1600-h/2979509-md.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SE2wePXjdXI/AAAAAAAAA_M/RpI5vyihU68/s320/2979509-md.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5210014377505420658" /></a><br />Μου λένε για τους κήπους του Majorelle στο Marakesh και το σπίτι του<a href="http://topics.nytimes.com/top/reference/timestopics/people/s/yves_saint_laurent/index.html"> Yves Saint Laurent</a> εκεί. Τι επίκαιρο! Πριν λίγες μέρες πέθανε. Ο σχεδιαστής του γυναικείου smoking, των biker jackets και του safari look.<br /><span style="font-style:italic;">“Chanel gave liberation of the body to women,” said Pierre Bergé, his onetime companion and lifetime business partner, “and Saint Laurent gave power to women with the men’s clothes.”</span> Χα! Για φιλοφρόνηση το λες αυτό να υποθέσω ε? Λίγο ειρωνικό αλλά τα γυναικεία κοστούμια είναι εξαιρετικά. Ειδικά με παντελόνια cigarette, καμμία αμφιβολία περί τούτου. Μου λένε ότι το μπλε ήταν παντού εκεί. Eντυπωσιακό, εκτυφλωτικό μπλε. Το μπλε που είχε και το άρωμά του των 80s <a href="http://cdn.overstock.com/images/products/L10089119.jpg">Rive Gauche</a>. Γιατί οπουδήποτε αλλού στο Μαρόκο κυριαρχούσε ένα γαιώδες κόκκινο. Και εκτός πόλεων πολλή έρημος. <br /><br />Πήγα και στο sex and the city. Είδα και το Bugsy. Las Vegas. Ένας φίλος θα πάει εκεί το καλοκαίρι. Δεν είχα ποτέ το όνειρο να πάω στο Vegas. Πως του'ρθε? Μα αυτός ο έντονος χαρακτήρας του τοπίου της Nevada μου αρέσει. Και εκεί έρημος.<br /><br />Άλλο.<br />H μέρα ήταν πλούσια. Το πρωί τρέξιμο για αγορά ενός υπολογιστή. Θα χρειαστεί δυστυχώς να ξαναπάω και αύριο. Μετά δουλειά, αψιμαχίες και παρεξηγήσεις, εντάσεις, εκνευρισμός. Θα περάσει, αλλά I really had to stress some points there. Aπό το Μαρόκο μου φέραν και ένα σαπούνι. Είναι από ένα φυτό που δεν θυμάμαι, κάτι σαν τη δική μας μαστίχα. Το επεξεργάζονται λέει χήρες και χωρισμένες μόνο. Μουσουλμανισμός. Τις βοηθάνε διεθνείς οργανώσεις. Χαλαρωτικό λέει. Μυρίζει όμως πολύ ανατολίτικα. Κάνω ένα ντουζ να φύγει η κούραση και τα νεύρα της ημέρας. Βγάζω το σαπούνι από το πλαστικό. Υπολογιστής, γραφείο, νεύρα, Μαρόκο, YSL, έρημος όλα μαζί μπερδεύονται και χαλαρώνοντας γλυστράνε down the drain.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-4917929969545498481?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-16006656644876124072008-06-02T00:17:00.002+03:002008-06-02T00:33:57.448+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SEMUJiAXL5I/AAAAAAAAA-0/gNYqI846UaU/s1600-h/anarchy.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SEMUJiAXL5I/AAAAAAAAA-0/gNYqI846UaU/s320/anarchy.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5207027748150128530" /></a><br /><span style="font-style:italic;">Στην υπηρεσία της καταπολέμησης της ακρίβειας τάχθηκαν το Σάββατο με έναν πρωτοφανή τρόπο αναρχικοί στα Εξάρχεια. Εισέβαλαν με σακίδια σε σούπερ-μάρκετ της οδού Χαριλάου Τρικούπη σε απόσταση «αναπνοής» από τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ, έκλεψαν προϊόντα, πέταξαν φυλλάδια στα οποία μεταξύ άλλων αναφέρεται «απαλλοτρίωση τώρα των προϊόντων που παράγουμε. Όλα είναι κλεμμένα, όλα μας ανήκουν» και χωρίς να πειράξουν κανέναν έφυγαν και λίγο αργότερα μοίρασαν τα κλεμμένα στους πολίτες στην λαϊκή αγορά της οδού Καλλιδρομίου.</span> από το <a href="http://www.alphatv.gr/index.asp?a_id=91&news_id=30003">site του Alpha tv</a><br /><br />Aπό τις πιο αστείες και έξυπνες ειδήσεις που έχω ακούσει εδώ και καιρό. Αν ήταν εταιρεία θα έλεγα πως επιτέλους έχουν προσλάβει PR manager. Μου ήρθαν στο μυαλό μέχρι και Βερολίνο και καταλήψεις κτιρίων από καλλιτέχνες που ζουν εκεί, φροντίζουν το κτίριο και το έχουν ανοιχτό για το κοινό πάντα για να βλέπει τα έργα τους και να "συμμετέχει" σε αυτά (καμμία σχέση δηλαδή με τις αντίστοιχες κατεστραμμένες εδώ). Σύμφωνα με πληροφορίες μου ως και παρέες μεσηλίκων στα ΒΠ, το σαββατόβραδο χαιρέτισαν με ενθουσιασμό την κίνηση αυτή. Και μπορεί μέχρι χθες να άκουγαν αναρχικοί και να σκεφτόντουσαν βρωμερά Εξάρχεια, καψίματα, τζάμπα και βερεσέ μαγκιές και μολότοφ ατάκτως ερριμένες κουνώντας βαρετά το κεφάλι, μα χθες η κίνηση αυτή έκανε όλους (και βάζω μέσα και εμένα σε αυτό) να σκεφτούν ότι επιτέλους έκαναν και μια κίνηση απλή και γνήσια επαναστατική χωρίς να ανοίξουν -εθιμοτυπικώς- κεφάλια. Οι έκπληκτες ευτυχείς γριές της Καλλιδρομίου στην τηλεόραση δε, ήταν όλα τα λεφτά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-1600665664487612407?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-496976693351500942008-05-28T01:05:00.000+03:002008-05-28T01:36:36.792+03:00<span style="font-style:italic;">* απο το γνωστό κόμικ με τους Γαλάτες</span><br /><br />Ο Μάιος είναι ο μήνας που απολαμβάνει κανείς τα θεαματικά ωφέλη του να είναι Ευρωπαίος. Απανωτά eurovision ημιτελικός, Champions League τελικός, στο καπάκι eurovision ημιτελικός β, αμέσως eurovision τελικός, (μικρή ανάσα με τα ιθαγενή καλλιστεία) και σε λίγο το Euro. <br />Ζαλιστικά "χρώματα και αρώματα" που λέει και ο <a href="http://www.musiccorner.gr/biografies/fragkoulis.html">Μάριος</a>. Ομολογώ είμαι μια ανάσα από να κρασάρω.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">part 1: κεφάλαιο eurovision</span><br />Δεν μας περίμενα για τρίτους. Τι σου κάνει μια sexy χορογραφία ε? <br />Ολίγες σημειώσεις για το event:<br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/_XR5xrU02yo&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/_XR5xrU02yo&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><span style="font-weight:bold;">Ο Ρώσος:</span> συμπαθές κομμάτι, υπερβολικό στήσιμο, μαλλιά με styling αρχές '80s "το ανατολικό block δεν έπεσε ποτέ / Σταμάτη Γαρδέλη ζεις, εσύ μας οδηγείς", κιτσαρία και νεοπλουτισμός ανατολικού block επίσης (ένα βιολάκι να παιανίζει μεν, Stradivarious δε - πιάσε και έναν παγοδρόμο -the best we've got- μα τι μύτη και μαλλί είναι αυτό?, σε μια πίστα μινιατούρα / πότε θα πέσει πάνω τους?). Αγχώθηκα.<br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/9kJsvAMoD_k&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/9kJsvAMoD_k&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><span style="font-weight:bold;">Η Ουκρανή:</span> Θεά. Πολύ όμορφη, μάλλον και πολύ ξύπνια. Όχι μόνο για τη δισκογραφική της ή τις άλλες business ενασχολήσεις της. Αλλά και διότι έφτασε στη δεύτερη θέση με ένα κομμάτι άχρωμο, με επίσης '80s τίτλο (shady lady? hello? Που βαδίζει το πρώην ανατολικό block? Kαι εγώ γιατί σκέφτηκα τα καλσόν ονόματι golden lady? Άσε που εκπέμπει κάτι από την 80ίλα της πριγκίπισσας Diana η σεμνότυφη σεξορομαντζάδα του τίτλου). Σου λέει, διαίρει και βασίλευε. Θα τους τραβήξω το μυαλό αλλού. Εδώ εγώ που είμαι γυναίκα και χάζεψα. Το βασίλειο του Cavalliστάν και η χορογραφία did their job. Sexy body τίγκα στο swarowski, βάψιμο πολλά υποσχόμενο και μια στοχευμένη χορογραφία που βρήκε κέντρο. Congratz!<br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ze6gnrEqYxs&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/ze6gnrEqYxs&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br />Η Καλομοίρα: παρά το τραγουδάκι που δεν είναι ακριβώς του γούστου μου η εκτέλεση το ανέβαζε τρελά. Το δε σόλο ήταν όλα τα λεφτά. Αν έλειπε από τρίτο το τραγούδι θα είχε έρθει δέκατο τρίτο. Όσο για Καλομοίρα herself το διασταύρωσα και με άλλους: γίνεται συμπαθής γιατί εκπέμπει καλή διάθεση, χαλαρότητα και ειλικρίνεια. Σ'αρέσει δε σ'αρέσει ως τραγουδιστρια, η ίδια κάνει ότι μπορεί, τη βρίσκει με τη δουλειά της και αν δεν βγει πρώτη δεν θα κάτσει και να σκάσει. Έκανε ότι μπορούσε. Τόσο απλά, τόσο καθαρά. <br /><br />Εύφημος μνεία στην 33άχρονη (Σουηδέζα) και στην φτωχή σε γυαλάδα -αλλά ζουμερή και βουρ για την παραλιακή- Αρμένισσα/Kele Kele.<br /><br />Tο επίπεδο γενικά το βρήκα πολύ πιο καλό σε σχέση με άλλες χρονιές, εκτός αν κατέβηκα εγώ. Δεν αποκλείεται. Την προηγούμενη εβδομάδα δούλευα διψήφιες ώρες την κάθε μέρα, δεν θέλει και πολύ.<br /><br />Να μην ξεχάσω τον Ισπανό: Ο Ισπανός λοιπόν, προφητεύω ότι θα κάνει σίγουρα καριέρα σε παιδικά πάρτυ και καλοκαιρινά beach bars (γιατί υπάρχουν και χειμερινά όπως γνωρίζουμε) μέχρι που -στην 3 επανάληψη max- να ακούμε το κομμάτι και να τα μαζεύουμε για άλλη παραλία. Κρίνοντας από τη μουσική και τους στίχους, δεν θα είναι δύσκολο. Απορώ πάντως γιατί οι ισπανόφωνοι έχουν τη συνήθεια μαζί με ένα τραγούδι να λανσάρουν και τον αντίστοιχο χορό setάκι. Tι να πρωτοθυμηθώ? Τη Macarena, τις Las Ketchup ή τώρα τον Rodolfo Chikilicuatreπωςτονλένε? Πάντως ας μην γκρινιάζω. Οι δυο τελευταίοι μας έχουν προμηθεύσει με τραγούδια - manuals. Όχι πια δάκρυα. Τέρμα η δικαιολογία «δεν ξέρω πως πάνε τα βήματα». Ο Chiki-Chiki ακολουθεί τη μέθοδο copy-paste γνωστών βημάτων και τα λέει αργά και με σειρά: <br />1. el brekindance -> βήμα breakdance<br />2. el crusaito -> βήμα σταυρωτό (θητεία σε παραδοσιακά της στεριάς και της θάλασσας εκτιμητέα)<br />3. el maiquelyason-> βήμα Michael Jackson<br />4. el Robocop-> τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται<br />Τι άλλο να θέλει κανείς?<br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/_pCSnEYLF5k&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/_pCSnEYLF5k&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Τέλος, τα τραγούδια που μου άρεσαν περισσότερο ήταν ενδεικτικά post-εαρινής σύγχυσης: <br /><br />- οι Πειρατές (Λετονία?)<br />Αδιαφορώ που δεν άρεσαν σε κανέναν άλλο. Τους βρήκα ανεβαστικούς, με επίκαιρη γηπεδική ατμόσφαιρα τώρα που πλησιάζει και το euro (σαν τα κομμάτια που μπαίνουν στο γήπεδο πριν τον αγώνα) και χαλαρούς.<br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/JG1WZqHTLQU&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/JG1WZqHTLQU&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />- η Τουρκία<br />Δυναμικό κομμάτι, ωραία κίνηση να σταλεί κάτι τέτοιο.<br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/p-rSnz1_6gA&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/p-rSnz1_6gA&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />- η Σερβία<br />Εξαιρετικό κομμάτι και πολύ καλή η τραγουδίστρια τόσο ως φωνή όσο και ως παρουσία.<br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/iUadbtsaYJQ&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/iUadbtsaYJQ&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br /><span style="font-weight:bold;">part 2: κεφάλαιο καλλιστεία</span><br />Δεν τα πρόλαβα σε όλο τους το τανταλώδες μεγαλείο μα πρόλαβα το καλύτερο. Τις ερωτήσεις. Σταχυολογώ τα καλύτερα:<br /><br />- είσαστε μια τυπική Ελληνίδα? (sic)<br />Μα τι ρωτάει ο άνθρωπος. Προφανώς και είναι. Εξάλλου η δουλειά των κριτών είναι τόσο δύσκολη ακριβώς επειδή έχουν να διαλέξουν από 5-6 εκατομμύρια ελληνίδες. Δεν είναι εύκολο.<br /><br />Η ερώτηση πάντως έγινε 2 φορές. Μόνο η μια κοπέλα είπε κάτι πιο λογικό από τις γνωστές φλου μετριοπαθείς ηθικολογίες. Το συνοψίζω σε «είμαι νέα και εργαζόμενη». Επόμενη ερώτηση:<br /><br />- τι διαλέγεις ανάμεσα σε δουλειά και οικογένεια? (sic)<br />-χασμουρητό, παρακάμπτω τα επιδοκιμαστικά μπράβο της περσυνής star Ελλάς που έκανε την ερώτηση (τόσο βιάζεται να βρει στα 22 της τον καλό γαμπρό άραγε?), επόμενη ερώτηση-<br /><br />- (ερώτηση Νομάρχη – δεν θέλω: ποιός νομάρχης?) Θα σου κάνω μια εύκολη ερώτηση: αν πήγαινες στα μις Κόσμος και λέγανε τα Σκόπια Μακεδονία τι θα έκανες?<br /><br /><span style="font-style:italic;">(νιάου)</span><br /><br />Η κοπέλα μπλοκάρει, ο άλλος απαντάει «αν θες απαντάω εγώ», αυτή τον κοιτάζει με βλέμμα «αχ θα απαντήσετε γιατί έπεσε ερώτηση εκτός θέματος?», απελπισμένο βλέμμα προς παρουσιάστρια Τατιάνα, Τατιάνα γέρνει βγάζοντας εντέχνως το μικρόφωνο από τη μέση, λέει κάτι στην υποψήφια και η υποψήφια (επιφοίτηση, είδα το περιστέρι, I swear) πετάγεται χαρούμενη και σίγουρη και λέει «θα έφευγα, θα έφευγα!». Ευχαριστεί και ενόσω αποχωρεί η Τατιάνα λέει ότι η κοπέλα δεν άκουσε καλά την ερώτηση και της την επανέλαβε. Αγαπητή Tάτη δεν χρειαζόντουσαν οι υπότιτλοι, καταλάβαμε.<br /><br />Εναλλακτικές απαντήσεις προς νομάρχη:<br /><br />-Τρελός είσαι? Να έχω φάει μήνες στις δίαιτες και τα γυμναστήρια και να την κάνω γιατί οι άλλοι λένε τα Σκόπια Μακεδονία όπως by the way κάνει και όλη η υφήλιος?<br /><br />- Δεν θα αποχωρούσα και θα φρόντιζα να είμαι τόσο θεά (έστω και αν χρειαστεί να δηλητηριάσω ή να στηλιτεύσω με τα stilettos μου υπολογίσιμες συνυποψήφιές) ώστε όταν φτάσει εκεί η ώρα των ερωτήσεων να πω «η Μακεδονία είναι Ελληνική» μπροστά σε τόσες κάμερες και τόσους τηλεθεατές. Αυτό θα είχε μεγαλύτερη απήχηση. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο. Απώτερο πλάνο μου είναι να βάλω υποψηφιότητα και για δήμαρχος /νομάρχης/ αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης.<br /><br />- Γιατί να με ενοχλήσει? Μακεδονία δεν τη λένε?<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDyMkiAXL4I/AAAAAAAAA-s/FKdLevuYekI/s1600-h/starellas1_586232954.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDyMkiAXL4I/AAAAAAAAA-s/FKdLevuYekI/s320/starellas1_586232954.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205189828564955010" /></a><br /><br /><span style="font-style:italic;">Σημείωση: Στα καλλιστεία, ότι πούμε, πατάτα ή εξυπνάδα, θυμόμαστε ότι κλείνουμε πάντα με το «σας ευχαριστώ» και πλατύ αλλά σεμνό χαμόγελο. Τα χόμπυ μας είναι το διάβασμα (downtown), η φιλανθρωπίες (κάλαντα Χριστουγέννων), ο χορός (στα τραπέζια ή στις μεγάλες πίστες) και η ενασχόληση με το περιβάλλον (ψώνισα από το ΙΚΕΑ μια υπέροχη ορχιδέα 5 ευρώ!). </span><br /><br />Yπερβολές.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-49697669335150094?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-89700506291683539882008-05-27T00:22:00.001+03:002008-05-27T02:03:26.392+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDs1pCAXL0I/AAAAAAAAA-k/xuVLgF5jsZs/s1600-h/harrison_ford_indiana_jones_and_the_kingdom_of_the_crystal_skull_movie_image.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDs1pCAXL0I/AAAAAAAAA-k/xuVLgF5jsZs/s320/harrison_ford_indiana_jones_and_the_kingdom_of_the_crystal_skull_movie_image.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204812773386039106" /></a><br /><br />ΟΚ. Ο <a href="http://www.imdb.com/title/tt0367882/">νέος Indiana Jones </a>είναι εξαιρετικός. Όχι, όχι. Ο νέος Indiana Jones είναι από τις καλύτερες συνέχεις χολυγουντιανών ταινιών που έχω δει. Όχι, όχι. Πάμε ξανά.<br /><br />Παλιά μου άρεσε ο Indiana Jones. Kάτι η λόξα με την αρχαιολογία, κάτι η αγάπη προς την περιπέτεια, κάτι ότι ο Harrison Ford ήταν ωραίος. Τη νέα ταινία πήγα να τη δω με προσμονή (θα μου δημιουργήσει τα ίδια συναισθήματα ευφορίας όπως τότε?), συγκατάβαση (<a href="http://www.imdb.com/name/nm0000148/">66 χρονών ο Harrison Ford σήμερα</a>, πρέπει να τους πήρε ο πόνος να ορίσουν το διάδοχο) και λίγη μελαγχολία (μάλλον είναι η τελευταία ταινία του κύκλου που παίζει- mon dieu!). <br /><br />Το αποτέλεσμα δικαίωσε την αναμονή. Όχι μόνο απόλαυσα μια κλασσική, χορταστική χολυγουντινή ταινία, από αυτές που η πλοκή έχει ένα καλό σενάριο, <a href="http://www.world-mysteries.com/sar_6_1.htm">πατάει εν μέρει σε αληθινά στοιχεία</a>, κλασσικά έξυπνα μικροευρήματα, εξαιρετικά γυρίσματα σε εξωτικές ή μη περιοχές, αποδίδει όμως breathtaking πλάνα, μια ταινία που οι κακοί είναι κυρίως κακοί και οι καλοί κυρίως καλοί, που δεν σημειώνεις ονόματα ποιος είναι ποιος και ποιος έκανε τι (βλ. matrix) και που έχει λίγο από πολλά στοιχεία pop culture. Τι στο καλό comeback θα ήταν αυτό άλλωστε, αν δεν ήταν ένα μίγμα αρχαιολογίας, περιπέτειας και εξωγήινων. Τίποτα λιγότερο.<br /><br />Μικροατέλειες? Θα ήθελα λιγότερο κυνηγητό σε μια φάση (έλεος, μην τσακώνεστε άλλο, δεν έχει νόημα), λίγο παραπάνω indy-humour και σχεδιαστικά, λιγότερες αναφορές στα aliens του <a href="http://www.hrgiger.com/">H.R.Giger</a>. Είπαμε, τόσο ο Spielberg όσο και ο Lucas έχουν μια έφεση στο εξωγήινο στοιχείο, δεικτόν, αλλά θα εκτιμούσα αν ο σχεδιασμός των -περί ου ο λόγος- κρυστάλλινων κρανίων είχε λίγο περισσότερη έμπνευση. <br /><br />Οι ηθοποιοί?<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDs1jCAXLzI/AAAAAAAAA-c/aqR78dmzJk0/s1600-h/agent-irina-spalko-1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDs1jCAXLzI/AAAAAAAAA-c/aqR78dmzJk0/s320/agent-irina-spalko-1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204812670306823986" /></a><br />Η <a href="http://www.imdb.com/name/nm0000949/">Cate Blanchett</a>, -βαρετό αλλά αληθές- για άλλη μια φορά εξαιρετική. Σε ότι και να παίζει, από την Εlisabeth, την Galadriel και τον Bob Dylan ως την Irina Spalko η γυναίκα είναι μαστόρισσα (sic). Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για μια από τις καλύτερες ηθοποιούς του Hollywood. Και τις ομορφότερες. Και κομψότερες επίσης. Class, talent and brains, όλα σε ένα. Τελεία.<br /><br />Ο Harrison Ford μεγάλωσε (άντε!). Λογικό. Just do the maths. Μα είναι τόσο Indy που δεν σε χαλεί καθόλου ("δεν σε χαλούλου" όπως με διορθώνουν οι χακιοφορούντες). Μην να'ναι η χαρά που ξαναβλέπεις τον αγαπημένο ήρωα? Μπορεί. Πάντως δεν φαίνεται για 66 χρονών άνθρωπος. Και αν εξαιρέσεις τις ρυτίδες και τις αλλαγές που επιτάσσει η ηλικία του ρόλου είναι ο ίδιος. Ω, ναι. Οh, Indy! Δεν τον βλέπω όμως να ξαναπαίζει τον περιπετειώδη καθηγητή αρχαιολογίας.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDs1dSAXLyI/AAAAAAAAA-U/_-wMeIN-qRw/s1600-h/indiana%2B1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDs1dSAXLyI/AAAAAAAAA-U/_-wMeIN-qRw/s320/indiana%2B1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204812571522576162" /></a><br /><br />H <a href="http://www.imdb.com/name/nm0000261/">Κaren Allen</a> κακογέρασε, φαρδοκαπούλεψε και παρόλο το όμορφό της χαμόγελο και τα έξυπνα μάτια της, μοιάζει με επαρχιώτισσα αγγλίδα που ξεδίνει τα βράδια του σαββατοκύριακου σε παρακμιακές pub. Ως ρόλος, καταφέρνει και μπολιάζει την μεσοαστή νοικοκυρά της διπλανής πόρτας με ένα ριψοκίνδυνο attitude και ένα απενοχοποιημένο wit αρκετά ευχάριστο.<br /><br />Όσο για το νεαρό <a href="http://www.imdb.com/name/nm0479471/">Shia LeBeouf</a> (μα είναι όνομα αυτό? τι κάνουν οι ατζέντηδες?) καλός, αλλά ρε γαμώτο αν είναι να είναι πλέον ο νέος Indiana Jones, θα τον ήθελα λιγότερο babyface και snob και με λίγο πιο "βρώμικη" φάτσα. Με πιο έξυπνα μάτια at least.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-8970050629168353988?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-30106853898621224982008-05-21T00:15:00.000+03:002008-05-21T00:27:45.700+03:00από <a href="http://www.skai.gr/master_story.php?id=82205">εδώ</a>:<br /><span style="font-style:italic;">Στα ίχνη διεθνούς κυκλώματος παιδικής πορνογραφίας, ίσως του μεγαλυτέρου διακίνησης πορνογραφικού υλικού, βρίσκονται οι ελληνικές αρχές αξιοποιώντας στοιχεία της Ιντερπόλ.<br /><br />Μέχρι στιγμής έχουν συλληφθεί 16 άτομα σε Βόλο, Άνδρο, Σκόπελο, Αλόνησο, Σκιάθο, Καλαμάτα, Θεσσαλονίκη και Αθήνα.<br /><br />Μεταξύ των συλληφθέντων είναι ένας φωτογράφος, ένας οδηγός φορτηγού, καθώς και ένας γιατρός από τη Βέροια με την κατηγορία της κατοχής και της διακίνησης παιδικού πορνογραφικού υλικού. Ο γιατρός κατέβαλε χρηματική εγγύηση 6.000 ευρώ και αφέθηκε ελεύθερος.</span><br /><br />Πέραν του προφανή, ένας ακόμη λόγος που χαίρομαι ιδιαίτερα για αυτή την είδηση είναι ότι αναφέρεται για πολλοστή φορά η Βέροια. Και χαίρομαι επειδή στη γνωστή υπόθεση της εξαφάνισης του <a href="http://natela-veria-gr.blogspot.com/">Alex</a> υπονοείται ότι άτομα με εξουσία ή κύρος στην τοπική κοινωνία συγκαλύπτουν την υπόθεση διότι εμπλέκονται σε κύκλωμα παιδεραστίας. Ελπίζω η ιστορία με τον προαναφερθέντα γιατρό να αποτελέσει την αφετηρία μιας ευρύτερης αποκάλυψης, απόνερα της οποίας θα βοηθήσουν και στην υπόθεση Αlex. Όχι, δεν νομίζω ότι ζει το παιδί. Μα είναι εντελώς απαράδεκτο να μη βρουν το σώμα του και να μην καταδικαστούν οι ένοχοι.<br /><br />Το δε πρόστιμο των 6.000 ευρώ είναι αστείο. Ένα στοιχειώδες πρόστιμο στην εφορία είναι πολύ μεγαλύτερο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-3010685389862122498?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-56334403104775130502008-05-19T12:07:00.000+03:002008-05-19T12:09:18.693+03:00Μερικές ιστορίες φαίνεται πως δεν είναι φτιαγμένες για να να ειπωθούν μόνο μια φορά.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCpVCaEHKI/AAAAAAAAA-M/D1iXWALAiXc/s1600-h/rentzaioi.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCpVCaEHKI/AAAAAAAAA-M/D1iXWALAiXc/s320/rentzaioi.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201843748501462178" /></a><br /><br />Το καλοκαίρι του 2005 είχα γράψει <a href="http://datascape.blogspot.com/2005/08/far-west.html">ένα post</a> για κάποιους πρόγονούς μου λήσταρχους, τους "Ρεντζαίους". Δυο χρόνια μετά <a href="http://datascape.blogspot.com/2007/06/jolly-roger-logo_15.html">ένα άλλο post</a> για ένα βιβλίο που είχα ανακαλύψει για αυτούς. Εν τω μεταξύ είχα λάβει διάφορα emails από κόσμο που έβρισκε την ιστορία online και μου έλεγε ότι την είχε ακούσει από τους παππούδες ή τους γονείς του. Προφανώς δεν υπάρχουν και πολλά online για αυτούς οπότε το datascape <a href="http://www.google.gr/search?hl=el&q=%CF%81%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B6%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CE%B9&btnG=%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%B6%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7+Google&meta=">εμφανίζεται πρώτο</a> άνετα. Μια από αυτούς που έπεσαν πάνω στα προαναφερθέντα κείμενα ήταν και η Βάγια. Αλλά δεν ήθελε μόνο να μου πει ότι γνωρίζει και αυτή την ιστορία. Η Βάγια, που έχει background κοινωνιολογίας τελειώνει το master της και ως θέμα για της διπλωματική της επέλεξε να ασχοληθεί με την ιστορία των Ρεντζαίων και συγκεκριμμένα με το πως πέρασε η ιστορία αυτή στους νεώτερους, πως λέγεται η ιστορία από τόπο σε τόπο, ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Ακόμη αρχή είναι, ούτε και η ίδια δεν ξέρει το προς τα που θα την πάει το υλικό που θα καταφέρει να συλλέξει.<br /><br />Κάτι επειδή τη συμπάθησα, κάτι επειδή βρήκα το εγχείρημα συγκινητικό, κάτι από ψώνιο που θα συμμετείχα κατά κάποιον τρόπο στην ιστορία των Ρεντζαίων, αποφάσισα να τη βοηθήσω όπως μπορούσα. Ήταν και ένας τρόπος για να ανταποδώσω κάτι στον παππού μου που μου αφηγήθηκε αυτή την ιστορία και τόσες άλλες, έναν άνθρωπο που θαυμάζω και αγαπώ. Τους όρους μου τους έθεσα από την αρχή: Βάγια κάνε ότι καταλαβαινεις, εγώ θα σε βοηθήσω στη συλλογή του υλικού όπως θα έκανα αν ήταν κάτι δικό μου, αλλά θέλω μερικά αντίτυπα. Δέχθηκε χαμογελώντας. Και έτσι το βουητό της Βαλαωρίτου που τα είπαμε ένα Σάββατο πρωί, έδωσε τη θέση του στην ησυχία του απογεύματος του Μεγάλου Σαββάτου της Μυροδάφνης.<br /><br />Θα μάζευα όποιους χρειαζόμασταν από τη φατρία. Πασχαλινή περίοδος ήταν, σχεδόν όλοι είχαν ανέβει στο χωριό, όπως πάντα. Περνάμε τόσο καλά άλλωστε που ακόμη και τώρα που δεν είμαστε πλέον νήπια, πραγματικά κάνουμε κέφι να βρεθούμε όλοι μαζί εκεί. Τι θέλεις?, τη ρώτησα. Το pool μου περιλαμβάνει από πιτσιρίκια γαντζωμένα στο playstation, το μπάσκετ και τα ποδήλατα που έχουν ακούσει την ιστορία, νέους ανθρώπους με το ίδιο background αλλά και με αγάπη στην ιστορία του τόπου, το ίδιο μοντέλο σε βαρεμάρα και clubbing, μέχρι και μεσήλικες αστούς, ιθαγενείς, μια καθηγήτρια ιστορίας στο Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων με πολλά δεδομένα πιθανώς στα χέρια της και πληθώρα παππούδων που ήταν πολύ πιο κοντά στα γεγονότα. Ο ένας μάλιστα (ο δικός μου) τους είχε δει και μιλήσει ως παιδί. Τέλος διαθέτω και παππούδες από άλλα μέρη της Ηπείρου. Η Βάγια ήταν χαλαρή οπότε μάζεψα όποιον γούσταρε, στα διαλείμματα της παρασκευής της μαγειρίτσας και της συγκρότησης του κοκορετσιού της επομένης.<br /><br />Η Βάγια παρουσιάστηκε με ένα ωραιότατο μους σοκολάτας, το φίλο της και ένα κασετοφωνάκι. Το απόγευμά μας κύλησε με καφέδες, γλυκά, τον παππού μου και την πανεπιστημιακό θεία ως highlights, μα η αλήθεια είναι ότι όλοι είχαν κάτι να προσθέσουν. Εγώ ανέλαβα τη διευθέτηση των συμβαλλομένων στην έρευνα και γενικοτερα την οργάνωση. Μετά το πρώτο session στο σπίτι μας, πήγαμε για μια βόλτα. Μαζί σε όλη αυτή την ιστορία ήταν και ο πολύτιμος ξάδερφος Γιάννης Γκ. με τις τρελές ιστορικές γνώσεις. Στόχος ήταν να δούμε την γεωγραφία της περιοχής και να μιλήσουμε στη Βάγια για τα περάσματα, την οικονομία της περιοχής, το βιωτικό επίπεδο των ντόπιων τότε και τα ρέστα. Είχε σουρουπώσει και μας είχε κόψει το κρύο όταν μαζευτήκαμε στο σπίτι των Γκ. για ένα δεύτερο καφέ, λίγο ζέσταμα και ψιλή κουβέντα γύρω από το τζάκι.<br /><br />Με τη Βάγια θα ξανασυναντηθούμε για κάτι λεπτομέρειες εδώ, στην Αθήνα πια. Ελπίζω να κάνει μια εργασία όπως τη θέλει, της εύχομαι καλή επιτυχία και την ευχαριστώ για την ωραία εμπειρία που μου χάρισε. Είμαι πολύ ικανοποιημένη. Και είναι πολύ ωραίο που όλο αυτό ξεκίνησε από ένα ψάξιμο στο internet. Απορώ πραγματικά που ακόμη και σήμερα βρίσκονται μερικοί άνθρωποι που θεωρούν το internet απρόσωπο και αντικοινωνικό. Ιδίως όταν είναι νέοι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-5633440310477513050?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-20096800430176956772008-05-19T00:36:00.001+03:002008-05-19T00:42:16.145+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDChwyaEHJI/AAAAAAAAA-E/q94M-wREto8/s1600-h/SypShepherd_ARCH700_final-2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDChwyaEHJI/AAAAAAAAA-E/q94M-wREto8/s320/SypShepherd_ARCH700_final-2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201835429149809810" /></a><br />LOLOLOL!!!<br /><br /><a href="http://www.archinect.com/schoolblog/entry.php?id=69036_0_39_3_C239">Ωραία εργασία θεωρίας.</a> Congratz guys! Πόσο θα'θελα να κάναμε και εμείς τέτοια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-2009680043017695677?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-23076930875832744492008-05-19T00:01:00.000+03:002008-05-19T00:33:04.863+03:00<span style="font-style:italic;">- Ορντέβρ: Ο φίλος Πάνος είναι αρχιτέκτονας με καταγωγή μισή από Ελλάδα και μισή από Γερμανία. Έχει μεγάλη αγάπη τόσο στη δουλειά του όσο και στις δυο χώρες με τις οποίες σχετίζεται και στις οποίες πηγαινοέρχεται από καιρό εις καιρό. Το τελευταίο του email-ανταπόκριση από το Βερολίνο με ενόχλησε αρκετά και ζήτησα την άδειά του για να το αναδημοσιεύσω.-</span> <br /><br />Κυρίως Πιάτο:<br />Μετά την πτώση του Τείχους, την επανένωση της Γερμανίας και την ανακήρυξη του Βερολίνου σε νέα πρωτέυουσά της, πλήθος κρατών ανακαίνισαν τις εκεί ήδη υπάρχουσες Πρεσβείες τους ή ανήγειραν για τις διπλωματικές τους αποστολές νέα κτίρια.<br /> <br />Για τις περισσότερες από αυτές τις χώρες αποτέλεσε θέμα κύρους, να εκπροσωπούνται στο Βερολίνο, στο κέντρο της Ευρώπης, με αρχιτεκτονήματα υψηλής ποιότητας.<br /> <br />Η Αυστρία, η Γαλλία, οι Σκανδιναβικές Χώρες, η Ολλανδία και η Ελβετία, η Ιαπωνία, η "αναπτυσσόμενη" Ινδία και το "τριτοκοσμικό" Μεξικό έκτισαν μεταξύ άλλων νέες Πρεσβείες, η Ιταλία και η Εσθονία ανακαίνισαν τις δικές τους.<br /> <br />Η αποστολή της Ελλάδας -ως μόνιμη εξαίρεση "γιατί έδωσε τα φώτα του πολιτισμού<br />στους άλλους"- στεγάζεται σε ενοικιαζόμενα κτίρια (αλλού το Προξενείο, αλλού η Πρεσβεία).<br /> <br />Πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στεγαζόταν σε ένα ιδιόκτητο κτίριο, στην οδό Hiroshimastrasse, στην περιοχή Tiergarten, το οποίο στέκει ερειπωμένο εδώ και 63 έτη (!).<br /> <br />Οι τελευταίες πληροφορίες λένε, ότι θα αρχίσουν εργασίες αποκατάστασής του το καλοκαίρι του 2008 με προσθήκη νέας πτέρυγας στην υπάρχουσα οικοδομή (σε κάποιο βιβλίο είχε δημοσιευθεί άλλη μελέτη, με προβλεπόμενη μετακόμιση στο ανακαινισθέν / νέο κτίριο το 2005...)<br /> <br />Οι προσομοιώσεις του κτιρίου, που δημοσιεύθηκαν, με άφησαν... βωβό (όπως είχε πει για κτίρια της Λ. Κηφισίας ο Στ. Φασουλής).<br /> <br />Και αυτό, διότι αντικατοπτρίζουν επακριβώς τη θέση, που δίνουν στην αισθητική στη ζωή τους οι Έλληνες.<br /> <br />Αλλά ας μην πω άλλα και μου κόψουν την εκπομπή!<br /> <br />Δείτε, αν θέλετε το συνημμένο αρχείο PDF!<br /> <br />Καλό Σαββατοκύριακο,<br /> <br />Παναγιώτης.<br /><br /><span style="font-style:italic;">-αποδελτίωσις-</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCePiaEHCI/AAAAAAAAA9M/zqXXNonXtok/s1600-h/Greek+Embassy+Berlin-1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCePiaEHCI/AAAAAAAAA9M/zqXXNonXtok/s320/Greek+Embassy+Berlin-1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201831559384276002" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCeBiaEHBI/AAAAAAAAA9E/VXD2n7PAwEc/s1600-h/Greek+Embassy+Berlin-2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCeBiaEHBI/AAAAAAAAA9E/VXD2n7PAwEc/s320/Greek+Embassy+Berlin-2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201831318866107410" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCdZyaEHAI/AAAAAAAAA88/mdrfnfNfq4g/s1600-h/Greek+Embassy+Berlin-3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCdZyaEHAI/AAAAAAAAA88/mdrfnfNfq4g/s320/Greek+Embassy+Berlin-3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201830635966307330" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCdNiaEG_I/AAAAAAAAA80/wDRyFGuJRZY/s1600-h/Greek+Embassy+Berlin-4.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCdNiaEG_I/AAAAAAAAA80/wDRyFGuJRZY/s320/Greek+Embassy+Berlin-4.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201830425512909810" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCchSaEG-I/AAAAAAAAA8s/Dm8re3TAxYA/s1600-h/Greek+Embassy+Berlin-5.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCchSaEG-I/AAAAAAAAA8s/Dm8re3TAxYA/s320/Greek+Embassy+Berlin-5.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201829665303698402" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCcVSaEG9I/AAAAAAAAA8k/uYlPt7e2ciw/s1600-h/Greek+Embassy+Berlin-6.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCcVSaEG9I/AAAAAAAAA8k/uYlPt7e2ciw/s320/Greek+Embassy+Berlin-6.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201829459145268178" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCcEiaEG8I/AAAAAAAAA8c/tPRSOMn-5SI/s1600-h/Greek+Embassy+Berlin-7.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCcEiaEG8I/AAAAAAAAA8c/tPRSOMn-5SI/s320/Greek+Embassy+Berlin-7.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201829171382459330" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCb3CaEG7I/AAAAAAAAA8U/K63onAmh_eo/s1600-h/Greek+Embassy+Berlin-8.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCb3CaEG7I/AAAAAAAAA8U/K63onAmh_eo/s320/Greek+Embassy+Berlin-8.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201828939454225330" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCbmSaEG6I/AAAAAAAAA8M/o4QTeBCtY1U/s1600-h/Greek+Embassy+Berlin-9.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCbmSaEG6I/AAAAAAAAA8M/o4QTeBCtY1U/s320/Greek+Embassy+Berlin-9.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201828651691416482" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCbhyaEG5I/AAAAAAAAA8E/CxS4oTaet8M/s1600-h/Greek+Embassy+Berlin-10.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCbhyaEG5I/AAAAAAAAA8E/CxS4oTaet8M/s320/Greek+Embassy+Berlin-10.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201828574382005138" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCbcSaEG4I/AAAAAAAAA78/y96a1Tfk3Yo/s1600-h/Greek+Embassy+Berlin-11.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCbcSaEG4I/AAAAAAAAA78/y96a1Tfk3Yo/s320/Greek+Embassy+Berlin-11.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201828479892724610" /></a><br /><br />Αντί για γλυκό /φρούτο, προσθήκη δικιά μου, μερικές από τις άλλες πρεσβείες του Βερολίνου<br /><br />Netherlands<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCfWiaEHII/AAAAAAAAA98/CZhuhlLLHX4/s1600-h/nederlands.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCfWiaEHII/AAAAAAAAA98/CZhuhlLLHX4/s320/nederlands.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201832779154988162" /></a><br />South Africa<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCfQCaEHHI/AAAAAAAAA90/ysii76xqse0/s1600-h/south_africa.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCfQCaEHHI/AAAAAAAAA90/ysii76xqse0/s320/south_africa.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201832667485838450" /></a><br />Mexico<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCfIiaEHGI/AAAAAAAAA9s/6Bq6v-ATYpU/s1600-h/mexican.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCfIiaEHGI/AAAAAAAAA9s/6Bq6v-ATYpU/s320/mexican.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201832538636819554" /></a><br />Israel<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCfByaEHFI/AAAAAAAAA9k/b64JpMZWKf4/s1600-h/israel.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCfByaEHFI/AAAAAAAAA9k/b64JpMZWKf4/s320/israel.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201832422672702546" /></a><br />Norway<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCe7CaEHEI/AAAAAAAAA9c/UGVVqPW7aCw/s1600-h/nordic.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCe7CaEHEI/AAAAAAAAA9c/UGVVqPW7aCw/s320/nordic.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201832306708585538" /></a><br />Finland<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCeySaEHDI/AAAAAAAAA9U/P69AYbisJLY/s1600-h/finland.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SDCeySaEHDI/AAAAAAAAA9U/P69AYbisJLY/s320/finland.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201832156384730162" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-2307693087583274449?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-70373590642678684072008-05-14T00:29:00.000+03:002008-05-14T00:35:33.126+03:00Μεγάλη δουλειά το <a href="http://www.greek-movies.com/">greek-movies.com</a> και όχι μόνο για όσους ζουν στο εξωτερικό. Βλέπεις ότι σήριαλ και εκπομπή έχει χάσει. Τελευταία ζω την κρίση του ρεπορτάζ: Eξάντας, οι νέοι φάκελοι, η μηχανή του χρόνου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-7037359064267868407?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-57730340330990951202008-05-09T11:31:00.000+03:002008-05-09T11:32:43.794+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCN2wQJyqDI/AAAAAAAAA70/5BO-C_n0AjI/s1600-h/panayia3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCN2wQJyqDI/AAAAAAAAA70/5BO-C_n0AjI/s320/panayia3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5198128966257518642" /></a><br /><br />Tο Πάσχα στη Μυροδάφνη (aka το χωριό από το οποίο κατάγεται ο πατέρας μου στο νομό Ιωαννίνων) μου φύτεψε φέτος μια ωραιότατη αλογόμυγα right through my head. <br /><br />Το ωραιότερο κτίσμα στο χωριό, θεωρώ πως είναι μια ταπεινότατη παλιά πέτρινη εκκλησία, με μαύρη πέτρα στη στέγη: η "Παναγία", γνωστή και ως "κάτω εκκλησία". Μια φορά και έναν καιρό ήταν η μοναδική εκκλησία με το νεκροταφείο τριγύρω, από τα '70s παροπλίστηκε για μια μεγαλύτερη και αρκούντως boring κιτσάτη εκκλησία για την καθημερινή χρήση. Ούτε καν για τις κηδείες δεν χρησιμοποιείται. Απλά την επισκέπτεσαι όταν πας στο νεκροταφείο. Η εκκλησία αυτή λοιπόν, χτισμένη το 1700κάτι έχει αφενός προβλήματα λόγω της ηλικίας της (οι τοίχοι κάπου έχουν καμπυλώσει πολύ, η παλιά στέγη ξαναφτιάχτηκε πρόπερσυ για να μην καταρρεύσει) και αφετέρου κάτι εξαιρετικές τοιχογραφίες. Οι τελευταίες εκτός από την τεχνοτροπία τους φέρουν και τα classic σημάδια της οθωμανικής κατοχής aka μάτια αγίων βγαλμένα με χατζάρες και άλλα τέτοια ιστορικά και πατριωτικά.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCN2XQJyqBI/AAAAAAAAA7k/m-WVVQ8mybY/s1600-h/panayia1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCN2XQJyqBI/AAAAAAAAA7k/m-WVVQ8mybY/s320/panayia1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5198128536760789010" /></a><br /><br />Αναβάλοντας για λίγο τα της παλλιγεννεσιας, και με αφορμή χορηγία που έγινε για την καινούργια εκκλησία για αντικατάσταση ενός βιομηχανικού νυσταλέου τέμπλου με ένα αντίστοιχο μα καινούργιο, αναρωτήθηκα γιατί κανείς δεν χορηγεί κάτι για την παλιά εκκλησία. Ρώτησα συγγενή που κατοικεί εκεί και έχει επαφή με τα της τοπικής αυτοδιοίκησης για το αν παίζει καμμιά διάθεση αποκατάστασης των τοιχογραφιών, αφού οι τοίχοι έχουν καμπυλώσει τόσο, που ακόμη και αν δεν καταρρεύσει η εκκλησία, χαλάνε οι τοιχογραφίες μέρα με τη μέρα και είναι κρίμα. Η απάντηση ήταν "δεν μας αφήνει η αρχαιολογία". Ώστε υπάρχει ο παράγοντας "αρχαιολογία" λοιπόν. Με τη σκέψη αυτή, και χωρίς καμμιά επιρροή από τον Indy που αναφέρω στο προηγούμενο post, μόλις επέστρεψα στο γραφείο που δουλεύω, ξεκίνησα την έρευνα. Γνωρίζοντας ότι μια μεγάλη ομάδα αρχιτεκτόνων εκεί ασχολείται με αποκαταστάσεις κτιρίων (πολύ εκκλησία λέμε) έπιασα την εμπειρότερη, της εξήγησα μέσες άκρες και ιδού τα βήματα που πρέπει να κάνει κανείς αν θέλει να σωθεί κάτι και οι υπηρεσίες έχουν άλλες προτεραιότητες:<br /><br />• Αν το μνημείο δεν ανήκει στην εφορία (βυζαντινών π.χ.) αρχαιοτήτων no prob. Πάμε στην ενορία ή στο δήμο και ζητάμε την αποκατάσταση. Το πιθανότερο για να γίνει αυτό πράξη είναι να χρειαστεί να γίνει μέσω χορηγίας ή εράνου συλλογή ποσού για <br /><br />α.την μελέτη και τον προυπολογισμό και <br />β. για την κατασκευή<br /><br />• Αν το μνημείο ανήκει στην εφορία (βυζαντινών π.χ.) αρχαιοτήτων (το πιθανότερο στην περίπτωση που εξετάζουμε), επειδή αυτοί μόνο εγκρίνουν μελέτες, η λογική σειρά είναι η εξής:<br /><br />1. ρωτάμε εφορία βυζαντινών πως μπορούμε να κάνουμε την αποκατάσταση, τι χαρτιά χρειάζονται κλπκλπ.<br /><br />2. μαζεύουμε είτε ως ενορία, είτε ως δήμος, είτε με χορηγούς, τα χρήματα για τη μελέτη και την αναθέτουμε στο κατάλληλο γραφείο, το οποίο θα συντάξει και τον προυπολογισμό.<br /><br />3. Με το πέρας της μελέτης πάμε στην εφορία βυζαντινών για έγκριση. Αφού την εγκρίνουν αναζητούμε χρηματοδότηση. Αυτή μπορεί να είναι είτε ιδιώτης/ες, είτε πρόγραμμα της Ε.Ε. στο οποίο έχει ενταχθεί η εκκλησία.<br /><br />4. Όταν γίνει αυτό αρχίζει η κατασκευή.<br /><br />υγ: καλό είναι στο ενδιάμεσο να στείλουμε καμμιά επιστολή διαμαρτυρίας ως δήμος/ενορία/ έστω ως πολίτες με υπογραφές στην εφορία αρχαιοτήτων λέγοντας ότι καταρρέει «χρίζοντάς» τους έτσι υπεύθυνους για ότι συμβεί περαιτέρω και ταράζοντας τα λιμνάζοντα ύδατα.<br /><br />Αμήν.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCN2gAJyqCI/AAAAAAAAA7s/TvFlQPOzDu0/s1600-h/panayia2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCN2gAJyqCI/AAAAAAAAA7s/TvFlQPOzDu0/s320/panayia2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5198128687084644386" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-5773034033099095120?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-9041695288422193122008-05-09T00:11:00.002+03:002008-05-09T00:34:01.065+03:00spring break<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCNtywJyp8I/AAAAAAAAA68/2Q-i7Fb9alI/s1600-h/spring.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCNtywJyp8I/AAAAAAAAA68/2Q-i7Fb9alI/s320/spring.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5198119113602541506" /></a><br /><br />οι συγγενείς των θυμάτων<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCNtrAJyp7I/AAAAAAAAA60/1VSGXKC1la4/s1600-h/sheep.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCNtrAJyp7I/AAAAAAAAA60/1VSGXKC1la4/s320/sheep.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5198118980458555314" /></a><br /><br />doom days<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCNtgQJyp6I/AAAAAAAAA6s/446-zmh2s8E/s1600-h/doom.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCNtgQJyp6I/AAAAAAAAA6s/446-zmh2s8E/s320/doom.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5198118795774961570" /></a><br /><br />παρατημένο settlement των αρχών του αιώνα<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCNtVAJyp5I/AAAAAAAAA6k/JityMtoSJ4E/s1600-h/settlement.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCNtVAJyp5I/AAAAAAAAA6k/JityMtoSJ4E/s320/settlement.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5198118602501433234" /></a><br /><br />threshold @ Mc Γκα 's<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCNv4QJyp-I/AAAAAAAAA7M/LLRTlhD-KwQ/s1600-h/doorway.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCNv4QJyp-I/AAAAAAAAA7M/LLRTlhD-KwQ/s320/doorway.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5198121407115077602" /></a><br /><br />τσάι και συμπάθεια στο σπίτι των Γκα.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCNxfgJyqAI/AAAAAAAAA7c/S1AYj4Yr-bE/s1600-h/team.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCNxfgJyqAI/AAAAAAAAA7c/S1AYj4Yr-bE/s320/team.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5198123180936570882" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCNs-wJyp4I/AAAAAAAAA6c/JMS1OjBWFsA/s1600-h/tzaki.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCNs-wJyp4I/AAAAAAAAA6c/JMS1OjBWFsA/s320/tzaki.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5198118220249343874" /></a><br /><br />Ι-5<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCNs4QJyp3I/AAAAAAAAA6U/YGLjEVs_B4k/s1600-h/collage.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCNs4QJyp3I/AAAAAAAAA6U/YGLjEVs_B4k/s320/collage.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5198118108580194162" /></a><br /><br />και όπως πάντα, πολλή ξεκούραση, recharge, γέλια<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-904169528842219312?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-43233537714870326322008-05-08T23:31:00.000+03:002008-05-09T00:11:37.983+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCNrJQJyp2I/AAAAAAAAA6M/nYPxYJs7nWU/s1600-h/indiana.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SCNrJQJyp2I/AAAAAAAAA6M/nYPxYJs7nWU/s320/indiana.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5198116201614714722" /></a><br />Eν αναμονή του να μαζευτούν κάμποσα νέα επεισόδια Lost (εφόσον το τερμάτισα πια, ω-ναι) το έχω ρίξει στην επανάληψη άλλων textbook περιπετειών: <br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/UsGaB52hfjc&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/UsGaB52hfjc&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />περιμένωντας το comeback<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-4323353771487032632?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-39421012852479660242008-05-08T23:23:00.000+03:002008-05-08T23:27:24.925+03:00ΟΚ. Βack for good. Το Πάσχα πέρασε, οι διακοπές επίσης, τα Γιάννενα είναι μια χαρά, το σπίτι που χτίζω εκεί πηγαίνει όπως πάντα (γιατί τα τούβλα πρέπει να γίνουν 3 φορές σε μερικά δύσκολα σημεία παρόλες τις επισκέψεις μου και τα λεπτομερή απανωτά σχέδια είναι άγνωστον), ο φαντάρος ήλθε και απήλθε, εγώ πήγα στη δουλειά, εγώ βαρέθηκα στη δουλειά, επιστροφή για τα καλά το λοιπόν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-3942101285247966024?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-77100756764553718282008-04-23T01:29:00.002+03:002008-04-23T02:02:32.241+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SA5szxyflOI/AAAAAAAAA6E/usDVjxmNSM8/s1600-h/Velorution%2520-%2520vintage%2520poster%2520pin%2520up%2520girl.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SA5szxyflOI/AAAAAAAAA6E/usDVjxmNSM8/s320/Velorution%2520-%2520vintage%2520poster%2520pin%2520up%2520girl.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192207057199011042" /></a><br />Aπόγευμα στο γραφείο και εγώ δουλεύω ακούγοντας ραδιόφωνο και περιμένωντας να έρθει το ραντεβού των 6 για να αρχίσει η παρουσίαση. Είναι η ώρα που δεν βρίσκω τίποτε να ακούγεται, το iPod καπούτ και αρχίζω και ψάχνω στα ερτζιανά. Σταματάω σε ένα σταθμό που έχει βάλει ένα ευχάριστο τραγούδι, ακούω πως λέγεται city 99.5 και -στα πλαίσια της περιβαλλοντικής αφύπνισης που δείχνει να είναι το νέο trend- χαρίζει ένα ποδήλατο την ώρα αν στείλεις sms. Το ποδήλατο το σκεφτόμουν πέρυσι να το αγοράσω, τελικά δεν, οπότε και στέλνω μήνυμα. Δεν έχω ξαναστείλει μήνυμα σε διαγωνισμό ή σε οτιδήποτε ανάλογο και μου φαίνεται λίγο αστείο αλλά ΟΚ. Επιστρέφω στη δουλειά μου, κάνω και διάφορα άλλα πέρα δώθε, έρχεται και το ραντεβού των 6. Ραδιόφωνο πια δεν ακούω. Με το που πάω να βάλω το κινητό στην τσάντα, βλέπω νέο μήνυμα: "συγχαρητήρια, κερδίσατε ένα ποδήλατο τάδε, μπλα μπλα". Χα! Όντως κέρδισα ή είναι κάποιο διαφημιστικό τρικ? Φιλτράρεις ξαναφιλτράρεις συνεχώς τόση πληροφορία που δεν το πιστεύεις ότι μπορεί να κέρδισες όντως. Καλή φάση. θα δούμε. To μόνο που με προβληματίζει για καθημερινή χρήση είναι οι περιορισμοί στο ντύσιμο, αλλά δε γαμιέται? Αν κολλήσω και το χρησιμοποιώ συχνά, όταν θέλνω να φοράω φούστα δεν θα το παίρνω. Δεν θα κάτσω και να σκάσω. Έχω να κάνω ποδήλατο συστηματικά από το erasmus στην Ολλανδία. Λες να μου ξανακολλήσει τώρα? Εγώ, <a href="http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,id=91834432">ο Γιώργος</a> και ο <a href="http://www.myworld.gr/browse/43548">Χειμωνέτος</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-7710075676455371828?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-90254419602980167252008-04-23T00:53:00.001+03:002008-04-23T02:05:16.834+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SA5lNRyflNI/AAAAAAAAA58/c70MwKTXMas/s1600-h/roller_blades.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SA5lNRyflNI/AAAAAAAAA58/c70MwKTXMas/s320/roller_blades.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192198699192653010" /></a><br />Καταγγελία:<br /><br />Τα πεζοδρόμια του κέντρου είναι άκυρα. Όχι μόνο γιατί τις περισσότερες φορές ονομάζονται έτσι κατ'ευφημισμό, είναι στενά, γεμάτα παπάκια ή αυτοκίνητα, ούτε μόνο γιατί στο κέντρο του ενός 1 μέτρου πλάτους τους έχουν φυτεμένο ένα ψωραλέο δενδρύλλιο, μια ταμπέλα ή κάτι άλλο και κάνεις ζιγκ-ζαγκ ή βγαίνεις στο δρόμο για να περπατήσεις σαν άνθρωπος. Επίσης όχι μόνο γιατί είναι κακοφτιαγμένα και με λακούβες, σπασμένα πλακάκια κλπ. Και τέλος δεν συζητώ για τις ράμπες αναπήρων ή τα ανάγλυφα πλακάκια για τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες που συχνά είναι μπλοκαρισμένα από όλα τα παραπάνω εμπόδια. <br /><br />Μιλάω για τα πεζοδρόμια που έχουν όλα τα φόντα και όμως ακόμη και τότε, they still fail to deliver. Ακόμη και εκεί που είναι φαρδιά πλατιά (Βασιλίσσης Σοφίας), δεν είναι γεμάτα από αυτοκίνητα (Βασιλίσσης Σοφίας), ούτε σπαρμένα με δέντρα, ταμπέλες και λακούβες (Βασιλίσσης Σοφίας), είναι επικίνδυνα. Έχω αλλάξει 3 φορές τακούνια μέσα σε 6 μήνες. Να μου πεις, "δεν μας παρατάς και εσύ και τα τακούνια σου?". Όχι, δεν σας παρατώ διότι αυτές οι γυαλιστερές ροζ πλάκες μαρμάρου με το καρό μοτίβο είναι γελοίες. Γιατί? Διότι:<br />α. Γυαλίζουν τόσο που κάνεις gliding για να περπατήσεις επάνω τους όταν δεν φοράς αθλητικά παπούτσια ή οτιδήποτε με λαστιχένια τρακτερωτή σόλα. Τον δρόμο τον κάνω δυο φορές την ημέρα και έχω εντοπίσει 3-4 σημεία που κάθε φορά προσέχω πως θα πατήσω για να μη φύγω προς άγνωστη κατεύθυνση όπως έχω πάθει πολλές φορές. Και από τη στιγμή που είσαι στο κέντρο της Αθήνας αγαπητέ μου δεν οφείλεις να είσαι ντυμένος αμυντικά λες και ανεβαίνεις τον Όλυμπο και<br />β. διότι αν χαράζεις τις πλάκες καρό δήθεν για να μη γλιστράνε <br />- ούτε αφήνεις το υπόλοιπο μάρμαρο να είναι καθρέφτης για να ισοσκελίσεις την ασφάλεια (η αιώνια επαρχιώτικη μανία με τη γυαλάδα παντού), <br />- ούτε κάνεις τις χαρακιές τόσες όσο το πλάτος ενός μέσου τακουνιού και προχωράνε οι δεσποσύνες σφηνώνοντας σε άτακτα διαστήματα βγάζοντας τακούνια και αστραγάλους (hello? θες να σου φορέσω τακούνι 2 πόντων να σε βγάλω out there?), <br />- ούτε κάνεις τις χαρακιές στραβές και φιδογυριστές σαν να είναι κομμένες "με το δάχτυλο" αλλά ευθείες καθαρές και επαγγελματικές με laser cutter ή κάτι αντίστοιχο ώστε να μην φαίνονται σαν να έπαιζε το παιδί στο μαρμαράδικο. Σκέψου και το δράμα ενός "as good as it gets" Jack Nicholson.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-9025441960298016725?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-3569253652056036282008-04-17T09:58:00.000+03:002008-04-17T10:06:41.131+03:00Πλατεία Κολωνακίου, stand Athens Voice<br /><br />Καταφθάνω όταν ο τύπος με το μηχανάκι έχει μόλις έρθει με τις στίβες της εφημερίδας. Να πάρω? Μισό λεπτό μου λέει. Τις βγάζει, ακουμπάει το πρώτο πακέτο στο stand και σκίζει το πλαστικό που περιβάλει τις εφημερίδες. Πάει να πιάσει την πρώτη εφημερίδα, αυτή που το εξώφυλλό της έχει τραυματιστεί λίγο από τη μεταφορά. Λίγο όμως. Παύση μικροδευτερολέπτου. Αλλάζει γνώμη. Πιάνει την κολλαριστή δεύτερη και μου τη δίνει. <br /><br />Αυτή η λεπτομέρεια με σκλάβωσε.<br />Μου ήρθε να του πω ότι αν ήταν έμπορος, με τέτοιο service θα έκανε χρυσές δουλειές. <br />Δεν του το είπα όμως. Και συνέχισα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-356925365205603628?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-47253348674845865672008-04-13T22:03:00.002+03:002008-04-17T09:58:24.559+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SAJbY0pRkfI/AAAAAAAAA50/hwKNqVxDM6M/s1600-h/P1000674.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SAJbY0pRkfI/AAAAAAAAA50/hwKNqVxDM6M/s320/P1000674.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188810202690982386" /></a><br />Τέσσερα χρόνια και βάλε μετά από το πρώτο post σε ετούτο το blog, η υπογράφουσα είχε μια εμπειρία που σαφώς δεν την περίμενε όταν διάλεγε το όνομα του blog της, κάπου εκεί στην μαγευτική Ινγκλατέρρα. Mετά από σωρεία δημοσιεύσεων κειμένων σε εφημερίδες και περιοδικά και πληθώρα φωτογραφήσεων στον Ταχυδρόμο και την Diva, ο εγωισμός της δεν μπορούσε να φανταστεί ότι άλλο ένα κάστρο ήταν εκεί, υποψήφιο προς κατάληψη: η τηλεόραση.<br /><br />Ω, ναι φίλες και φίλοι. Γκραν σουξέ. Που να φανταστώ ότι εγώ που λίγα χρόνια πριν ντρεπόμουν να μιλήσω σε κοινό μεγαλύτερο του ενός ατόμου, θα είχα πρόσκληση για να μιλήσω σε ένα μέσο μαζικής επικοινωνίας? Όταν έπρεπε να δώσω την διάλεξη του 9ου εξαμήνου στην Αρχιτεκτονική, έκανα 20 λεπτά για να ξεκινήσω. Είχα κοντέψει να λυποθυμήσω από το μπλοκάρισμα με τη δυσκολία της ομιλίας μου. Χρειάστηκε να μου πούνε ότι δεν ήταν ανάγκη να την κάνω, διότι την είχαν διαβάσει οι κριτές λίγες μέρες πριν που τους την είχα δώσει, για να χαλαρώσω και να την πω όλη απέξω, χωρίς να διαβάζω το κείμενο. Αστειευόμουν μάλιστα και με το κοινό. Είχαν μείνει άφωνοι οι άνθρωποι. Σου λέει, «τώρα γιατί μπορεί και μιλάει»? <br /><br />Τεσπά. Στο ψητό. Πριν λίγο καιρό πήγα σε μια συνάντηση <a href="http://opencoffee.gr/">open-coffee</a>. Κάτι η περιέργεια, κάτι η αγάπη προς την καινοτομία, κάτι ότι πέρυσι είχαμε πάρει μια διάκριση στον <a href="http://www.innovation2006.gr/gr/">διαγωνισμό καινοτομίας της ΟΤΕΝΕΤ</a> με την ομάδα που συμμετείχα, κάτι ότι ο φίλος μου ενδιαφέρεται και λόγω φανταρικού δεν μπορεί να πάει, πήγα. Εκεί συνάντησα τον Νίκο Βασιλάκο, δημοσιογράφο και πρόεδρο της Ένωσης Ελλήνων Χρηστών Internet, που κάνει την εκπομπή <a href="http://psifiakiellada.blogspot.com/">«Ψηφιακή Ελλάδα»</a> στην ΕΤ1. Σε μια φάση αρχίσαμε να μιλάμε και μου είπε να πάω στην εκπομπή να πω για το blog ετούτο. Τι να πω? Του λέω. Δεν κάνω και καμμιά καινοτομία. Όχι, μου λέει. Blog τόσο καιρό, σε τομέα τέτοιο (όχι ΜΜΕ, όχι κομπιουτερίστικα και όχι προσωπικά δηλαδή) είναι σημαντικό και θέλω να το προβάλουμε. Καλά του λέω. Νο problem, δεν το έχω ξανακάνει άλλωστε. Θα είναι και ωραία εμπειρία. Μετά τη δεύτερη επικοινωνία μας, το ραντεβού είχε φιξαριστεί για μια Τετάρτη στα studios της ΕΤ1, γωνία Κατεχάκη και Μεσογείων. <br /><br /><span style="font-style:italic;">Σημείωση: Η γράφουσα τον τελευταίο καιρό αρέσκεται να βλέπει τη ζωή σαν παιχνίδι. Με ρόλους. Πάει στην πολεοδομία και φαντάζεται ότι είναι μυστική πράκτορας στις βάσεις του εχθρού και πρέπει να βρει την πληροφορία που θέλει όπως και να έχει. Η πληροφορία μπορεί να είναι το να μάθει ποιοι μένουν στα γειτονικά σπίτια από αυτό που μελετάει για να πάει στην Πόλεο και να μάθει πότε χτίστηκαν και αν είναι με το ΓΟΚ(Γενικό Οικοδομικό Κανονισμό) του 85, αλλά αυτό δεν αφαιρεί από τη διασκέδαση του πράγματος. Τη φτιάχνει αντίθετα να ξέρει ότι άλλοι δυο έχουν προσπαθήσει και δεν τα έχουν καταφέρει. Ιt's a war.<br /></span><br />Στην συγκεκριμμένη περίπτωση, η πράκτορας breathe αποφάσισε να μάθει περί τηλεόρασης. Τι φοράμε στην τηλεόραση? Πως βαφόμαστε και πως στεκόμαστε? Και όταν μιλάμε κοινώντας τα χέρια μας πολύ, τι κάνουμε? Και φυσικά το σημαντικότερο: υπάρχει "καλός" τρόπος γαι να μιλάμε? Βρήκα μέσω google 3-4 websites, τα άνοιξα, τα διάβασα και τελικά κατάλαβα πως ότι βλέπω δεν είναι τόσο αυστηρό όσο τα έλεγε εκεί. Αποφάσισα επίσης ότι θα σεβαστώ 2-3 κανόνες αλλά βασικά είμαι ο εαυτός μου διότι αλλιώς και ωραία δεν θα πέρναγα και ωραία δεν θα μίλαγα και στην τελική δεν με ενδιέφερε να γίνω κάτι άλλο. Τα μόνα που συγκράτησα ήταν «όχι ριγέ, μικρές βούλες και γενικά κάτι με μοτίβα», όχι στρας/σατέν και γενικά κάτι που να αντανακλά το φως, μην κινείτε πολύ χέρια/πόδια και σώμα και μάθετε μπροστά σε τι σκηνικό θα κάθεστε για να φοράτε άλλο χρώμα. Κανόνισα τέλος και με τη δουλειά, μια παρουσίαση που μου την είχαν πει 5 μέρες πριν από εμένα και το αφεντικό μου να γίνει μόνο από αυτόν και τέλος. Έπρεπε να τραβήξω σε video την έκφραση που αντίκρυσα στο διάλογο: «χμμμ... δεν μπορώ να μείνω παραπάνω την Τετάρτη. Μπορεί να μετατεθεί? Τι έχεις? Έχω κανονίσει εδώ και ένα μήνα γύρισμα.»<br /><br />Μετά από μια ώρα πασαρέλας και ανακατέματος της ντουλάπας λοιπόν, τo styling στο οποίο κατέληξα συνοψιζόταν σε «chic/ punk / business look». Δηλαδή, μαύρο κουστούμι με στενό παντελόνι και μαύρες peep-toe, διάφορες χρωματιστές κονκάρδες στο πέτο με λέξεις και ατάκες περί blogs, μπλε σκέτο μπλουζάκι, πέρλες, φουσκωτά μαλλιά όσο το δυνατόν πιο punk και ένα τεράστιο λουλούδι στο πλάι του κεφαλιού. Άσπρο. Είχα φυσικά και plan b σετάκι σε μια τσάντα για την περίπτωση που ο σκηνοθέτης δεν πολυγουστάρει την α' επιλογή, πήρα και τα δικά μου καλλυντικά και ... voilà!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SAJZ_kpRkdI/AAAAAAAAA5k/fPS2DK8k7A8/s1600-h/P1000672.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SAJZ_kpRkdI/AAAAAAAAA5k/fPS2DK8k7A8/s320/P1000672.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188808669387657682" /></a><br />Ομολογώ ότι η εμπειρία είχε πολύ ενδιαφέρον. Πιο πολύ διασκέδασα με το κτίριο της ΕΤ1 που μου θύμιζε αυτά τα χουντικά που έδειχνε στη "Λούφα και Παραλλαγή", με μια ανακαίνιση επιπέδου δημοσίου κτιρίου. Το studio το ίδιο όμως ήταν πολύ ενδιαφέρων χώρος: Δυο συνεχείς πόρτες για ηχομόνωση που μόλις τις πέρναγες βρισκόσουν σε μια τεράστια αίθουσα (x,y,z), με κάτι σκηνικά που στην τηλεόραση δείχνουν πιο μεγάλα και πιο σκοτεινά από ότι είναι και μια οροφή στα 9 μέτρα ψηλά από την οποία κρέμονται τόνοι σιδερένιων κατασκευών και διαφόρων bauhausιανών μηχανισμών που στηρίζουν δεκάδες βαριά φώτα.<br /><br />Οι άνθρωποι τώρα. Χωρίς να τον γνωρίζω πολύ, ο παρουσιαστής και πρόεδρος της <a href="http://www.eexi.gr/"><span style="font-style:italic;">"Ένωσης Ελλήνων Χρηστών Internet"</span></a> Νίκος Βασιλάκος δείχνει εξαιρετικός τύπος. Αστείρευτη ενέργεια, πολύ κέφι, κοινωνικός, ανοιχτός, ευγενικός, άξιος άνθρωπος. Η Έλενα, δικηγόρος της <a href="http://www.eexi.gr/">ΕΕΧΙ</a> και συνεργάτης της εκπομπής, επίσης. Η μακιγιέζ συμπαθής και ήρεμη. Ο κομμωτής όμως πολύ συμβατικός για τα γούστα μου. Φρίκαρε τόσο με το λουλούδι στο κεφάλι, όσο και με το φουσκωμένο μαλλί. Προσπαθούσα να τον πείσω ότι «όχι, δεν θα είμαι σαν τη Μανταλένα», τον άφησα στην αρχή να με κάνει όπως ήθελε και μετά μισή ώρα ανησυχίας μου ότι έχω μαλλί sleek ισιωμένο αλλά ΒΠ αποφάσισα ότι «αυτό δεν θα γίνει έτσι». Θα έβγαινα πολύ «καθώς πρέπει» και αυτή δεν είμαι εγώ. Ξαναμπήκα λοιπόν μέσα, έδειξα στον ταλαίπωρο άνθρωπο με τα χέρια τι εννοώ και τελικά αναφώνησε «χμ.. ωραίο είναι, δίκιο είχες. Θα το κάνουμε». Καλά, μεταξύ μας, αν μπορούσε ας έκανε και αλλιώς. Βγαίνοντας από το δωμάτιο δεν παρέλειψα να του υπενθυμίσω τη νευραλγική σχέση πολλών γυναικών με το μαλλί τους.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SAJaJUpRkeI/AAAAAAAAA5s/w5-7C5dLdSE/s1600-h/P1000676.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_m81aMF0gzdU/SAJaJUpRkeI/AAAAAAAAA5s/w5-7C5dLdSE/s320/P1000676.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188808836891382242" /></a><br />Πως τα πήγα τελικά? Μίλησα 10 λεπτά αλλά από αυτά θα κρατηθούν 2. Η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσα να έχω πολύ περισσότερο άγχος. Τουναντίον,ακριβώς επειδή δεν μίλαγα για κάτι που να με ενδιαφέρει πραγματικά να τα πω καλά (για τη δουλειά μου π.χ.) αλλά για ένα hobby, ήμουν αρκετά cool. Μάλλον επειδή μίλαγα για κάτι εντελώς εμπειρικό που ό,τι έχεις να πεις το λες και τέλος. Εγώ μεν δεν ένιωθα ακριβώς έτσι αλλά όλοι όσοι με βλέπαν αυτό είπαν. Λαθάκια? Πολλά: Kαι τα χέρια κούναγα και παραμίλαγα νομίζω και λέξεις επαναλάμβανα και τις κάμερες κοίταζα που δεν έπρεπε. Με τράβηξαν και ένα videάκι όσο μίλαγα το οποίο σκέφτομαι μετά την προβολή της εκπομπής να το ανεβάσω ακέραιο στο you tube. Για την ώρα, επειδή <a href="http://www.psifiakiellada.tv/">η εκπομπή </a>είναι μαγνητοσκοπημένη, το μόνο που γνωρίζω είναι ότι θα παιχτεί μια από τις ερχόμενες Δευτέρες βράδυ στις 8, στην ΕΤ1. Το δε λουλούδι στο κεφάλι, όπως το βλέπω στο video, μοιάζει με τα λευκά τεράστια πιάτα των τηλεσκοπίων πίσω. Χα! Ο απρόβλεπτος παράγων. Για να δούμε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-4725334867484586567?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-75884653157994369882008-04-08T01:03:00.000+03:002008-04-08T01:12:19.894+03:00-και αποφασιστικότητα-<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/R_qcE1O0xWI/AAAAAAAAA5c/BdF0ku7qJJk/s1600-h/vibrant_emotion.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/R_qcE1O0xWI/AAAAAAAAA5c/BdF0ku7qJJk/s320/vibrant_emotion.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5186629527693215074" /></a><br /><br />Έτσι θέλει να πατάς το enter τις τελευταίες μέρες ο Λάζαρος (το laptop μου) όταν είσαι στο internet. Και το enter, και το αριστερό κλικ και το δεξί και το escape. Αν τα πατήσεις απαλά, ψόφια, νωχελικά, σε φτύνει κατάμουτρα. Φορτώνει και φορτώνει και φορτώνει τη ρημάδα τη σελίδα. Χωρίς τέλος. <br /><br />Στην αρχή περίμενα. Περίμενα. Και περίμενα. Μετά ξαναπερίμενα. Στο τέλος, πάτησα ένα escape με πάθος. Και ένα reload πάλι με πάθος. Και δούλεψε! Και αυτό κάνω έκτοτε. Ο μικρός (γκουχου-γκουχου) Λάζαρος θέλει ότι πατάω στο internet να το πατάω με πάθος. Και αποφασιστικότητα. Και πυγμή. Και ζωηράδα. Και ενθουσιασμό.<br /><br /><br />Οι τελευταίες μέρες δεν παύουν να με γεμίζουν απορία και θαυμασμό.<br />Για ετούτο τον κόσμο τον μικρό, το μέγα.<br /><br />Εμπρός, μαρς καλέ μου Λάζαρε!<br />Ανέβασε το κείμενο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6578611-7588465315799436988?l=datascape.blogspot.com' alt='' /></div>eveehttp://www.blogger.com/profile/16800430605397542530noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6578611.post-40696647225541420242008-04-07T21:40:00.000+03:002008-04-07T22:23:18.403+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/R_pr71O0xTI/AAAAAAAAA5E/RQgubJO-deQ/s1600-h/iceberg.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/R_pr71O0xTI/AAAAAAAAA5E/RQgubJO-deQ/s320/iceberg.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5186576596516259122" /></a><br />Τις προάλλες αγόρασα το RAM. Eίχα να το πάρω πολύ καιρό, μου ήρθε τώρα και το πήρα. <br /><br />Εξακολουθεί να παραμένει ένα εξαιρετικό περιοδικό πάνω στους υπολογιστές, με ένα πολύ χρήσιμο website στο οποίο ανεβαίνουν όλα τα παλιά του τεύχη.<br /><br />Στο τεύχος αυτού του μήνα λοιπόν, ανακάλυψα ένα εξαιρετικό άρθρο πάνω στο <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Deep_web">deep web</a>. Τι είναι αυτό? Κυρίως μιλάμε για τα websites που αποτελούν online databases (βιβλιοθήκες πανεπιστημίων, οργανισμών κλπ) με πολλά έγγραφα σημαντικά τόσο για το περιεχόμενό τους όσο και για την εγκυρότητά τους, αφού δεν προέρχονται από τον κάθε ένα που γράφει "ισχύει το τάδε". Οι μηχανές αναζήτησης λοιπόν, δεν μπορούν να φτάσουν εκεί γιατί συνήθως για να μπεις εκεί χρειάζεται να συμπληρώσεις κάποιο ερώτημα, να κάνεις login ή να έχεις password.<br /><br />To cut a long story short, πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό να έχει κάποιος πρόσβαση σε όλη αυτή την υψηλού επιπέδου πληροφορία. Και δεν αναφέρομαι σε έρευνες που κάποιος πληρώνει για να την κάνει και την βάζει στο website της εταιρείας του με password, αλλά σε όλη αυτή τη συσσωρευμένη γνώση των πανεπιστημίων, των ερευνητών και των οργανισμών που μπορεί κάποιος να μπει ούτως ή άλλως απλά πρέπει να ταλαιπωρηθεί με resistrations κλπκλπ χωρίς να ξέρει καν αν θα βρει κάτι χρήσιμο. Σύμφωνα με κάτι διαγραμματάκια που και εγώ εξίσου χύμα τσίμπησα σε μια γρήγορη ψαριά από <a href="http://www.press.umich.edu/jep/07-01/bergman.html">εδώ</a> <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_m81aMF0gzdU/R_pvllO0xVI/AAAAAAAAA5U/pth1tYoWCgk/s1600-h/Image7.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_m81aMF0gzdU/R_pvllO0xVI/AAAAAAAAA5U/pth1tYoWCgk/s320/Image7.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5186580612310680914" /></a><br /><br />το περιεχόμενο είναι τεράστιο. Να ίσως ο μελλοντικός αντίπαλος του google. Ή το προς τα που πρέπει να κινηθεί η google για να συνεχίσει να είναι κορυφή.<br /><br />Τέλος πάντων. Παραθέτω στη συνέχεια μερικά από τα links που αναφέρει στο περί ου ο λόγος κείμενό του στο RAM, ο κ.Αλέξης Πετίδης:<br />1. <a href="http://lii.org/">librarian's index</a><br />2. <a href="http://vlib.org/">Virtual Library</a> (+: από τον δημιουργό του web, Tim Burner Lee/ +: επιλέγεις και τομέα ενδιαφέροντος και απόλα)<br />3. <a href="http://www.oaister.org/">ΟΑΙster</a> (+: πολλά format / +: o συγγραφέας λέει ότι βρήκε και φωτογραφικές λεπτομέρειες από παραδοσιακά κτίρια της Ελλάδας!)<br />4. <a href="http://infomine.ucr.edu/">Infomine</a> (για πανεπιστημιακούς κυρίως)<br />5. <a href="http://www.osti.gov/">osti (Office of Scientific and Technical Information)</a> (πληροφορία από αμερικάνικες κρατικές υπηρεσίες λέει ο συντάκτης του άρθρου, υποσύνολό του είναι τα δυο επόμενα)<br />6. <a href="http://www.science.gov/">science.gov</a><br />9. <a href="http://worldwidescience.org/">World Wide Science</a><br />10. <a href="http://www.pipl.com/">Pipl</a> (αν ψάχνεις ένα συγκεκριμμένο όνομα και στην επιφάνεια και στον "βαθύ" ιστό)<br />11. <a href="http://www.intute.ac.uk/">intute</a> (ιδιαίτερα καλό λέει για τέχνες και γράμματα)<br />12. <a href="http://business.exploritnow.com/">Business Research</a><br /><br />Στο αφιέρωμα παρατίθενται και μερικά links ακόμη που αφορούν ιατρική, open access journals και τελικά το γνωστό <a href="http://www.archive.org/index.php">internet archive</a> με τις παροπλισμένες ιστοσελίδες του.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/R_pvX1O0xUI/AAAAAAAAA5M/iAEr4zwfGXs/s1600-h/image3.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_m81aMF0gzdU/R_pvX1O0xUI/AAAAAAAAA5M/iAEr4zwfGXs/s320/image3.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5186580376087479618" /></a><br /><br />deep web, καλή φάση λοιπόν.