Friday, July 01, 2005

που καιρός για blog?

Από την προηγούμενη Παρασκευή έχουμε και λέμε:

-μια ακύρωση ταξιδιού λόγω απεργίας

-μια αξημέρωτη πτήση προς Καβάλα

-ένας ύπνος στο ταξί προς Δράμα

-μια ημέρα στο team προετοιμασίας του γάμου «μπρατίμησσες»

-πολλαπλές μαεστρικά οργανωμένες χαοτικές επισκέψεις σε κομμωτήρια, μανικιούρ-πεντικιούρ, αποτριχώσεις, ανθοπωλεία, ξενοδοχείο, σκούπισμα 2 κιλών ρυζιού με σαφράν από μοκέττα κουζίνας μισή ώρα πριν σκάσουν μύτη σόγια για το κατευόδιο της νύφης

-μια επικίνδυνη αποστολή συννενόησης για ότι πήγε στραβά την τελευταία στιγμή με μυστακιοφόρο νταβραντισμένο ανθοπώλη και ξενοδόχο που πάσχει από Alzheimer, με την πρόφαση πως είμαι διακοσμήτρια και JAMAIS!! MONO TOΣΑ ΡΟΔΟΠΕΤΑΛΑ!!! Άλλα είχαμε συνεννοηθεί βρε Ρ. μου! Και τα πράσινα πως σου ήρθανε!!! Θέλω κόκκινα τελεία και παύλα!

-ένα παιδικό όνειρο κουρέλια: όταν ήμουνα μικρή ήθελα όταν μεγαλώσω να γίνω ένα από τα εξής δύο: ή βασίλισσα ή νύφη. Για το φαρδύ μακρύ σερνάμενο φόρεμα of course. Mέχρι τώρα βασίλισσα δεν, πριγκίπισσα έστω τσου, άρα μένει η νύφη. Στα μέρη εκεί το έθιμο επιβάλλει 3 παρθένες (ανύπαντρες τις λένε τώρα) -δηλαδή εμείς-, οι μπρατίμησσες εν προκειμένω, να δοκιμάσουν το νυφικό πριν το μυστήριο για να στεριώσει ο γάμος να είναι καρπερή (χωράφι είναι?) η –έγγυος btw- νύφη κλπ. Αποτέλεσμα. Το –συγκεκριμένο- νυφικό είναι πολύ βαρύ, δυσκίνητο και κάθε άλλο παρά μεγαλόπρεπα ένιωθα μέσα του. Δίπλα του όλα φαίνονται τόσο μικρά, στενά κλπ που νιώθεις μια μιζέρια όσο να’ναι. Και χοντρή. Άσε που δεν μπορείς να φτάσεις ούτε να απλώσεις τα χέρια σου ως το τραπέζι ας πούμε. Τς.

- μια στιγμή που ένιωσα κοντά σε μια φίλη χωρίς να λέμε τίποτα. Εκεί στα ακριανά στασίδια πλάι στην πόρτα της εκκλησίας, με μια μοιρασμένη μελαγχολία, απέναντι στην πιο ευτυχισμένη στιγμή κάποιων γνωστών. Λες να μη θέλουμε να παντρευτούμε? Ε και? Και αν θέλουμε τελικά πως? Πολιτικό ή θρησκευτικό? Ανοιχτό ή κλειστό? Κλασσικό ή αντισυμβατικό? Γιατί μας κάνει όλο τόσο στημένο? Γιατί μας αγχώνει τόσο? Γιατί δεν μπορεί να είναι απλά μια δήλωση αγάπης? Πανικός? Ευτυχώς ήμασταν κοντά στην πόρτα.

- Μια φρενήρης κούρσα για αλλαγή παντελονιού με σκισμένο φερμουάρ και ασορτί παπουτσιών πριν στηθούμε στην είσοδο της δεξίωσης χωροθετώντας τους καλεσμένους.

-τέσσερις ώρες ξέφρενου χορού

-μια γνωριμία με το πιο αντιπαθητικό πιτσιρίκι στους υπόλοιπους καλεσμένους: τη Μαριάννα. Ήμασταν οι κυρίαρχες(ως μοναδικές) της πίστας στο «Λιωμένο Παγωτό» και το «Satisfaction». Την μύησα στο χοροπήδημα. Και στo headbanging. Μου μίλησε ενώ δεν μιλάει σε κανένα. Μου έγινε κολιτσίδα για κανά μισάωρο. Την επέστρεψα στη μαμά της.

-μέχρι εδώ 2 βράδια 12 ώρες ύπνου

-ένα hangover

-oυζάκι και θαλασσινά στο παλιό λιμάνι της Καβάλας

- ένα βράδυ στο Rockwave & τον Moby(ασθμαίνοντας)

- δουλειά

- δουλειά

- μέχρι εδώ άλλες 12 ώρες ύπνου

- μια μακριά μέρα: δουλειά, αλλαγή παπουτσιών, ανανέωση μακιγιάζ, συνέντευξη για δουλειά, αλλαγή παπουτσιών, G fest και Earthbound, μπύρα, Tonino Karotone –curiosity περιπλανώμενου θίασου-, μπύρα, XEIMEΡINOI KOΛYMBHTEΣ, Jack, ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, μια κούραση με έχει καταβάλλει, δεν θα μείνω skatalites

-4.5 ώρες ύπνου

-δουλειά

- μια κρίση «η θεία από το Σικάγο»: καφές και γνωριμία τύπου προξενιό ανάμεσα σε φίλη και φίλο φίλου. Ρε Ε, θέλω να γνωρίσω νέο κόσμο. Όλο κάτι μαλάκες βρίσκω. Θες να...? Why not, ντρέπομαι λίγο μεν. Ε, σιγά άμα δεν σ’αρέσει δεν έγινε και τίποτα. Εκτίμηση? Ίσως είναι και η φάση αλλά μάλλον δεν βγήκε το match. Στο business matchmaking είμαι καλύτερη. Χαλαρά.

- που καιρός για blogging?

|

10 Comments:

At 7/01/2005, Blogger Estarian said...

Ε τι, μια χαρά πέρασες! Μόνο που άντεξες τόση κούραση μαζεμένη, εύγε και ξανά εύγε ! :)
Όσο για τους γάμους, τι να πω, αυτά τα πως θα γίνουν που θα γίνουν κλπ απασχολούν μόνο τις νύφες κατά κύριον λόγο :P οι γαμπροί απλά περιμένουν να τελειώσει το πανηγύρι για να ρίξουν κανάν μπίκο :P
Αμα θες προξενειό,εγώ :P Εχω 2 φιλαράκια στην Αθήνα,ελεύθερα, μορφωμένα,τζιμάνια παιδιά,με τις δουλειές τους, κομπλέ..

 
At 7/01/2005, Blogger evee said...

thankx Estarian... λες να το ρίξω από την αρχιτεκτονική στο γραφείο συνοικεσίων τελικά? :Ρ

η δουλειά δεν είναι ντροπή αλλά αυτή προτιμώ να παραμείνει hobby (i.e.: το κέφι του ερασιτέχνη)

εν τω μεταξύ στείλε κανένα βιογραφικό και φωτό (ποτέ μη λες ποτέ)...ε ρε τι μέλλον απλώνεται μπροστά μου!!!

lolololololol

 
At 7/01/2005, Blogger Estarian said...

Μόνο και μόνο που είναι φίλοι μου, ειναι αρκετό βιογραφικό :P

 
At 7/01/2005, Blogger the_real_martinos said...

Την Παρασκευή παρευρέθην στο γάμο των φίλων και συμφοιτητών Α&Κ. Ο γάμος υπέροχος, το reunion στο τραπέζι ακόμα καλύτερο. Μεταξύ των παλιών συμφοιτητών ("τραπέζι 23"), διακρίνονταν 3 κατηγορίες:

α. οι ορθολογιστές-singles. Βρισκόμουν στο κέντρο της πτέρυγας και συντόνιζα τον κοινωνικό σχολιασμό, γιατί αλλιώς θα μας έπαιρνε από κάτω (...μελλόνυμφοι της σεζόν 2010-2020). Ο ορθολογισμός πάντα δουλεύει, και σε συνεργασία με αλκοόλ βγαίνει σε κυνικό χιούμορ και αρκετό γέλιο με τάσεις προς το νευρικό. Πάντως την κατάθλιψη την αναβάλλαμε, όπως κάνουμε και με τα υπόλοιπα. Από ντύσιμο τους σκίζαμε όλους και κυριαρχούσε το μαύρο.

β. ο ανορθολογιστής-single, χωρίς να κόβω και το κεφάλι μου.
Έτερος μελλόνυμφος 2010-2020, ξεκίνησε με σκληρά ποτά κοιτάζοντάς μας με ύφος μπλαζέ. Δεν συμμετείχε στον κοινωνικό σχολιασμό και σε κάποια στιγμή προσηλώθηκε να κοιτάζει το υπερπέραν, με προοδευτική δυσκολία στην προσήλωση. Η κατάσταση απέκτησε χαρακτηριστικά μονιμότητας. Κατά βάθος είναι ευαίσθητος αλλά το βγάζει με τρόπο που μου σπάει τα νεύρα.

γ. οι άνετοι.
Δύο ζευγάρια, ένα κυριλέ και ένα πρώην πέτρα του σκανδάλου, το οποίο μας έσκασε σε επανασύνδεση (...υποθέτουμε, γιατί ακόμα η πληροφορία χρειάζεται διασταύρωση. θα μάθω όμως). Κάθονταν ακριβώς απέναντί μας, με διακριτική αύρα ανωτερότητας, η οποία όμως δεν ενοχλόυσε καθόλου (δεν έβγαζαν αυτοί την αύρα επίτηδες, εμείς τη νιώθαμε, και το ξέραμε). Τακτοποιημένη δουλειά, τακτοποιημένη σχέση, ήρεμοι. Ωραίοι.

δ. δύο κολλητές και δύο φίλοι μας-singles.
Βρίσκονταν στρατηγικά τοποθετημένοι μεταξύ ορθολογιστών και άνετων, και μιλούσαν χαρούμενα με όλους, εκτονώνοντας την όποια ένταση θα μπορούσε να προκληθεί σε μια απρόβλεπτη στιγμή αυτοκριτικής και το σχετικό δημόσιο σχόλιο (μόνιμη κατάρα του ορθολογισμού).

ε. ο ξενέρωτος.

στ. οι κουμπάροι.
Αεικίνητοι στο χώρο αλλά τακτικοί και συνεπείς επισκέπτες του 23, έλαμπαν και οι δύο. Γαμπρός, νύφη και κουμπάροι ήταν μακράν οι ομορφότεροι άνθρωποι μέσα σε όλο το πλήθος. Ο ένας χώρισε πρόσφατα με την ορθολογίστρια που καθόταν δίπλα μου, κι ας ήταν το αγαπημένο μου ζευγάρι, κι εγώ το pet τους, με πατέντα. Είχα να τους δω καιρό, και μετά την πρώτη αμηχανία, χειριστήκαμε την ανακοίνωση "κόσμια".

Ο επόμενος γάμος με τη συγκεκριμένη παρέα στο ίδιο τραπέζι δεν ξέρω πότε θα είναι, απλά μπορώ να τον τοποθετήσω χρονικά με πολύ μικρά περιθώρια σφάλματος, και αυτό μου προκαλεί εκνευρισμό. Για μένα, η στιγμή της βραδιάς που για λίγο σταμάτησε ο χρόνος είναι όταν μέσα στη βαβούρα, το μεγάφωνο έπαιξε το Being Boring. Παρ'όλο τον ορθολογισμό μου και το κλισέ του τραγουδιού, μού βγήκε σε ενδορφίνες.

 
At 7/01/2005, Blogger evee said...

Να τους χαιρόμαστε the_real_martinos!!! Παραλίγο να πέσω από την καρέκλα με το επεξηγηματικό email με τα απαραίτητα ονόματα και το άψογο –όπως πάντα- ντύσιμο των κουμπάρων. Οι φυλές του γάμου είναι παντού ίδιες –ο κεφτές όμως όχι, inside joke ;)- . Πόσο δε όταν μιλάμε για το γάμο ανάμεσα στο αιώνιο φοιτητικό ζευγάρι!! Κρίμα που έχασα επαφή μαζί τους.

Αχ, συγκινήθηκα... μόλις κατάλαβα πως σε γνωρίζω κοντά 10 χρόνια!

Nα σημειώσω πως ψοφάω για τις περιγραφές σου? ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΝΩ!

 
At 7/02/2005, Anonymous Anonymous said...

Για φαντάσου, παντρεύτηκε η Κ...
Τη θυμάμαι πριν από 10+ χρόνια. Μερικές φορές είναι όμορφο να βλέπεις πολύ σπάνια κάποιον που εκτιμάς πολύ. Παρατηρείς τα στάδια της ωρίμανσης με έναν περίεργα γοητευτικό τρόπο. Ειδικά στην περίπτωση της Κ! Τελευταία φορά, θυμάμαι, την είδα φθινόπωρο του 2003. Ο Α. φαντάρος τότε. Ωραίος τύπος, πολύ ταιριαστοί οι δυο τους.
Πριν λίγες εβδομάδες έμαθα από το σύνδεσμό μας για τον επικείμενο γάμο. Από τις λίγες φορές που κάτι τέτοιο με συγκίνησε...

 
At 7/02/2005, Blogger Λεμόνι Δίχως Όνειρα said...

Όταν παρατηρώ ότι δεν μου μένει καιρός για μπλόγκινγκ, αρχίζω και κόβω από άλλα πράγματα, π.χ. δουλειά. ;-)

 
At 7/02/2005, Blogger evee said...

Ναι, ένα πολύ ταιριαστό και όμορφο από όλες τις απόψεις ζευγάρι

ΥΓ: κατάλαβες φαντάζομαι ότι από τότε που διάβασατο σχόλιό σου, αναρωτιέμαι για το ποιός κρύβεται πίσω από το anonymous…… lololol…..;)

 
At 7/02/2005, Anonymous Anonymous said...

Μην αναρωτιέσαι.
Δε γνωριζόμαστε...

 
At 7/03/2005, Blogger koita_me said...

Ase tis saxlamares ..afou xereis arga h grhgora emena tha pantreytei
s ..mehri tote steile to onoma sou
edw:

http://www.live8live.com/

 

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home