Wednesday, February 01, 2006

θα μπορούσε και να ήταν σοκαριστικό

-έτσι τουλάχιστον νόμιζα όταν τέλειωσα το σχολείο-

αλλά δεν είναι.

Image Hosted by ImageShack.us

Σήμερα χτύπησε το κινητό. Ήμουν στο γραφείο. Ήταν ένας συμμαθητής μου από την τρίτη Λυκείου. Συμμαθητής υπό μια έννοια. Ήταν σε άλλο τμήμα της λόγω επωνύμου και δεν είχαμε ανταλλάξει ούτε μια κουβέντα ποτέ. Μου είπε πως έχει συνάντηση η "class of 95" στο τάδε bar στο Κολωνάκι την άλλη Πέμπτη. Reunion! WOW. Αν ήμουν υστερική θα το θεωρούσα φρικτό! "Mon Dieu! Σημάδι πως έχω μεγαλώσει! Γεράσαμε" και τα τοιαύτα. Στην πράξη μου ακούστηκε σαν κοινωνική "υποχρέωση". Από την άλλη μπορεί να έχει και πλάκα -εκτός από το να είναι βαρετό να λες σε όλους τι έκανες τα προηγούμενα 10 χρόνια-, να παρατηρήσεις πως άλλαξαν όλοι σε αυτά τα χρόνια ή και να κουτσομπολέψεις με τους ελάχιστους που θα επικοινωνείς, ΟΛΟΥΣ τους υπόλοιπους. Τεσπά, potential μελαγχολία ή ψιλομιζέρια διακρίνω δηλαδή. Πίπες, στο χέρι μας είναι. Τα άλλα είναι κλισέ. Μόνο αφού το έκλεισα συνειδητοποίησα πως έχουν περάσει 10 χρόνια. Και τι υπέροχα που έχουν περάσει για μένα! Να πάω ή όχι? Το σκέφτομαι. Έχω και ένα πολύ σημαντικό για μένα deadline λίγες ημέρες μετά. Μα νομίζω η περιέργειά μου θα κερδίσει και θα περάσω μια βόλτα.

|

12 Comments:

At 2/02/2006, Blogger John Karakatsanis said...

Να πας βρε Εύη, να πας!

 
At 2/02/2006, Blogger evee said...

αν πάω με βλέπω για σίγουρο post μετά! lolol!!!

btw δεν περίμενα ποτέ να βρω φωτό ΤΟY ΣΧΟΛΕΙΟ μου online. Kαι μετά σου λέει πως "δεν είμαστε Ευρώπη". τσκ τσκ τσκ... :Ρ

 
At 2/02/2006, Blogger ttallou said...

Να πας, να πας, για να μη μετανιώσεις!

 
At 2/02/2006, Blogger Estarian said...

Και εγώ αυτής της φουρνιάς είμαι, αλλά οι δικοί μου είχαν αποφασίσει να κάνουμε το πρώτο ριγιούνιον στα 5 χρόνια. Είχε ασύστολη πλάκα μια και δεν ήμασταν αγαπημένη τάξη, και οι περισσότερες κοπέλες δεν μιλιόντουσαν μεταξύ τους. Οι άντρες περίπου. Τελικά μείναμε καμιά 10αριά άτομα που δεν είχαμε κανένα πρόβλημα ο ένας με τον άλλο, χορέψαμε (μέχρι και εγώ) εξευτελιστικούς χορούς και γίναμε κουνουπίδια ενώ σχολιάζαμε γελοίες φάσεις από το σχολείο. Καλά ήταν. Αλλά δεν μας βλέπω να το ξανακάνουμε. ..

 
At 2/02/2006, Blogger evee said...

καλά, εδώ δεν παίζουν κοπέλες που να μη μιλιούνται και άλλα κατινέ (από όσα ξέρω δηλαδή)

παίζουν όμως τα κλασσικά: οι ξεπεταγμένες παντρεύτηκαν και έχουν παιδιά, κάτι πλαστικές στήθους, οι "πιο του διαβάσματος" που το έχουν ρίξει στο underground και την επανάσταση, ένας "είμαι πολύ γαμιάς" τύπος πρώτος στις πανελλήνιες που μάλλον έχει κάνει απάτες και φήμες λένε πως βρίσκεται στο Ameriki...κάτι παιδιά επωνύμων που ακολούθησαν τις δουλιές των γονιών τους και άλλα ωραία. Και αυτά είναι μόνο όσα ξέρω. ;)
Σκέψου τι έχω να μάθω. lololol

 
At 2/03/2006, Blogger Μεσιέ Καννιμπάλ said...

Προσωπικά, δεν εχω πάει σε κανενα reunion ή reunionοειδές γεγονός του σχολείου μου (βασικα, οποιαδήποτε προσκληση, ανακοίνωση, εκδοση ή ό,τι αλλο ερχεται από το σχολειο μου καταλήγει με το υπόλοιπο σκουπιδομάνι, άλλωστε λατρεύω την καθαριότητα). Διαβάζοντας τις περιγραφες για το πώς είναι ενα reunion, δεν μετανιώνω. Όμως ξαφνιάζομαι....Περίμενα τα ελληνικά reunions λιγότερο "αμερικάνικα"... πολλή μιζέρια, να''μμ...(γουστάρω Φουντούνια)...

 
At 2/07/2006, Blogger Κοκκινο Μπαλονι said...

Εμείς έχουμε κάνει τρεις φορές κάτι τέτοιο (σε συνεχόμενες χρονιές). Η πρώτη είχε πολλή πλάκα (περίπου όπως τα λέει ο estarian), η δεύτερη ψιλοαποτυχία ήταν και η τρίτη μάλλον ένα παιχνίδι δημοσίων σχέσεων. Το καλό; Αρχίσαμε να κάνουμε παρέα μερικοί που ως τότε πιστεύαμε ότι δεν θα τα βρίσκαμε με τίποτα.

Πάντως, μεσιε κανιμπαλ, τα δικά μας ρηγιουνιον καμία σχέση με αμερικανιές δεν είχαν. Φαντάζομαι βέβαια ότι για να σου στέλνουν προσκλήσεις μάλλον σε πιο κυριλάτο σχολείο απο μένα θα πήγαινες, άρα ίσως και να λειτουργούν έτσι.

Καλή διασκέδαση και καλό κουτσομπολιό.

 
At 2/07/2006, Blogger Μεσιέ Καννιμπάλ said...

Η αλήθεια είναι (και ντρέπομαι καπως που το λέω) οτι το σχολείο που πήγα ήταν αρκετά "κυριλέ". Και ίσως να μην πήγα ποτέ σε τέτοιες εκδηλώσεις από αντίδραση. Αλλά, απ'όσο μπορώ να ξέρω, reunions και τέτοια δύσκολα προγραμματίζονται αν δεν υπάρχει καποιος σύλλογος αποφοίτων να τα οργανώνει. Οπότε, κατά κανόνα, χάνει και τον "παρεϊστικο" χαρακτήρα του. Και (φαντάζομαι, πάντα) για να έχει ένα σχολείο εναν τέτοιο σύλλογο, πρέπει να είναι αρκετά "κυριλέ"...

 
At 2/07/2006, Blogger evee said...

εμείς δεν έχουμε σύλλογο πάντως

- να δω αν με τη δουλειά θα μπορέσω αν παώ... γμτ-

 
At 2/08/2006, Blogger Μεσιέ Καννιμπάλ said...

Και πώς το κανονίζετε? Πες μου αν μπορείς, εχω περιέργεια να μάθω.

 
At 2/08/2006, Blogger Κοκκινο Μπαλονι said...

Απλά υπήρχε κάποια καλή ψυχή (κοπέλα, ήταν πάντα αρκετά οργανωμένη) η οποία μπήκε στον κόπο να βρει και να πάρει πάρα πολύ κόσμο τηλέφωνο. Από κει και στη συνέχεια το πράγμα πήγαινε "Βλέπεις καθόλου τον τάδε;Πες του το αν μπορείς". Βέβαια ρηγιούνιον τμήματος κάναμε, καμιά 35αριά άτομα, μη νομίζεις ότι μαζεύτηκε όλη η χρονιά. Φαντάζομαι κάτι τέτοιο όντως χρειάζεται κάποιο σύλλογο για να οργανωθεί.

Όσο για το "κυριλέ" σχολείο, δεν το είπα για να σε κάνω να έχεις τύψεις, μου προκάλεσε ειλικρινή έκπληξη ότι κάποιος λαμβάνει γράμματα απ'το σχολείο του, πόσο μάλλον μετά από τόσα χρόνια.

Πιστεύω πάντως πώς κάποια φορά θα πρέπει να πας, παίρνοντας μαζί σου και κάποιον που εγγυημένα δε θα σου είναι βάρος (φίλο-η) για σιγουριά. Δεν ξέρεις καμιά φορά. Τις καταστάσεις τις κάνουν οι άνθρωποι, ίσως δεν έχουν μπει όλοι σ'αυτό το παιχνίδι της οργανωμένης επίδειξης και κάποιοι έχουν τις δικές σου ανησυχίες.

Προσεύχομαι στο θεό του Autocad να δώσει στην evee λίγο πιο γρήγορο rendering για να μπορέσει να πάει.

 
At 2/08/2006, Blogger schatzli said...

tha pas kale...
ego fevgo mallon ya filippines ya reunion june 2006

alla eivai reunion sto sxoleio junior


i changed URL

 

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home