Monday, May 22, 2006

ξενοδοχείο (αυτοαναφορικό)

Κοίτα ρε παιδί μου...

Πάλι ούφο νιώθω. Εντάξει όχι ούφο. Μα λίγο δύσκαμπτη ναι. Μας έδωσε ο άνθρωπος ένα θέμα: τον Βυζυηνό. Με αφορμή επετείους, αφιερώματα και τα λοιπά. Χώρια που αγχώθηκα (ΠΟΙΟΝ? Ένα κείμενό του είχα κάνει στο σχολείο..τι να γράψω?), βάλθηκα και να τον googlάρω τον μακαρίτη μέχρι τελικής πτώσεως. Κατόπιν ωρίμου σκέψεως -και αφού το google μου φάνηκε σαν πρόχειρο σκονάκι- κατέληξα στο ότι μάλλον δεν μου πάει ο μακαρίτης και αποφάσισα να κάνω του κεφαλιού μου: ή να μην γράψω τίποτα ή να να πάρω αφορμή από το θέμα ενός βιβλίου του όπως το ερμήνευσα -δική μου αδεία- από ένα site και μετά να κινηθώ κατά βούλησιν. Και έτσι βρέθηκα με ένα κείμενο για τον αγαπημένο μου παππού, σε ένα section που όλοι έχουν μπει στο πνεύμα και υποδύονται τους ενοίκους άριστα. Ο οικοδεσπότης μας, αφού ξαφνιάστηκε με το άσχετον του κειμένου, με ρώτησε. Απάντησα και παρόλο το φαινομενικώς ξεκάρφωτον, αποφάσισε να βάλει το κείμενο. Α, και με συμβούλεψε να χαλαρώσω και να το δω ως παιχνίδι. Αν και αυτό κολλάει τόσο με τον ανοιχτόμυαλο οικοδεσπότη, όσο και με τη φύση του section, έχω να παρατηρήσω πως βγάζω μερικά συμπεράσματα για τον εαυτό μου από την ως τώρα παρουσία μου στο HOTEL. Είμαι μάλλον η ένοικος (ή "οι" ένοικος) με τη λιγότερη ευελιξία στον τρόπο γραφής. Δεν μου βγαίνει ρε παιδί μου να γράφω για ένα θέμα που τίθεται. Δεν μπορώ να γράψω, τι να κάνουμε? Και έτσι βρίσκω ένα τρόπο να το κάνω "δικό μου". Αντιλαμβάνομαι πως αυτό φαντάζει λίγο γιούχου αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

|

7 Comments:

At 5/22/2006, Blogger Oneiros said...

..σχετικό με το Hotel Memory post του Allu Fun Marx, το πρώτο απ' όσο ξέρω

 
At 5/22/2006, Blogger Thrass said...

να πάρω αφορμή από το θέμα ενός βιβλίου του όπως το ερμήνευσα -δική μου αδεία- από ένα site και μετά να κινηθώ κατά βούλησιν

Νομίζω ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη τιμή που μπορεί να του γίνει.

 
At 5/23/2006, Blogger discolata said...

μου άρεσε πολύ το κείμενό σου:)

πειράζει που το λέω φωναχτά;

φιλί, καληνύχτα

 
At 5/23/2006, Blogger Μαρκησία του Ο. said...

Αν δεν γράφουμε με τρόπο που να είναι δικός μας, τότε πως γράφουμε;

Και μένα μου άρεσε το κείμενό σου - :)

καλημέρα ΧΧΧ

 
At 5/23/2006, Blogger evee said...

thankx 2 all
-υπόκλιση-

όπως καταλαβαίνετε, αυτά τα περί αυτοαναφορικού και τα ρέστα του τίτλου είναι για το ξεκάρφωμα

απώτερος σκοπός αυτού του κειμένου ήταν να φορέσω τα καλά μου, να μαζέψω τα συγχαρίκια και να υποκλιθώ στη σκηνή. Και του χρόνου στη χώρα σας εύχομαι.



Τεσπά, το νόημα ήταν μια μικρή αυτοψυχανάλυση με βάση το πως γράφω στο hotel. Μυρηκαστικό λιγάκι το θέμα, δεν λέω, αλλά χρειάζεται και αυτό που και που.

:D

 
At 5/23/2006, Blogger emotional_anaemia said...

"σε ένα section που όλοι έχουν μπει στο πνεύμα και υποδύονται τους ενοίκους άριστα"

Πάντα είχα την εντύπωση, πως εγώ είμαι η πιο άσχετη από όλους.
Το δικό σου κείμενο μίλησε στην καρδιά μου. Χρειάζεται και κάτι άλλο? Μακάρι να κατάφερνα κι εγώ να μιλήσω έτσι, στις καρδιές των ανθρώπων.

 
At 5/23/2006, Blogger l'esprit de l'escalier said...

Είναι ενδιαφέρων ο τρόπος με τον οποίο καθένας μπαίνει σε τροχιά συγγραφής - εμένα, ας πούμε, με βοηθάει τρομερά να μου δίνουν ένα θέμα.
Νομίζω πάντως ότι, όσο πιο άγνωστο μας είναι το θέμα με το οποίο θα καταπιαστούμε, τόσο πιο πολύ αγχωνόμαστε. Την επόμενη φορά, ας πούμε, μπορεί να βρίσκεται κάποιος άλλος μες στο άγχος.
Εντέλει βέβαι συμφωνώ με τη Μαρκησία: γράφουμε με το δικό μας τρόπο. Και συγκρινόμαστε μόνο με τον καλύτερο/χειρότερο εαυτό μας.

 

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home