Sunday, May 15, 2005

οι μαγεμένοι

Σάββατο βράδυ και πριν βγω μια βόλτα, zapping. Στην ΕΤ1 αποδεικνύεται πως έχει μια εξαιρετικά καλή συνέντευξη. Κολλάω και την παρακολουθώ ως το τέλος. Λάθος ρήμα. Δεν την παρακολουθώ. Τη ρουφάω. Μιλάει ένας κύριος ονόματι Νίκος Σαξώνης. Ο κ. Σαξώνης είναι τέως πρόεδρος της διαφημιστικής εταιρίας McCann – Ericsson. Σε μια φάση του την έδωσε, βαρέθηκε, τα μάζεψε και πήγε στο Πάπιγκο όπου και άνοιξε έναν ξενώνα. Στην εκπομπή, μιλάει για τις εμπειρίες του, τις αποφάσεις του... εν ολίγοις φιλοσοφεί. Δεν έχει σημασία τι έκανε ακριβώς και γιατί. Δεν θα εξετάσω αυτό εδώ. Εδώ θα εξετάσω μια ατάκα που είπε σε μια φάση της εκπομπής. Και ξαναείπε και στο τέλος, ως συμπέρασμα φαντάζομαι της μέχρι τώρα ζωής του. Είπε λοιπόν ο τύπος, ότι «δεν υπάρχουν πολλοί μαγεμένοι άνθρωποι πια». Και πόσο δίκιο έχει. Η ατάκα αυτή με οδήγησε αλλού: πόση μαγεία υπάρχει στην καθημερινή επαγγελματική μου πραγματικότητα? Είναι εύκολο να είσαι «μαγεμένος»?(τι ηλίθια ερώτηση - μπαίνει μόνο για προβοκατόρικους λόγους) Μόνο έχω την ανάγκη της «μαγείας»?

-παρένθεση-
Σε περιόδους της δικής μου ζωής που όλα αλλάζουν, που νιώθω ότι κάνω τα πρώτα βήματα σε χώρο άγνωστο, με βοηθάει να μιλάω με ανθρώπους που εκτιμώ για το μυαλό, τις γνώσεις τους, την εμπειρία τους ή τη γενικότερη στάση τους απέναντι στη ζωή. Εννοείται όχι μόνο αρχιτέκτονες. Για την ακρίβεια, συνήθως όχι αρχιτέκτονες. Αυτό το συνήθειο το έχω γενικά, απλά σε περιόδους τέτοιες η ανάγκη μου να ρουφάω γνώση από άλλους εντείνεται. Συζητήσεις με ανθρώπους που θαυμάζω, συνεντεύξεις σαν αυτή στην τηλεόραση, βιβλία.

Την περίοδο αυτή στα επαγγελματικά μου οργασμός. Ή χάος. Θα δείξει. Πάντως σίγουρα δεν βαριέμαι. Ήθελα να βρω δουλειά σαν αρχιτέκτονας σε κάποιο γραφείο. Επέλεξα να μην χρησιμοποιήσω καμία οικογενειακή γνωριμία για αυτό. Να το κάνω μόνη μου, να δυσκολευτώ και να μάθω. Όχι από βίτσιο. Από ανάγκη ανεξαρτησίας, να μην στηρίζομαι στις πλάτες κανενός άλλου παρά μόνο στις δικές μου. Λόξα μου.. πες ότι δεν θέλω να φτάσω 60 και να σκέφτομαι ότι αν δεν ήξερα τον τάδε ίσως να μην … μπλαμπλα. Α, και για να δω τη δουλειά σε όλες της τις εκφράσεις, χωρίς make up. Γενικά σκοπεύω να δουλέψω για 2/3 ή 4 χρόνια σε διάφορα γραφεία. Μικρά, μεγάλα, εμπορικά, ποιοτικά, με μεγάλα projects με μικρά για πελάτες που τους νοιάζει εξαιρετικά το αποτέλεσμα, που θέλουν tailor made λύσεις (π.χ. έπιπλα που να ταιριάζουν στο νέο τους σπίτι) κλπ. Δεν είναι απόλυτο πως αυτό θα κάνω, απλά το γενικό πλάνο αυτό λέει. Έχω και μερικές άλλες ιδέες για μετά ή παράλληλα με όλα αυτά, αλλά δεν σκοπεύω να επεκταθώ τώρα.
-κλείνω παρένθεση-

Ο τελευταίος καιρός λοιπόν, έχει περάσει με συνεντεύξεις, CV, τηλέφωνα, portfolios. Από όλα αυτά βγήκαν πολλά που -άμα αποφασίσω προς τα πού τραβάω- θα τους αφιερώσω κανένα post («ευτράπελα συνεντεύξεων») γιατί αξίζει. Και μαθαίνω πολλά. Το νόημα είναι πως εδώ και πέντε μέρες δουλεύω σε ένα γραφείο που δεν πολυγουστάρω. Για αυτό και με βλέπω να φεύγω αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι. Πως έτσι?

Είχα πολλά να καταμαρτυρήσω –και για εκεί που δουλεύω και για εκεί που θέλω να πάω, μόλις τους φτύσω-… αλλά τελικά το πρόβλημα είναι η μαγεία. Γιατί είναι δυνατόν να υπάρχει μαγεία στη δουλειά. Η δουλειά δεν είναι δουλεία. Για μένα είναι μαγεία. Ή έστω άμα γίνεται σωστά, για τα δικά μου γούστα, είναι και «μαγεία». Αλλιώς, αν διαγράψεις τη μαγεία, την ευχαρίστηση που καταθέτεις και εισπράττεις από τη δουλειά σου, γιατί να μην ασχοληθείς με μια εργασία που δεν σου αρέσει καθόλου, αλλά σου αποδίδει πολλά λεφτά και να ξεμπερδεύεις?

Τα προβλήματα στο γραφείο είναι δύο. Πρώτον ότι δεν γουστάρω τα πρόσωπα, ότι δεν δένει η χημεία μας που λένε και δεύτερον το είδος και η ποιότητα της παραγόμενης δουλειάς.

Το πρώτο ίσως θα έλεγε κανείς ότι δεν είναι και πολύ επαγγελματικό σχόλιο εκ μέρους μου. Είσαι επαγγελματίας και πληρώνεσαι για να κάνεις τη δουλειά σου. So simple. Χέστηκα. Για μένα οι άνθρωποι είναι βασικός συντελεστής στην υπόθεση δουλειά. Όχι, δεν θα δουλεύω λιγότερο επειδή δεν πάω τα μούτρα του άλλου, απλά με την πρώτη ευκαιρία θα φύγω για κάτι καλύτερο. Απλά δουλεύω πιο άκεφα. Οχτώ ώρες δεν είναι λίγες κάθε μέρα για να λες από μέσα σου ότι θέλεις να δεις το αφεντικό σου (που από εδώ και πέρα θα αναφέρεται ως Λ.) μια μέρα να χαμογελάει, να πει ένα αστείο, να μην εμφανίζεται στη σκηνή –ως δια μαγείας- μόλις ανοίξεις το στόμα σου να πεις μια κουβέντα στην κοπέλα απέναντι (δουλεύοντας παράλληλα) και να μην σε κοιτάει κάθε στιγμή που περνάει από το χώρο.

Γενικά το βλέμμα είναι για μένα χαρακτηριστικό των ανθρώπων. Και του Λ. μου τη σπάει. Δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι που σε κοιτάνε εξεταστικά όταν νομίζουν πως δεν τους βλέπεις. Ούτε αυτοί που δεν σε κοιτάζουν στα μάτια. Εκεί νιώθω είμαι υπό έλεγχο και δεν έχω δώσει δικαιώματα.

Άσε που είναι όλα deadly quiet. Σε αντίστοιχα γραφεία συνήθως παίζει μουσική στο background. Εκεί όχι μόνο δεν παίζει, μα δεν υπάρχει και προοπτική τέτοια: δεν υπάρχει καν ένα στερεοφωνικό που να μπορείς να ανοίξεις ή να κλείσεις κατά τα γούστα σου!! Σε όλα τα άλλα γραφεία που ξέρω ή μου έχουν πει, υπάρχει. Μια μέρα χτύπησε το κινητό μου από μήνυμα και πετάχτηκα τόσο εγώ όσο και η διπλανή κοπέλα! Τρομάξαμε! Έτσι τη βγάζω με το iPod αλλά δεν έχω ραδιόφωνο που μ’αρέσει όταν δουλεύω.

Επίσης ο Λ. είναι αγχώδης. Βηματίζει πέρα δώθε με μικρά γρήγορα βηματάκια και παράλληλα κοιτάζει εμένα πλαγίως και αγέλαστα όπως είπα. Ανοίγει τα εκτυπωμένα σχέδια με μια υστερική χειρονομία, σαν να χάνει κρίσιμα λεπτά, αλλά έλα μου ντε που είναι κομμάτι της δουλειάς! Διορθώνει τις προτάσεις μέσα σε 5 λεπτά σαν να φοβάται πως χάνει χρόνο από κάτι άλλο. Φυσικά, στο δωμάτιο παρουσιάσεων, δεν έχει παραλείψει να κολλήσει στους τοίχους φωτογραφίες του Α. Κωνσταντινίδη, του Le Corbusier κλπ.. σαν να τους έχει είδωλα... ο έφηβος! Μα ρε Λ γαμώτο, αυτοί ήταν ερωτευμένοι, μαγεμένοι με τη δουλειά τους! Ξενυχτάγανε για μια γραμμή. Όχι αγαπητέ, δεν είσαι μαγεμένος. Βαριεστημένος είσαι, με υποχρεώσεις από τις οποίες δεν μπορείς να ξεφύγεις με έναν ευφάνταστο –και αποτελεσματικό- τρόπο. Γιατί αυτός ο τρόπος θέλει λίγο να αφιερωθείς εκεί. Εσύ τρέχεις μη χάσεις το επόμενο σχέδιο-κόπια της τράπεζας! Είσαι και τσίπης! Όχι μόνο με το στερεοφωνικό. Ακόμη και με τα χαρτιά που εκτυπώνουμε. Οικονομία μέσων, minimalism ή απλά ο Scrooge ζει ανάμεσά μας?

Και να έλεγες ότι δεν έχει δουλειές? Αντιθέτως έχει πολλές και σίγουρες. Γιατί? Γιατί είναι τράπεζες. Συμβάσεις δηλαδή από ότι έχω καταλάβει. Και έτσι περνάμε στο δεύτερο κομμάτι που λέγεται δουλειά αυτή καθεαυτή. Οι τράπεζες έχουν συνήθως μια τεχνική υπηρεσία που σχεδιάζει τις βασικές αρχές(brand design) των υποκαταστημάτων της. Το γραφείο αυτό, έχει αναλάβει την ανακατασκευή των υποκαταστημάτων ολόκληρης της Ελλάδας για 4/5 τράπεζες, στηριζόμενο σε αυτές τις γενικές αρχές. Γνωρίζω πως η δουλειά αυτή έχει ένα πολύ μεγάλο πρακτικό (και ψείρικο και βαρετό για πολλούς κομμάτι) αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Εκεί να πεις πως έχω να μάθω πολλά πράγματα ως καινούργια. Δεν περίμενα άλλωστε πως σε μια αρχάρια θα έδιναν κάτι εξαιρετικά δημιουργικό, αλλά και οι παλιότεροι δεν κάνουν τίποτα παραπάνω. Οπότε απόλυτη βαρεμάρα. Τεσπά… θα περιμένω παραπάνω για να σιγουρευτώ αλλά δεν νομίζω να με εκπλήξει ο Λ. Ευτυχώς παίζουν πολλές προτάσεις οπότε είναι θέμα χρόνου. Α, ρε Λ. τι όνειρο να έβλεπες χτες το βράδυ!

Η δουλειά για μένα –και αντίθετα τόσο με τον Λ όσο και με πολλούς- δεν είναι δουλεία. Είναι δημιουργία. Είναι ικανοποίηση. Είναι έρωτας. Αγρύπνια. Ή έστω θα έπρεπε να είναι για όλους. Και όνειρο για κάτι καλύτερο. Τα λεφτά, τα ξερά αλλά πολύτιμα λεφτά, βγαίνουν εύκολα. Το βλέμμα παραπέρα -να το πάλι το βλέμμα :Ρ- είναι το ζόρικο. Το όνειρο. Η μαγεία. Όμως αν κοιτάς παραπέρα, επειδή εξ’ ορισμού συνεπάγεται κέφι και ταλέντο, είσαι de facto καλός στη δουλειά σου, άρα θα βγάλεις και λεφτά, μην αγχώνεσαι.
Αφέσου σε αυτό που σε μαγεύει. Εγώ αυτό θα κάνω. Ξανά.

|

9 Comments:

At 5/15/2005, Blogger amarkos said...

Είμαι απαισιόδοξος στο συγκεκριμένο θέμα. Και εννοώ σχετικά με το αν μπορεί να υπάρξει μαγεία στο 'ελεύθερο' επάγγελμα του σήμερα. Νιώθω καταδικασμένος στην μετριότητα διότι όποτε φτάνω σε peak δημιουργικότητας στη δουλειά μου, ένα 'αόρατο χέρι' μου ρίχνει δυνατή σφαλιάρα και με προσγειώνει. Η αναζήτηση πάντως αυτής της μαγείας αξίζει.

"Δικαίωμα στην Μαγεία" θα πρότεινα ως εναλλακτικό τίτλο του post (από το "Δικαίωμα στην Τεμπελιά", το παλιό σουξέ του Πωλ Λαφάργκ).

 
At 5/15/2005, Blogger Phantasmak said...

Ωχ... θυμάσαι την κοπέλα που απολύθηκε επειδή έγραψε στο μπλογκ κάτι για τη δουλειά της; Εκτός θέλεις να επισπεύσεις τη διαδικασία.

Διαβάζοντας "Λ" και "αφεντικό" μαζί, στο υπόλοιπο του ποστ παρομοίασα το αφεντικό σου με τον "Λ" του Αντιρίξ και Συμφωνίξ, τον φωνακλά εκείνο τύπο με το μπλε σακάκι και τη μουστάκα. Σύμπτωση;

 
At 5/15/2005, Blogger evee said...

amarkos δεν συμφωνώ
η μαγεία είναι σπάνια και ως κάθε τι σπάνιο στον κόσμο τούτο (του ελεύθερου επαγγέλματος) είναι πολύτιμο και όταν κάποιος τη θέλει, ξέρει ακριβώς τι χρειάζεται.. δεν παίρνει απλώς έναν ακόμη επαγγελματία για να κάνει την δουλειά του. Νομίζω όμως πως η "μαγεία" απαιτεί ένα περίεργο μίγμα από ρομαντισμό, φαντασία και υπερβατικότητα μα και επιμονή, υπομονή και αφοσίωση.
Όλο θυμάμαι μια φράση (Σεφέρης ήταν?)... που λέει πως πρέπει αν έχουμε τα πόδια στη γη και το μυαλό στον ουρανό... κάπως έτσι anyway.

Phanatasmak, χαλάρωσε. Πρώτον, όπως είπα δεν μου καίγεται καρφί για τη συγκεκριμμένη δουλειά και απλά μένω για επιστημονικούς λόγους: να δω τις αντοχές μου! Μπορεί να μου τη δώσει και αύριο και να του ανακοινώσω πως φεύγω as soon as έχει βρει κάποιον άλλο(max μια εβδομάδα του δίνω). Εδώ δεν είναι Αμέρικα(δεύτερον). Και τρίτον, άμα ξέρει τι είναι το internet εκτός των emails θα ήταν θαύμα! Θα γούσταρα πολύ να τον δω να μου το φέρνει γύρω γύρω μη ώντας σίγουρος αν είμαι εγώ αυτή που γράφει για ένα Λ.!!! lolololol

 
At 5/15/2005, Blogger schatzli said...

Do you know why I left my work in UK? I couldnt get up anymore without asking myself is this really life?

Η δουλειά για μένα –και αντίθετα τόσο με τον Λ όσο και με πολλούς- δεν είναι δουλεία. Είναι δημιουργία. Είναι ικανοποίηση. Είναι έρωτας.

I love the way you see life Eve.. satisfaction love creativity and am happy you dont resolve to the MESO system in Greece.

filakia from oslo...popo zesti

 
At 5/16/2005, Anonymous Anonymous said...

Μπραβο Εύα συμφωνώ απόλυτα με όσα λες. Η δουλειά μας οφείλει να είναι μαγεία. Θα δουλεύουμε για τα υπόλοιπα, ποσα? 30,40,50 χρονια? Είναι ένα ΠΟΛΥ μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητας μας, της ζωής μας για να αναλωνόμαστε, για να αφήνουμε "το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει" όπως λέει κι ο ποιητής. Έχω περάσει από δουλειές που όταν ερχόταν Παρασκευή αναφωνούσα την αμερικανιά TGIF μαζί με χιλιάδες, εκατομμύρια μάλλον, άλλους. Και έψαξα πολύ μέχρι να βρω την μαγεία. Όπως βλέπεις είναι σχεδόν μεσάνυχτα και κάνω ένα 5λεπτο διάλλειμα στα blogs για να συνεχίσω την "μαγεία" μου. Δε το αλλάζω με τα δις-εκατομμύρια του κόσμου όλου. Απλά έυχομαι να μην είναι εφήμερο αλλά να κρατήσει. Και ναι όπως τα λες είναι, θέλει επιμονή, υπομονή και αφοσίωση (σε πολύ μεγάλες δόσεις). Και όπως λέει κι ο αλχημιστής στο τέλος ο "θησαυρός" εμφανίζεται.

Καλή τύχη στη δική σου αναζήτηση,

Μελίνα

 
At 5/16/2005, Blogger evee said...

πολύ χαίρομαι που συμφωνούμε
TGIF αλήθεια τι είναι?

 
At 5/16/2005, Anonymous lukuliuS. said...

Συμφωνώ κι εγώ με το βασικό μήνυμα του post σου. Όχι τόσο με το ονειρικό κομμάτι αλλά με το ότι ο τρόπος που βλέπουν οι περισσότεροι το 9-5 ίσως να μην είναι ο πιο υγιής.

Κάνεις όμως ένα λάθος. Δεν μπορεί να ισχύσει για όλους αυτό. Μην ξεχνάς από που έρχεσαι και την πολυτελή οπτική σου γωνία. Τα λεφτά ΔΕΝ βγαίνουν έυκολα.

ΥΓ. Σου χρωστάω ενα email, το ξέρω.

 
At 5/16/2005, Anonymous afroditi said...

telika kapia pragmata den allazoun opou ki'an vriskese s'autn tn gn...

einai san n'akouga tov eauto mou otav diavasa auto to post... apla 8a pw oti "8elei aretn kai tolmn n... mageia"

BTW, TGIF eivai tragoudi... "Thank God it's Friday" kai omologw oti exw piasei tov eauto mou va to sigomourmourizei suxva tis teleutaies ebdomades...

mia ellnvida ergazomevn sto londino

 
At 5/16/2005, Blogger evee said...

lolol
χαίρομαι ξανά

φιλιά στη Λόνδρα

 

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home