εμπορικό δαιμόνιο

Ζoom in για να μαθαίνουν οι αδαείς"πως μεταφράζεται το λικέρ κανέλλας από την βορειοδυτική Πελοπόννησο γνωστό και ως "Τεντούρα".

κάτι περισσότερο από ένα Barbie car

Συζήτηση πάνω από το μεσημεριανό φαγητό στο γραφείο.

Όσες έρχονται με αυτοκίνητο λένε ότι επειδή έχει πολύ κίνηση, βάφονται στα φανάρια. Έχουν δεξιά το νεσεσέρ και μόλις σταματήσουν πιάνουν το concealer, την πούδρα, τη μάσκαρα. Το ένα μάτι στον καθρέφτη, το άλλο στο φανάρι. Με το που ανάψει, τα πετάνε στο διπλανό κάθισμα και βάζουν πρώτη. Γελάμε. Σκέψου θέαμα που προσφέρουμε με το μισό concealer κάτω από τα μάτια ή στα σπυράκια, χωρίς την πούδρα, λέει η Α. ξεκαρδισμένη. Δεν λες ότι χαζεύουν οι γύρω και περνάει η ώρα τους πιο έυκολα? προσθέτει η Φ.

Η πρακτική και εφευρετική Ε. όμως επαναφέρει την ομήγυρη στην τάξη: Το θέμα είναι πως ξαναβρίσκεις ότι πέταξες και πως δεν χάνεις καν το χρόνο να το αφήσεις στο κάθισμα του συνοδηγού. Τι εννοείς?
Να, θα ήταν ωραίο να ανοίγει το μεταλλικό καπάκι του λεβιέ των ταχυτήτων και να έχεις εκεί π.χ. την πούδρα!
LOLOLOL!!
Kαι στο τιμόνι με ένα κουμπί να αποκαλύπτονται οι θήκες για τις σκιές! πετάγεται η Μ.
Και να είναι συνδεδεμένες με ελατήρια ώστε μόλις ανάψει πράσινο και τις αφήσεις να πάνε μόνες τους στη θέση τους! προσθέτει η Φ.
Ή να πετάγεται από κάτω από το cd μια παραλληλόγραμμη θήκη που χωράνε όλα! αντεπιτίθεται η Μ.
Και να βάζεις όλη τη σειρά του Dior ας πούμε, συμπληρώνει η Α.
Για να μην πω ότι θα βγάζει ειδική θήκη ο Dior που θα κουμπώνει τέλεια στις υποδοχές του τάδε αυτοκινήτου, καταλήγει η Ε.

Παύση.



Το Barbie Car, περιγράφουμε ένα Barbie Car, λένε όλες ανάμεσα από γέλια.
Sorry το Barbie Car το είδα, μόνο ροζ είναι, δεν πήρα χαμπάρι πουθενά να περιλαμβάνει τέτοια gadgets, πετάγομαι.
Εν χορώ:
Tότε να το φτιάξουμε! Τι τέλεια ιδέα! LOLOLOL!!!

χαμένη (απλώς)

Πως λέγεται η πάθηση κάποιου που για τον Χ,Ψ λόγο έχει αρνηθεί να δει το LOST από την αρχή ή έστω κάπου ενδιάμεσα όπως όλος ο κόσμος και τώρα, σχεδόν 4 σεζόν μετά, βάζει το πρώτο επεισόδιο, από το πρώτο dvd, από τον πρώτο κύκλο, Παρασκευή απόγευμα, όπως τρώει?

αυτή τη φορά νομίζω ότι μπορώ να το βαφτίσω και μόνη μου: οξεία λοστίτιδα

γνωστοί και φίλοι χτυπημένοι με ζηλεύουν
λογικό
και εγώ θα ζήλευα κάποιον που τώρα ανακαλύπτει τα friends

κατάταξη:
εντάξει, το βάζω παραπάνω από το 6 feet under
και από το prison break (πρώτος κύκλος): ανυπερθέτως, DA, DA, DA

τώρα πρέπει να αποφασίζω αν το βάζω πάνω και από το sex and the city

χμμ.. δικαίωμα
θα αποφασίσω όταν δω και τους άλλους κύκλους

τα 4 Κ: Καραγκιοζάκια Και Καλό Καλοκαίρι

Πιστή στο πνεύμα των τελευταίων ημερών -κατά τις όποίες όλα δείχνουν ότι διάγω μια λαογραφική κρίση-, διάβασα πριν λίγο καιρό ένα εξαιρετικό βιβλίο: το "Υπόκοσμος και Καραγκιόζης", του Ηλία Πετρόπουλου. Ο Πετρόπουλος είναι γνωστός για το πνεύμα του και για τη διάθεσή του να ασχοληθεί με τη "λαογραφία του άστεως".

Το βιβλίο το είχα δει το Πάσχα στα χέρια ενός ξαδέλφου μου, το ζήλεψα και το πήρα. Αναφέρεται στη σημειολογία του θεάτρου σκιών και κυρίως στη φιγούρα του Σταύρακα.

Πόσα πράγματα! Δεν ήξερα π.χ. ότι ήταν στάνταρ ότι το παλάτι είναι δεξιά και η καλύβα αριστερά,ούτε ότι οι φιγούρες χωρίζονται σε τρια μεγέθη, ούτε ότι ο Καραγκιόζης δεν είναι η μόνη φιγούρα με μεγάλο χέρι. Δεν ήξερα επίσης ότι έχει σημασία που έχουν άρθρωση οι φιγούρες. Στον ελληνικό Καραγκιόζη π.χ. άρθρωση στο λαιμό έχει συνήθως ο "εβραίος" γιατί αυτό δημιουργεί μια γελοία κίνηση στη φιγούρα. Προφανώς οι έλληνες δεν πολυχώνευαν τους εβραίους. Όχι ότι αυτό είναι κάτι καινούργιο, αλλά τέλος πάντων. Μα το ενδιαφέρον είναι ότι κατ'αντιστοιχίαν, στον τούρκικο καραγκιόζη, άρθρωση στο λαιμό έχει η φιγούρα του "φαναριώτη".

Το άλλο που μου έκανε εντύπωση είναι η σημειολογία της κάθε φιγούρας. Ο Βεληγκέκας π.χ. σύμφωνα με τον Πετρόπουλο, παρότι δεν φοράει στολή, έχει το ρόλο της "αστυνομικής εξουσίας". Επίσης το ενδιαφέρον είναι ότι οι καραγκιοζοπαίχτες προσθέτουν φιγούρες και ιστορίες όσο αλλάζει η Ελλάδα. Ο αρβανίτης Μπαρμπα-Γιώργος από τη μια,

ο σιορ Διονύσιος ή Νιόνιος μετά την προσάρτηση των Επτανήσων από την άλλη

και με την αρχή της αστικοποίησης της Αθήνας, εμφανίζεται και ο Σταύρακας.



Ο Σταύρακας, με τη χάρη του οποίου ασχολείται το μεγαλύτερο τμήμα του βιβλίου, είναι μια φιγούρα άκρως στυλιζαρισμένη. Παρουσιάζει έναν κουτσαβάκη, τύπο νταή της Αθήνας των αρχών του 20ου αιώνα. Το ντύσιμό του διέπεται από έναν πολύ αυστήρο κώδικα, όπως συνέβαινε και στην πραγματικότητα και ως χαρακτήρας διακατέχεται από καντάρια μαγκιάς καίτι είναι ελαφρώς "όλα λόγια". Για την ιστορία, προσθέτω ότι η εντελώς αστική αυτή φιγούρα, δεν εμφανιζόταν στις παραστάσεις της επαρχίας γιατί κανείς δεν καταλάβαινε "τι είναι ετούτος", ούτε έπιανε αστεία αναφορικά με το γεγονός ότι ο Σταύρακας διώκεται από τον Μπαϊρακτάρη (τον τότε αρχηγό της Αστυνομίας που δρούσε στα πέριξ του Ψυρρή και είχε μάλει στόχο του να καθαρίσει την περιοχή από τα κουτσαβάκια).

Ψάχνωντας στο you tube και τα πέριξ για βίντεο με καραγκιόζη δεν βρήκα και σπουδαία πράγματα. Κρίμα είναι γιατί πια είναι πολύ σπάνιο να δει κανείς καραγκιόζη, άσε που η φάση έχει πεθάνει προ πολλού αφού δεν νομίζω ότι προστίθενται νέες φιγούρες βγαλμένες από τους ανθρωπότυπους της εποχής. Βρήκα πάντως μια κουβέντα του Ευγένιου Σπαθάρη και του Λαζόπουλου (σε 2 κομμάτια) που είναι χαριτωμένη και την κοτσάρω από κάτω.






Και με το σύνθημα "Ώπα Ώπα - ε ρε γλέντια!- Ώπα Ώπα!", τη χαρακτηριστική μουσική στο background και ένα άλλο βιβλίο του Πετρόπουλου παραμάσχαλα (είπαμε, διάγω τη λαογραφική περίοδό μου) καιρός να κλείσω τον υπολογιστή και να πάω να φτιάξω τη βαλίτσα των καλοκαιρινών διακοπών που αύριο αρχίζουν.


Καλό Καλοκαίρι