κάτι περισσότερο από ένα Barbie car

Συζήτηση πάνω από το μεσημεριανό φαγητό στο γραφείο.

Όσες έρχονται με αυτοκίνητο λένε ότι επειδή έχει πολύ κίνηση, βάφονται στα φανάρια. Έχουν δεξιά το νεσεσέρ και μόλις σταματήσουν πιάνουν το concealer, την πούδρα, τη μάσκαρα. Το ένα μάτι στον καθρέφτη, το άλλο στο φανάρι. Με το που ανάψει, τα πετάνε στο διπλανό κάθισμα και βάζουν πρώτη. Γελάμε. Σκέψου θέαμα που προσφέρουμε με το μισό concealer κάτω από τα μάτια ή στα σπυράκια, χωρίς την πούδρα, λέει η Α. ξεκαρδισμένη. Δεν λες ότι χαζεύουν οι γύρω και περνάει η ώρα τους πιο έυκολα? προσθέτει η Φ.

Η πρακτική και εφευρετική Ε. όμως επαναφέρει την ομήγυρη στην τάξη: Το θέμα είναι πως ξαναβρίσκεις ότι πέταξες και πως δεν χάνεις καν το χρόνο να το αφήσεις στο κάθισμα του συνοδηγού. Τι εννοείς?
Να, θα ήταν ωραίο να ανοίγει το μεταλλικό καπάκι του λεβιέ των ταχυτήτων και να έχεις εκεί π.χ. την πούδρα!
LOLOLOL!!
Kαι στο τιμόνι με ένα κουμπί να αποκαλύπτονται οι θήκες για τις σκιές! πετάγεται η Μ.
Και να είναι συνδεδεμένες με ελατήρια ώστε μόλις ανάψει πράσινο και τις αφήσεις να πάνε μόνες τους στη θέση τους! προσθέτει η Φ.
Ή να πετάγεται από κάτω από το cd μια παραλληλόγραμμη θήκη που χωράνε όλα! αντεπιτίθεται η Μ.
Και να βάζεις όλη τη σειρά του Dior ας πούμε, συμπληρώνει η Α.
Για να μην πω ότι θα βγάζει ειδική θήκη ο Dior που θα κουμπώνει τέλεια στις υποδοχές του τάδε αυτοκινήτου, καταλήγει η Ε.

Παύση.



Το Barbie Car, περιγράφουμε ένα Barbie Car, λένε όλες ανάμεσα από γέλια.
Sorry το Barbie Car το είδα, μόνο ροζ είναι, δεν πήρα χαμπάρι πουθενά να περιλαμβάνει τέτοια gadgets, πετάγομαι.
Εν χορώ:
Tότε να το φτιάξουμε! Τι τέλεια ιδέα! LOLOLOL!!!

πρότυπο

Είναι μάλλον το ArchNet όσον αναφορά τα αρχιτεκτονικά websites. Kαι δεν μιλάω μόνο για τη δημιουργία μονοθεματικού αρχείου (μουσουλμανική αρχιτεκτονική) με συνεισφορά των χρηστών, αρχειοθετημένου με διάφορους τρόπους και άλλα ωραία. Το πιο ενδιαφέρον imho είναι μάλλον εκεί που κόλλησε το μάτι μου: τα online personal και group workspaces. Το θέμα είχε χρειαστεί στα πλαίσια του μεταπτυχιακού μου να το ξαναγγίξω μα ακόμη δεν είμαι σίγουρη αν είναι το μέλλον. Σίγουρα όμως ότι θα μπορούσε.

Αντιγράφω ένα μικρό "ποιοι ήμαστε" για λίγες λεπτομέρειες:

ArchNet is an exciting project being developed at the MIT School of Architecture and Planning in close cooperation with, and with the full support of The Aga Khan Trust for Culture, an agency of the Aga Khan Development Network. The Aga Khan Trust for Culture is a private, non-denominational, international development agency with programmes dedicated to the improvement of built environments in societies where Muslims have a significant presence.

το grand tour μιας ιδέας (upd)

Να, ας πούμε κάτι τέτοιο θεωρώ εγώ "εξαιρετική ιδέα".

Οι καλές ιδέες, in my opinion, είναι απλές και δυνατές. Τόσο απλές που στην αρχή αναρωτιέσαι πως και δεν το είχε ξανακάνει κανείς.

H Νational Gallery του Λονδίνου, με τη συνδρομή της Hewlett Packard, σε μια προσπάθεια προφανώς να φέρει τον κόσμο πιο κοντά στα μουσεία, αποφάσισε να βγάλει στο δρόμο αντίγραφα μερικών από τους πίνακές της. To όνομα αυτής: the grand tour. Aυτή τη φορά, δεν τα έβγαλε στις μεγάλες λεωφόρους ή στο tube σε αφίσες, ούτε μοίρασε φυλλάδια ή κάτι άλλο. Έπιασε μερικούς μικρούς δρόμους στο κέντρο, στο Covent Garden ή στο Soho, βρήκε κάποιους τυφλούς τοίχους και τα κρέμασε. Έβαλε από δίπλα και ένα χαρτί με πληροφορίες για τον καλλιτέχνη ή το έργο, όπως ακριβώς και στις αίθουσές της.

Το αποτέλεσμα? Περπατάς αμέριμνος στο κέντρο, στρίβεις για να κόψεις δρόμο και σε περιμένουν εκεί, σαν μικρές εκπλήξεις. Μερικές φορές δε η έκπληξη συνοδεύεται και από την επιλογή του μέρους αυτού καθεαυτού. Ένας Caravaggio θρησκευτικής θεματολογίας π.χ. δίπλα σε ένα sex shop. Το ενδιαφέρον είναι ότι οι τοίχοι που επιλέγονται για το "κρέμασμα" θυμίζουν αρκετά με τα χρώματα ή τα πλαίσια γύρω τους, αίθουσα του μουσείου. Added bonus? Η μνημειακότητα των μεγεθών των πινάκων κολλάει τόσο καλά στο αστικό περιβάλλον του κεντρικού Λονδίνου.

Eξαιρετικό!



ps: μόλις ανακάλυψα χαζεύοντας το χάρτη ότι έχασα λίγο κάτω από τη Shaftesbury Avenue, έναν από τους αγαπημένους μου πίνακες (που δεν αρέσει σε κάνενα άλλο από ότι έχω καταλάβει). Τι κρίμα που δεν το ήξερα νωρίτερα.