Wednesday, July 25, 2007

η ποιητική του γιαπιού



Η επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη ήταν κουραστική και άκρως επιμορφωτική.

Αλλά και ποιητική.

Γενικά ενημερώνω όσους δεν είναι μηχανικοί, ότι για να αναλάβει ένας μηχανικός (αρχιτέκτονας, πολιτικός, μηχανολόγος κ.ο.κ.) μελέτη δημόσιου έργου, πρέπει να έχει μελετητικό πτυχίο. Αυτό είναι ένα πτυχίο πέραν αυτού που παίρνει από τις σπουδές του, που βγαίνει από την εμπειρία του σε μελέτες άλλων δημοσίων έργων. Κοινώς, μια σύνηθης λύση είναι να δουλεύεις υπάλληλος κάποιου που κάνει δημόσια έργα για να μαζεύεις εμπειρία και να αρχίσεις να μελετάς και εσύ. Αυτό συμβαίνει στα περισσότερα έργα και επειδή είναι μια λογική λύση για να εξασφαλίζεται το δημόσιο ας πούμε ότι ως εδώ όλα έχουν καλώς.

Πιο είναι το θέμα μου? Το θέμα μου είναι η απόσταση από τη θεωρία στην πράξη. Από τα σχέδια στην υλοποίηση, στο γιαπί. Ένας λόγος που οι περισσότεροι μηχανικοί-μελετητές δεν έχουν ιδέα από την κατασκευή είναι ότι ακριβώς λόγω της φύσης των μελετών του δημοσίου, ασχολούνται κυρίως με μελέτες και δεν κάνουν επιβλέψεις στα γιαπιά. Αυτές συνήθως είναι αντικείμενο των εργολάβων. Ό,τι επίβλεψη έχουν κάνει στα μαστόρια είναι σε καμμιά κατοικία, ή κτίριο γραφείων, έργα χαμηλών απαιτήσεων σε πολυπλοκότητα (εκ φύσεως) και ποιότητα (στο συντριπτικό ποσοστό τους, δυστυχώς). Καλώς ή κακώς οι μηχανικοί, de facto, ασχολούνται με το να χτίζουν. Οτιδήποτε. Από κατοικίες, γέφυρες και θέατρα, μέχρι πανωσηκώματα, έπιπλα και πλατείες. Η οικοδομική τέχνη δεν διδάσκεται στα περισσότερα πολυτεχνεία όπως θα έπρεπε μα και να γινόταν αυτό, εξελίσσεται συνεχώς. Οπότε το γιαπί όπως και να έχει είναι μεγάλο, ένα πρώτης τάξεως σχολείο.

Απορώ λοιπόν με τους συναδέλφους και τους φίλους που σνομπάρουν τόσο πολύ αυτόν το τομέα της δουλειάς τους που στο κάτω κάτω, δικαιώνει την εργασία τους στον υπολογιστή. Το γιαπί, αυτό το απάνθρωπο συνοθύλευμα σκόνης, ιδρώτα, μπάζων, έκθεσης στις Χ καιρικές συνθήκες και σύγκρουσης με την πραγματικότητα της υλοποίησης είναι ένας απέραντος χώρος γνώσης. Μα και ένας χώρος που ξελαμπικάρει το μυαλό από ψευτοδιλήμματα που προβάλουν στην οθόνη του υπολογιστή. Άσε που σε βοηθάει την επόμενη φορά που θα κάτσεις στην οθόνη να ξέρεις τι πας να σχεδιάσεις.











Μα η μεγαλύτερη συγκίνηση, είναι να βλέπεις εκεί μπροστά σου κάτω από τον αδυσώπητο ήλιο του μεσημεριού, αυτό που σχεδίαζες με τόσο κόπο μήνες. Να περπατάς μέσα από αυτά που είχες περπατήσει τόσο καιρό νοερά. Να νιώθεις τη δροσερή σκοτεινιά του περίκλειστου αμφιθεάτρου και τον καυτό αέρα όσο παρακολουθείς το καλούπωμα μιας τεράστιας πλάκας 15 μέτρα πάνω από τη γη. Να νιώθεις το βάρος της στο σώμα του κτιρίου βλέποντας τις ατελείωτες πυκνές σκαλωσιές σαν δάσος από κάτω της, έτοιμες να τη στηρίξουν όταν πέσει το μπετόν. Να μιλάς με τους ανθρώπους που σε υπόγεια και ορόφους, υπό τον καυτό ήλιο ή έναν προβολέα στο β υπόγειο σαν ψαγμένη εγκατάσταση σε μουσείο σύγχρονης τέχνης, να δουλεύουν για να υλοποιήσουν αυτό που εσύ και τόσοι άλλοι με τόσο κόπο μελέτησαν. Κάτι η κούραση, κάτι η συγκίνηση, κάτι ο ντάλα ήλιος στηρίχτηκα σε ένα 25άρι σίδερο και χαμογελούσα θαμπωμένη κοιτάζοντας τα καλούπια.


Σημειώνω εδώ πως το συγκεκριμμένο κτίριο, ξεκίνησε να μελετάται (κεντρική ιδέα και οριστική μελέτη από τον Arata Isozaki -βλ. και εδώ, εδώ και εδώ για fotos- ). Η οριστική μελέτη έγινε σε συνεργασία με ομάδα Θεσσαλονικιών αρχιτεκτόνων(καθηγητών και μη) όπως Λαδά, Παπαδόπουλος, Φατούρος κλπ, η δε συνέχεια του έργου μετά από πάγωμα κάμποσου καιρού δεν υπάρχει νόημα να αφηγηθεί τώρα. Είναι πολύπλοκη και χρονοβόρα. Ας πούμε μόνο ότι προσπαθούμε όλοι για το καλύτερο.










Και με όλα αυτά υπόψην, "περπατάς τα σχέδια". Περπατάς και δεν τελειώνουν. Παρακολουθείς τη δυσκολία και την ευκολία με την οπόία γίνονται πράξη οι "γραμμές" σου, τις αστοχίες και το τι μπορεί να γίνει "τώρα", χαζεύεις τις δοκιμές ρητινών και βελτιωτικών πάνω στο μπετόν παραταγμένες η μια δίπλα στην άλλη. Και μετά από όλα αυτά, σκέψου ότι κάθεσαι πτώμα με συναδέλφους σου να μιλάς για το μέλλον, τι θα γίνει τώρα, τι μετά, πως θα γίνουν όλα πράξη. Ακούγεται ονειρικό αν και δεν ήταν. Ήταν μια κατά μέτωπο σύγκρουση με την πραγματικότητα. Την μιζέρια και την ποίησή της. Τόσο χρήσιμη.

Διάολε δεν σε ενδιαφέρει να τα δεις όλα αυτά και τόσα άλλα? Νομίζω δεν πρέπει να μελετάς τίποτα αν δεν έχεις επιβλέψει. Πως να ξέρει κανείς για τι πράγμα μιλάω αν δεν έχει έρθει στην ίδια θέση και αυτός? Θα διαβάζει και θα θεωρεί ότι την έχω δει, όπως τόσοι άλλοι που νομίζουν πως επειδή πήραν ένα χαρτί, είναι αρχιτέκτονες.





Το γιαπί γαμάει.

Labels: ,

|

14 Comments:

At 7/26/2007, Blogger Muse said...

Εvee, το καλύτερο post που έχεις γράψει ever.
ΜΑΚΑΡΙ να σκέφτονταν όλοι οι αρχιτέκτονες με τον τρόπο που σκέφτεσαι εσύ. [Δυστυχώς με αυτά που βλέπω και ακούω από "συνάδελφους" τώρα τελευταία δυστυχώς δεν το κόβω...]
Δε σου κρύβω ότι ζηλεύω πολύ όσα περιγράφεις και δε βλέπω τη στιγμή να ζήσω ανάλογες στιγμές, έστω και σε μικρότερης κλίμακας έργο.
:)
Keep up...

Υ.Γ. "Το γιαπί γαμάει" >> δεν τυπώνουμε μπλουζάκι? :D

 
At 7/26/2007, Blogger mave said...

http://arlav.blogspot.com/2006/11/hundred-bars-of-steel.html

για μια πιο...ποιητική πλευρά του γιαπιού.

Να προσθέσω εδώ ότι άλλο ένα απο αυτά που σε βοηθάνε σαν αρχιτέκτονα (για να γίνει καλύτερο το επόμενο έργο) είναι ότι πρέπει να εξηγήσεις το κτίριο σε εργάτες και μαστόρους που ποσώς τους απασχολεί η αρχ.θεωρία. Για μένα αυτή είαι μια πολύ καλή δοκιμή του έργου (πριν ακόμα παραδοθεί): με απλά λόγια πρέπει να εξηγησεις την αρχιτεκτονική σου σε αυτούς που την υλοποιούν, και πρέπει να το κάνεις με απλά λόγια και με σχεδόν παιδικό τρόπο!

 
At 7/26/2007, Blogger evee said...

muse ευχαριστώ πολύ :)

ναι, σε μπλουζάκι!!!

mave πόσο δίκιο έχεις
και σε άλλους μηχανικούς να χρειαστεί να το εξηγήσεις, εργοταξιάρχες ή εργοδηγούς μεγάλα μαθήματα παίρνεις

 
At 7/28/2007, Blogger Lucretius said...

Νομίζω οτι το "Το γιαπί γαμεί" (έτσι συνηρημενο) ταιριάζει περισσότερο σε μπλουζάκι.

Αλήθεια υπάρχει κανένα σχέδο/μακέτα/3d για το μέγαρο; Οσο και να έψαξα δεν βρήκα κάτι σχετικό. Ελπίζω να βγεί κάτι καλό (όχι σαν το "τούβλο" δίπλα του).

 
At 7/30/2007, Blogger Christiana said...

Evee ήταν με τη σχολή σου η επίσκεψη ή ανήκεις στην ομάδα που επιβλέπει?
Με προβληματίζει και μένα το ζήτημα που θίγεις.
Δυστυχώς δεν τους πηγαίνουν στο γιαπί όταν είναι φοιτητές (μηχανικοί/αριχτέκτονες/) οπότε μετά τη σχολή όταν δεν έχεις εμπειρία και σε ρίξουν στα βαθιά την πατάς...ειδικά αν έχεις υπογράψει και την επίβλεψη... άστα..τρέμεις μη γίνει καμιά μαλακία.
Ήμουν από τις τυχερές που έχουν δει αρκετά γιαπιά και μέσα στη σχολή και εκτός. Δεν έχω την απαίτηση όμως να ξέρει ο κάθε μηχανικός από γιαπί όταν δεν έχει φροντίσει κανείς να του μάθει. Και η λύση να μαθαίνουν οι "νέοι μηχανικοί" στου "πελάτη το γιαπί" δεν είναι σοβαρή. Δεν θα ήθελα να κάνει κανενας "νέος πρακτική" στο σπίτι που θα μένω πχ. Οπότε λέω ναι στο γιαπί μόνο αν "συνοδεύεσαι" κυρίως μέχρι να καταλάβεις τι παίζει και προσαρμοστείς.

 
At 7/30/2007, Blogger Christiana said...

Ουπσ ! όχι Χριστιάνα...

Λενάκι για το παραπάνω σχόλιο.

 
At 7/31/2007, Blogger evee said...

lucrtetius δεν έχεις δει τίποτα από 3d μάλλον γιατί δεν έχει δημοσιευτεί πουθενά. Θα κοιτάξω αν έχω τίποτα να το ανεβάσω. Το κτίριο -κατά Isozaki- δεν είχε καμμιά σχέση με το διπλανό και αν και πολλά πράγματα δεν τηρήθηκαν ελπίζω ότι παρόλα αυτά δεν θα έχει σχέση ακόμη και όταν χτιστεί με το διπλανό. Παράδειγμα: υπήρχαν πολλά ανεπίχριστα μπετά που έγιναν ελάχιστα και επίσης όλα τα κουφώματα ήταν ανοξείδωτα και τώρα θα γίνεουν από ένα γκρι-ασημί αλουμίνιο.

christiana -> ομάδα μελέτης που πλέον επιφορτίστηκε και με την επίβλεψη γιατί εκδιώχθη η επιβλέπουσα αρχιτεκτόνισσα.Εσύ είσαι μηχανικός? Αν όχι, φαίνεσαι να αντιλαμβάνεσαι πολύ καλά το τι εννοούμε όταν λέμε "επίβλεψη". cool!

 
At 7/31/2007, Blogger lenaki said...

καλημερες Evee...
είμαι μηχανικός. "τελειωμενη" :-) δουλεύω.
κατα λαθος σου εκανα κομεντ απο το gmail της Χριστιάνας μου.
Να πάνε όλα καλά με το έργο στη Θεσσαλονίκη. Σε ποια περιοχή χτίζεται?

Λενάκι
http://freedomisland.wordpress.com/

 
At 7/31/2007, Blogger evee said...

δίπλα στο υπάρχον Μέγαρο Μουσικής

 
At 8/28/2007, Blogger Muse said...

Σχετικά, ένα ενδιαφέρον άρθρο και μία συζήτηση [ή γιατί πρέπει να παλεύουμε για τα αυτονόητα]:
LA Times Op-Ed asks, Why isn't a Construction Internship Required?

 
At 10/01/2007, Blogger pli said...

Το θετικό με το καινούριο "μεγαράκι" είναι ότι ο παππούς Isozaki έβαλε το Foyer προς την θάλασσα, κάτι που δεν σκέφτηκε κανείς να κάνει στο "μεγαρόπουλο" που κοιτάει την πόλη. Ελπίζω να βγεί καλό αν και έχουν ήδη πέσει πολλές εκπτώσεις από την αρχή της μελέτης.....

 
At 10/01/2007, Blogger evee said...

OK, άλλως ένας που δείχνει να γνωρίζει την κατάσταση καλά. Καλύτερα ίσως από εμένα που δεν το παρακολούθησα από την αρχή το θέμα

το σχόλιό σου είναι επί της ουσίας

αυτό με το foyer το είδα και εγώ με τη μια. Και μου έκανε εντύπωση (καθότι δεν έχω πάει ποτέ στο "παλιό" Μέγαρο της Θεσσαλονίκης) ότι στο παλιό η θάλασσα είναι σαν να μην υπάρχει!

Παρόλα αυτά μια ακόμα φαιδρότητα της κατάστασης, είναι ότι ο Ιsozaki προσπαθεί να δημιουργήσει μια πλατεία ανάμεσα στα 2 κτίρια του Μεγάρου Μουσικής και από εκεί μπάζει τον επισκέπτη στο κτίριό του. Έλα μου ντε όμως, που όταν πήγα είδα ότι το παλιό κτίριο στρέψει εκεί ουσιαστικά την πλάτη του? Π.χ. εκεί έχει την είσοδο των σκηνικών του, τουτέστιν μια τεράστια πόρτα που θυμίζει μπουκαπόρτα και δεν γίνεται φυσικά να "βελτιωθεί" η όψη μερ κάποιο φαιδρό τρικάκι. Ούτε υπάρχει πόρτα από το παλιό μέγαρο προς την plaza...

Για την εκπτώσεις ούτε συζήτηση. Τι να πρωτοθυμηθώ? Τα ανοξείδωτα κουφώματα που έγιναν αλουμίνιο ασημί? Τα ανεπίχριστα μπετά που παρέμειναν μόνο στο foyer και την κύρια αίθουσα και εκεί με μπαλαμούτια?

 
At 10/02/2007, Blogger pli said...

Στην αρχική πρόταση ο Isozaki είχε τοποθετήσει μια σειρά από όγκους που αγκάλιαζαν τον κύριο όγκο του κτιρίου σαν σερπαντίνα που εξελισσόταν σε μια αιωρούμενη "μάζα" πάνω από το κτίριο στην πίσω πλευρά (όχι στην πλατεία).
Ωπα μεγάλε, του είπαν! this is Greece! Cantilevers? No, no , no

 
At 10/02/2007, Blogger evee said...

από την αρχική πρόταση απέμεινε μια σερπαντινοειδής σκάλα λοιπόν, η οποία και ανεβαίνει σχεδόν στο υψηλότερο επίπεδο του κτιρίου

pli η περιέργειά μου εξάπτεται δεόντως από τα λεγόμενά σου. Ήσουν στις αρχικές φάσεις σχεδιασμού? Να υποθέσω ότι δουλεύεις στη Θεσσαλονίκη? Αν δεν θες να απαντήσεις εδώ, email me. Στα δεξιά του blog θα δεις ένα "contact breathe".

 

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home