Berlin

Oλιγοήμερες διακοπές στο Βερολίνο. Όταν είχα ξαναπάει η πόλη ήταν αλλιώτικη. Την έβλεπα για πρώτη φορά ίσως? Δεν ξέρω. Ήταν Μάιος, όλος ο κόσμος ήταν έξω, οι γερανοί δουλεύανε μέρα και νύχτα, έβλεπες μερικά "κενά" στην πόλη εκεί που πέρναγε το Τείχος, οι άνθρωποι και οι συνήθειές τους ήταν καινούργια, οι συνοικίες του Ανατολικού τόσο πρωτόγνωρα αναστημένες. "Τhe place to be" για αρχιτέκτονες, πολεοδόμους, καλλιτέχνες. Ένα πείραμα επανασυγκόλησης μιας μεγαλούπολης, μιας ιστορικής πόλης, δυο οικονομικών συστημάτων, που προξενούσε ενδιαφέρουσες παρενέργειες και μεγάλες προσδοκίες.

Αυτή τη φορά, το Βερολίνο έδειχνε πιο "ήσυχο". Τα πράγματα δεν ήταν καινούργια στα μάτια μου πλέον, η ζωή στο Ανατολικό λιγότερο φρέσκια, η πόλη λιγότερο φασαριόζικη. Οι καταλήψεις κτιρίων, από επανασταστικές (αλά "καταστασιακοί") στην αρχή, έγιναν μποέμ πριν λίγα χρόνια και τώρα είναι τόσο γραφικές όσο και τα πλαστικά τσολιαδάκια στα περίπτερα του Συντάγματος.



Τα περισσότερα δημόσια κτίρια έχουν φτιαχτεί, οι ανοιχτές πληγές στον αστικό ιστό έχουν "κλείσει" και το κέντρο της πόλης έχει γίνει μια τεράστια μακέττα σε κλίμακα 1:1. Το "μακέττα" δεν αναφέρεται μόνο στο ότι όλα είναι καινούργια και glossy. Αναφέρεται στο ότι δεν έχουν πραγματική, συναρπαστική ζωή. Ένταση και ζωογόνο δύναμη. Και οι περιπλανώμενοι είναι σαν τα ανθρωπακια που κολλάμε στις μακέττες για να δείχνουν πιο ζωντανές. Η πόλη έχει ακόμη στην ουσία 2 κέντρα: του ανατολικού Βερολίνου (Alexanderplatz) και του δυτικού (Kurfürstendamm). Το παλιό κέντρο, κοντά στο Reichstag, στην Unter der Linden, στη Friedrichstrasse ή την Potsdamer Platz είναι γεμάτο από καινούργια κτίρια που χτίστηκαν από επενδυτές, με ακριβά ενοίκια και ακριβά καταστήματα. Λόγω αυτού δεν έχει τη ζωή, τη φασαρία και τη πολυλλεκτικότητα ενός κέντρου μιας μεγάλης πόλης. Τα στοιχεία δηλαδή που ορίζουν το "κέντρο". Και η προσπάθεια για διατήρηση μικτών χρήσεων γης που θα βοηθούσε προς τα εκεί, με την επιβολή ποσοστού κατοικιών στην Potsdamer δεν φαίνεται να δουλεύει.



Τις μέρες που ήμασταν εκεί, ένα ιστορικό γεγονός λάμβανε χώρα: γκρέμιζαν το "κοινοβούλιο" της Ανατολικής Γερμανίας. Χτισμένο σε ένα κεντρικότατο σημείο, στο σημείο που υπήρχαν παλιά τα ανάκτορα των Πρώσσων αυτοκρατόρων, τα οποία και γκρέμισαν για να το χτίσουν, τώρα γκρεμιζόταν αυτό με τη σειρά του, για να ξαναφτιάξουν τα ανάκτορα των Πρώσσων. Μεγάλη συζήτηση έχει ανοίξει στους αρχιτεκτονικούς κύκλους για τα περί διατήρησης της ιστορικής μνήμης, της cut+paste αντιμετώπισης της πόλης και τα γνωστά. LOLOL! Τι μου θυμίζει άραγε?











Μίλησα με τους φίλους που μένουν εκεί, έχω κουβεντιάσει και με άλλους που σχετίζονται με τη Γερμανία αλλά μένουν εδώ και όλοι έχουμε την ίδια εντύπωση. Το Βερολίνο είναι μια πόλη στην οποία το κύριο αξιοθέατο είναι βασικά αθέατο: το Τείχος. Τα απόνερά του όμως τα βλέπεις παντού. Το βασικότερο όλον δείχνει να είναι η ενοχή. Είναι λογικό όλο αυτό μα η αλήθεια είναι ότι μετά από 3-4 μέρες κοντεύεις να μπουχτίσεις. Ένα πλάκωμα σε πιάνει θες δεν θες. Το εξαιρετικό εβραικό μουσείο του Libeskind, το μουσείο DDR, η διπλή σειρά με τα τούβλα σε όλους τους δρόμους του κέντρου εκεί από όπου πέρναγε το Τείχος για να θυμίζε, το συγκινητικό Haus am Checkpoint Charlie, το εξαιρετικό μνημείο για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων του Peter Eisenmann(δεν νομίζω ότι έχω ευχαριστηθεί ξανά τόσο πολύ μνημείο), οι μπρούτζινοι κυβόλιθοι στα πεζοδρόμια έξω από τα σπίτια των Εβραίων που "εκκαθαρίστηκαν", ξεκινάς με συγκίνηση, συνεχίζεις με μια ενσυναίσθηση του βάρους της ιστορίας του τόπου και καταλήγεις να σε πιάνει ένα πλάκωμα. Εντάξει, το καταλάβαμε. Κάνετε τα πάντα για να εξιλεωθείτε. Είναι εκτιμητέο. Αλλά ώπα.









Όσοι με ρωτάνε πως πέρασα νομίζουν πως αυτά τα λέω και εννοώ ότι δεν μου άρεσε. Παρεξήγηση. Είναι μια ματιά γιατρού. Κάποιου που έχει μελετήσει στο παρελθόν με ευλάβεια το φαινόμενο "Die Mauer"(δεκάδες βιβλία και websites, το αποτέλεσμα των οποίων ήταν μια ογκώδης εργασία), που έχει πάει και ξαναπάει στην πόλη, την έχει δει σε διαφορετικές φάσεις, παρατηρεί με ενδιαφέρον(και μελαγχολία) την εξέλιξη και μιλάει για αυτό. Η μελαγχολία κολλάει στις προσδοκίες που δεν ευοδώθηκαν (ως τώρα τουλάχιστον), καθώς και στο αναπόφευκτο πέρασμα σε μια πιο ήρεμη φάση. Υπάρχουν όμως και τόσα άλλα πράγματα πέραν των "του Τείχους" στην Πόλη. Ο κόσμος, η καθημερινή ζωή, το άπειρο πράσινο παντού, η ατελείωτη (μέχρις υπερβολής) άπλα, τα μουσεία, η συμφωνική, τα bars, τα μαγαζιά. Μέχρι και τη νέα θέση του έτερου(μετά το Τείχος) φαντάσματος της πόλης βρήκαμε: το bar του Cookie.

Ο Cookie (όπως έλεγα και παλιότερα) αρέσκεται στο να διατηρεί ένα bar που μετακομίζει μόλις γίνει γνωστό εν μια νυκτί. Ανοίγει πάντα σε ένα σημείο που δεν φαίνεται από πουθενά, δεν έχει ταμπέλα και στην ουσία δημιουργεί έναν αστικό μύθο. Αυτή τη φορά, η διεύθυνση που μάθαμε ήταν hoax. Η οδός υπήρχε, το νούμερο όμως όχι. Με έναν περιπετειώδη τρόπο το bar ανευρέθη σε ένα πίσω δρόμο/αυλή τροφοδοσίας άλλων κτιρίων.









Το Τείχος και τα φαντάσματα από τη μια, τα όνειρα και το άγαλμα του Άγγελου στη μέση του Tiergarten. Αυτό είναι το μίγμα που αγαπώ στο Βερολίνο.

εις αναζήτησιν κατοικίας

Το να ψάχνεις κατοικία είναι ένα θέμα από μόνο του. Γίνεται πιο περίπλοκο όταν οι ενδιαφερόμενοι είναι δύο. Ο ένας δίνει περισσότερη βάση να είναι κοντά στο μετρό και ο άλλος στο να είναι κοντά μεν αλλά κυρίως να είναι καλό δε. Ένας ακόμη βαθμός πολυπλοκότητας μπαίνει όταν υπάρχει ήδη ένα ιδιόκτητο σπίτι κοντά στο μετρό, σε λίγο χειρότερη περιοχή μα ΟΚ ποιότητας το ίδιο και συνοδεύεται από το μειονέκτημα ότι για λίγους μήνες θα μένουν συγγενή πρόσωπα στον επάνω όροφο.

Η κούραση αρχίζει και φαίνεται όταν περάσει ένας μήνας αναζήτησης. Μαζί με αυτόν όμως έρχεται και η συνειδητοποίηση. Τι μετράει περισσότερο για τον καθένα στην επιλογή του σπιτιού που διαλέγει να μείνει? Πόση παλαιότητα μπορεί να ανεχθεί? Πόσο κοντά στο μετρό αντέχεις αν πηγαίνεις με τα πόδια και πόσο με το αυτοκίνητο? Ή "πάω πάσο στη χρήση αυτοκινήτου προς το μετρό αν όμως διαθέτει αυτά και αυτά τα χαρακτηριστικά". Θέλεις τελικά και parking? Ναι, θέλεις. Σου κάνει σπίτι από 90-100μ2 ή και 120 είναι καλό? Πας, βλέπεις καναδυό, ξέρεις πλέον. Αποφάσεις, αποφάσεις, αποφάσεις. Διαρκώς καλείσαι να αποφασίσεις.

Το "ευχάριστο" της υπόθεσης είναι τα ανέκδοτα: πόσα λεφτά μπορεί να ζητήσει κανείς για ένα σπίτι? Συμφέρει να τα δίνεις ή να το αγοράσεις? Τι αηδίες νοικιάζει ο κόσμος? Είναι απίστευτο το τι ζητάνε μερικοί μερικοί για κάτι παλιατζούρες 35 χρονών με όλη την οικοσκευή της πεθαμένης θείας μέσα.

Μερικά διδάγματα: Στο 90% των περιπτώσεων αν δεις "σπίτι 95 τετραγωνικών", διάβαζε "σπίτι max 90 τετραγωνικών". Από την ηλικία που θα σου πουν πρόσθεσε στην καλύτερη 5 χρόνια (κοίτα το μπάνιο, την κουζίνα και τις ντουλάπες για να καταλάβεις) ενώ αν πέσεις πάνω στο φρικιαστικό "κουκλίστικο διαμέρισμα μπλαμπλα..." σε αγγελία, ετοιμάσου για μια τρύπα που δεν θα χωράς να στρίψεις. Επίσης μη δώσεις βάση φίλε αναζητητή στο "η θέρμανση δεν είναι αυτόνομη αλλά λέμε να την κάνουμε το συντομότερο". Μάλλον θα έχεις χτίσει ως τότε. Το Manhattan. Για τους καμικάζι, τα σπίτια που λένε πως είναι ανακαινισμένα στην καλύτερη περίπτωση έχουν αλλάξει το κάπακι της λεκάνης, τα πόμολα και τα καπάκια των ντουλαπιών της κουζίνας. Στην χειρότερη, είναι απλώς βαμμένα και όταν ρωτάς αν το βαθούλωμα στην πόρτα (μπουνιές? ιπτάμενο παπούτσι?) θα φτιαχτούν παίρνεις αρνητική απάντηση και υποτιμητικό ύφος. Επίσης μην περιμένεις σπίτια πάνω από 20 ετών να έχουν parking. Σπάνια και τότε να ξέρεις ότι μιλάμε για πιλοτή. Καλύτερα να ρωτήσεις όμως γιατί δεν γράφουν όλοι το parking και υπάρχουν πάντα και αυτοί που σου λένε πως έχουν και εννοούν πως έχουν αγοράσει θέση στάθμευσης σε νεόδμητη πολυκατοικία 3 δρόμους παρακάτω. Για τα σπίτια αυτά μην ρωτήσεις επίσης αν έχουν αυτόνομη θέρμανση. Πολύ σπάνιες οι περιπτώσεις όπως προείπα.

Τέλος οι μεσίτες. Για ένα λόγο που αδυνατώ να κατανοήσω, μεσίτεία πληρώνει και εκείνος που θα ζητήσει τη βοήθεια του μεσίτη μα και εκείνος που θα απαντήσει στην αγγελία του. Και στον ένα έχει προσφέρει έργο, μα στον άλλο όχι. Ό,τι να'ναι δηλαδή. Τέλος πάντων, μέσα στην απελπισία σου παίρνεις τηλέφωνα και σε αγγελίες μεσιτικών. Συγχαρητήρια την έκανες. Όχι μόνο μοιάζει να μην είναι κανείς εκεί να σου απαντήσει αμέσως, μα αφήνεις τα στοιχεία σου στο τηλεφωνικό κέντρο για να σε καλέσει ο άλλος "μόλις μπορέσει". Ο άλλος μπορεί να καλέσει την επόμενη το απόγευμα για να σου πει στην καλύτερη ότι α.δεν ξέρει αν έχει parking ή του πότε είναι (που πας χρυσέ μου, εγώ και έχω γίνει πλέον τσακάλι στις βασικές γνώσεις) ή β. ότι νοικάστηκε πριν 15 μέρες και στην χειρότερη (ΖΟΝΚ) απλά δεν σε ξανακαλεί ποτέ. Αν -σου το απεύχομαι- βρεις και δεύτερη ή και τρίτη αγγελία από το ίδιο μεσιτικό, θα δώσεις και δεύτερη ή και τρίτη φορά τα στοιχεία σου στην τηλεφωνήτρια. Στην πέμπτη φορά, που θα πεις απηυδισμένος "σας τα έχω ξαναδώσει, τάδε λέγομαι", η εικόνα ζωντανεύει μπροστά σου: δεν υπάρχει database, ένα αρκουδελιό υπάρχει με μια ταλαίπωρη μπροστά σε μια στοίβα posts-its που σημειώνει πάνω τους τα στοιχεία σου για πολλοστή φορά.

-Έχουμε αρχίσει σοβαρά να μείνουμε στο ιδιόκτητο για λίγο μέχρι να χτίσουμε τίποτα να βρούμε την υγεία μας. Είδομεν.-

κατοικία στα Γιάννενα: μέρος 4

Παύση. Χρειαζόμασταν ένα καλό σοβατζή να συμμαζέψει τον ασυμμάζευτο. Τα χαμηλής ποιότητος μπετά, τις στραβομάρες, όλα. Οι ιδιοκτήτες έχοντας πάθει και μάθει, αποφάσισαν πλεόν να πάρουν έναν εξαιρετικό μάστορα. Ο ίδιος, είδε το σπίτι, του άρεσε που ήταν κάτι που δεν έβλεπε συχνά και δήλωσε ότι θα κάνει ότι θα έκανε και αν ήταν δικό του. Δηλαδή ότι είναι δυνατόν για να το συνεφέρει. Συγκινητικό. Ευτυχώς.



Δεν ήταν όμως το μόνο. Τις επόμενες μέρες, τόσο οι γείτονες όσο και οι ιδιοκτήτες πέτυχαν διάφορους που είχαν πάει για να δουν το σπίτι από περιέργεια ή αγάπη προς τα σύγχρονα δείγματα αρχιτεκτονικής στην πολη τους. Σε μια περίπτωση μάλιστα μια συνάδελφος είχε πάει μαζί με πελάτες της για να το δείξει, όπως είπε "στα πλαίσια του να δουν και ένα ωραίο σύχρονο σπίτι". Όλα αυτά με γέμισαν μεγάλη χαρά και ικανοποίηση. Ελπίζω τώρα που αρχίζει να κλείνει να συνεχίσουν να πηγαίνουν και περισσότεροι. Η αναγνώριση του κόπου σου είναι πολύ σημαντική. Δίνει μια γαλήνη που σε κάνει να ξεχνάς τις όποιες δυσκολίες προέκυψαν στην πορεία και σου θυμίζει ότι άπαξ και τελειώσει η κατασκευή, αυτό θα στέκει εκεί για τουλάχιστον καμμιά 50αριά χρόνια. Πράγμα που είναι εν δυνάμει καλό και κακό μαζί. Από εσένα και τους ιδιοκτήτες εξαρτάται πλέον.









Κάθομαι απέναντι και το κοιτάζω. Είναι πολύ ωραίο το συναίθημα αυτό. Από τις πρώτες μουτζούρες σου με το μολύβι, στο χάσιμο καθώς το περπατάς στο μυαλό σου, στα σχέδια, τις μακέττες, τα 3d. Και τώρα το βλέπεις, στέκεται εκεί μπροστά σου. Αίσθημα ικανοποίησης και ευθύνης μαζί. Όταν έκανα τα οριστικά σχέδια θυμάμαι ότι μου ερχόντουσαν κάθε τρεις και λίγο δυο πράγματα στο νου. Η συμβουλή του Τάσου Μπίρη, καθηγητή μου για ένα χρόνο, ότι όταν σχεδιάζουμε ένα σπίτι πρέπει να σκεφτόμαστε τον άλλο να πηγαίνει εκεί μέρα, νύχτα, να ζει τις χαρές και τις λύπες του, να είναι άρρωστος, να οργανώνει μια γιορτή, να το περπατάει νέος ή να σέρνει τα βήματά του γέρος. Και όταν το παράκανα σκεφτόμουν και το άλλο που είχε πει σε μια εκδρομή σε διάφορα σπίτια στην Αθήνα. Τρέχαμε πάνω κάτω και φωτογραφίζαμε και είχε κάτσει απέναντι και μας χάζευε με ένα χαμόγελο χαμένο. Λίγο πριν φύγουμε, μουρμούρισε σε καναδυό που είχαν μαζευτεί γύρω του κάτι σαν αυτό "εμείς σχεδιάζουμε και σχεδιάζουμε, σκεφτόμαστε κινήσεις, χώρους, αναλογίες, προσανατολισμούς, όγκους, υλικά, οικοδομικές λεπτομέρειες στο παντζούρι, το ένα το άλλο... και όλα αυτά χάνονται ξαφνικά όταν βλέπεις ένα πρωινό, μέσα στη δροσιά, αυτό το παντζούρι που με τόση μελέτη σχεδίασες και κατασκεύασες να ανοίγει βιαστικά και μια γυναίκα με νυχτικό να φωνάζει σε έναν άντρα στο δρόμο "Μήτσο μη φεύγεις, σ'αγαπώ". Είναι λες και το οικοδόμημά σου καταρρέει. Όλα φαίνονται τόσο μικρά".

Kαι η κατασκευή συνεχίζεται.

κατοικία στα Γιάννενα: μέρος 3

To βασίλειο του τούβλου λοιπόν. Και εδώ, τι έκπληξις, τα άκουσα για άλλη μια φορά που δεν είναι όπως όλα τα άλλα, που τους παιδεύω, που, που, που. Δεν ίδρωνε το αυτί μου πλέον. Σκίτσα, τηλέφωνα, επιβλέψεις, hands on.










Παρά την ακρίβειά μου και τα λεπτομερή σχέδια, κάποια γκρεμίσματα και ξαναχτισίματα δυστυχώς δεν απεφεύχθησαν. Για όποιον θυμάται τη μακέττα by far το πιο πατατοειδές ήταν αυτό. Κόντεψα να βάλω τα γέλια. Είχε μαλλιάσει η γλώσσα μου με το "γύρισμα" και "δέσιμο" των δυο όγκων. Προφανώς δεν κατέβαλαν καμμία προσπάθεια κατανόησης. Γκρέμισμα και ξανά. Τι λέτε? Μάλιστα. Πάμε πάλι.

Νόμιζα ότι δεν θα τελείωνε ποτέ. Ευτυχώς όμως τελείωσε και έτσι προχωρήσαμε σε πιο light μονοπάτια.

κατοικία στα Γιάννενα: μέρος 2

Συνέχεια από εδώ


Τα σχέδια για την άδεια βγήκαν. Ήταν το πρώτο ολοδικό μου θέμα όπως είχα ξαναπεί, πήρα το θέμα εξαιρετικά σοβαρά και ξετινάχτηκα να δουλεύω τα σχέδια σε περίοδο Χριστουγέννων για να είναι έτοιμα the sooner the better. Ως καλό στραβάδι, προτίμησα να κάνω υπεβολική δουλειά παρά να λείπει κάτι. Αποτέλεσμα? Πρέπει να ήταν από τις λίγες φορές που είχαν δει τέτοια σχέδια στην πολεοδομία. Μπερδεύτηκαν και δεν ήξεραν τι να πρωτοκοιτάξουν. Είχα σημειώσει από τις υδρορροές και τις ρύσεις για τα νερά, μέχρι στάθμες και διαστάσεις παντού (παντού όμως, ακόμη και εκεί που δεν χρειαζόταν), άφθονη παπάρα, σκιές, κατακλίσεις, πανηγύρι κομπλέ. Α! Και έγχρωμα σχέδια φυσικά.
Κοντός ψαλμός αλληλούια η άδεια εντάξει, μπορούσαμε να αρχίσουμε την κατασκευή. Είχα καταληφθεί από περιέργεια, ανυπομονησία και μαζί και τρομερό αίσθημα ευθύνης. Ανησυχία. Γνωρίζω πολύ καλά τις αηδίες που συμβαίνουν στην κατασκευή, είχα μυριστεί ότι θα έπαιρναν μαστόρους που ήταν γνωστοί και όχι απαραίτητα καλοί και το σπίτι αυτό δεν ήταν σαν το μέσο επαρχιακό σπίτι που έφτιαχαν συνήθως. Μήπως έβγαινε μια μεγάλη πατάτα?

Πήρα την απόφαση να κάνω ότι γίνεται από μεριάς μου. Κατασκευαστικά σχέδια, επισκέψεις, συνεννόηση με τα μαστόρια και τους ιδιοκτήτες συνεχώς. Και να ρωτάω για συμβουλές από εμπειρότερους βεβαίως. Όταν πήγα στο οικόπεδο για τη χάραξη, ευτυχώς είχα μαζί μου και συγγενή μηχανικό με εμπειρία σε κατασκευές. Το post που ακολούθησε της χάραξης στο οικόπεδο ήταν αποκαλυπτικό.



Τα μπετά έπεφταν και έπεφταν...



Και ο μπετατζής απεδείχθη πράγματι λίγος. Τζάμπα οι λεπτομέρειες ή τα σκίτσα μου για αυτή την περίφημη προεξοχή του ενός όγκου και την "περίεργη στέγη". Πρέπει να του την εξήγησα πάνω από 5 φορές. Με ότι μέσο διέθετα πρόχειρο. Άσε που εκείνον το ρημάδι τον δονητή (μηχάνημα που δονεί το μπετόν κατά τη σκυροδέτηση για να κάτσει ομοιόμορφα το μίγμα μπετόν-χαλίκια γύρω από τα σίδερα) δεν τον χρησιμοποιούσε με ζέση που του άρμοζε. Χρειαζόντουσαν μερεμέτια.






Έπρεπε φυσικά να περάσουμε το απαραίτητο σκηνικό "έχετε σχέδια, σκίτσα, σας το εξηγώ, σας δείχνω μακέττες, τι άλλο να κάνω? να το καλουπώσω εγώ?" (με τη γκρίνια)/ μα δεν έχουμε ξανακάνει κάτι τέτοιο/ ε, καιρός να κάνετε κάτι μοναδικό, κάτι που θα έχετε το δείχνετε μετά. Εξάλλου μόνο οι καλοί μαστόροι είναι ικανοί να ξεφεύγουν από το αναμενόμενο, δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν έχετε ξανακάνει κάτι ανάλογο?(με το φιλότιμο)/μας παιδεύεις, γιατί να μην το απλοποιήσουμε λιγάκι?/ τέλος πάντων, αυτά λένε τα σχέδια, αυτά εγκρίθηκαν, ως μηχανικός δεν μπορώ να ξεφύγω από αυτό (με το authority). Το ότι δεν ζήταγα χάρη αλλά να γίνει απλώς η δουλειά που είχε συμφωνηθεί ήταν γνωστό. Αλλά στα μαστόρια δεν πας πολύ κόντρα. Δεν θες να σε αφήσουν σύξυλο και να ψάχνεσαι.

Με τα πολλά, τα καταφέραμε. Φιου! Όμορφα. Κάντε χώρο για τα τούβλα.

κατοικία στα Γιάννενα: μέρος 1

Πριν από 2 Σεπτέμβρηδες αγαπημένοι συγγενείς μου ζήτησαν να φτιάξω το σπίτι τους. Η οικογένεια ειχε αγοράσει ένα οικόπεδο και ήθελε ένα άνετο σπίτι για να ζήσουν όλοι μαζί, καθώς και τη δυνατότητα (αφού το επέτρεπε ο συντελεστής δόμησης) να υπάρχει περιθώριο για ένα άλλο, μικρότερο σπίτι δίπλα, στο μέλλον. Η περιοχή καινούργια, κοντά στο αεροδρόμιο και με πράσινο. Θα ήταν το πρώτο σπίτι που θα σχεδίαζα και υπέγραφα all by myself. Ήμουν πολύ χαρούμενη. Κυρίως όταν μου ανακοίνωσαν ορθά κοφτά το brief: θέλουμε κάτι μοναδικό.




Υποθέτω πολλοί θα ψόφαγαν να ακούσουν κάποτε αυτή την ατάκα. Εγώ είχα mixed feelings. Ομολογώ ότι την πρώτη φορά είχα πάει να μιλήσω μαζί τους συγκρατημένη. Συνήθως το να συνεργάζεσαι με σόγια δεν είναι το καλύτερο που μπορεί να σου τύχει. Όπως για μένα ήταν η πρώτη εμπειρία ολοδική μου, έτσι και αυτοί δεν είχαν παρόμοια εμπειρία χτισίματος ποτέ, δεν ήξεραν καθόλου τι γίνεται σε περιπτώσεις τέτοιες και το χειρότερο: μέχρι τότε, ως αναμενόμενο, θαύμαζαν ότι έβλεπαν γύρω τους. Και αυτό στα Γιάννενα δεν ήταν το καλύτερο. Τουτέστιν ασχεδίαστες ή (χειρότερα) φορτωμένες κατοικίες με μια εσάνς νεοπαραδοσιακού ή post-modern. Ή μαζί. Μάλιστα. Το πρώτο μου έργο κινδύνευε να γίνει άθλιο. Έδρασα γρήγορα.

Εγώ έπιασα το διάβασμα για όλα. Μάζεψα ότι εμπειρία είχα ως τότε και συνόψιζα στο κεφάλι μου συμπεράσματα. Ρώταγα όσους ξέρουνε. Ένιωθα την ευθύνη βαριά. Σκεφτόμουν ότι ένα λαθάκι να κάνεις ο άλλος θα μένει εκεί για πάντα και θα το λούζεται. Όσο για τους πελάτες μου? Τους φόρτωσα περιοδικά και βιβλία για να χαζεύουν με τον καφέ. Και post-its για να σημειώνουν ότι τους άρεσε. Τους είπα να ξεχάσουν τις μοντερνιές που βλέπουν και να κάνουν focus σε χρώματα, έπιπλα, τζάκια, σκάλες. Προφανώς με λίγη τύχη, μαζί με αυτά θα έβλεπαν και όλα τα άλλα. Και θα ανοίγαμε πόρτες σε πολλά όμορφα πράγματα. Και -ήθελα να πιστεύω- σε μια νέα ζωή. Είχαν άλλωστε μόλις βγει από περιπέτειες υγείας και το σπίτι το είχα πάρει σαν ένα μανιφέστο μιας νέας αρχής. Άλλαζαν αυτοί ζωή, άλλαζα και εγώ.

Το σχέδιο έπιασε. Οι μήνες κύλησαν αναπάντεχα καλά από σχεδιαστικής απόψεως. Εντυπωσιακά οφείλω να παραδεχτώ. Μακάρι όλοι οι μελλοντικοί μου πελάτες να είναι σαν τους θείους μου. Με εμπιστεύτηκαν σχεδόν αμέσως και σε όλα. Φρόντισα και εγώ να μην υπερβάλλω βέβαια, γιατί τους γνωρίζω και ξέρω ποια πράγματα δεν θα άντεχαν. Aποφάσισα το σπίτι που θα χτιζόταν να ήταν κάτοψης Γ. Η "αγκαλιά" του Γ θα έβλεπε προς το νότο για καλύτερο ηλιασμό. Το σπίτι που ίσως χτιστεί στο μέλλον θα ήταν ένα απλό γραμμικό σπίτι που θα κόλλαγε στη μια πλευρά του Γ σχηματίζοντας έτσι ένα Π. Ανάμεσα στα δυο σκέλη του Π η αυλή να ενώνει τα δυο σπίτια. Κλασσική τυπολογία δηλαδή. Εκείνη η επιβαλλόμενη στέγη μου είχε ζαλίσει το μυαλό όμως. Δεν την άντεχα να καπελώνει τα πάντα. Αποφάσισα να κινηθώ ανάποδα. Η στέγη αντί να χαμηλώνει στις άκρες θα χαμήλωνε στο κέντρο. Μαχιάς αντί κορφιά δηλαδή, για τους γνώστες της οικοδομικής ορολογίας. Δοκιμές επί δοκιμών ακολούθησαν. Με όλα τα μέσα. Πρόχειρες δοκιμές έτσι, αλλιώς και αλλιώτικα. Εν αρχή ην το πρωτόλειο marlboro box.







Πολύ αιχμηρό, πολύ απότομο, πολύ από όλα. Και πιο πολύ marlboro. Ξου. Ήθελα κάτι πιο ενιαίο. Που να ενωποιεί τους δύο όγκους του "Γ" μας. Να τους πλέκει σε μια ενότητα.









Έπιασαν τη μακέττα και τη γύριζαν γύρω γύρω. Το 3d δεν το καλοκαταλάβαιναν. Με τη μακέττα είχα περισσότερη τύχη. Χαμογέλασαν. Mε κάμποσες βελτιώσεις στις χαράξεις των ανοιγμάτων στις όψεις, άρχισα να ετοιμάζω τα σχέδια για την πολεοδομία.

back and on

Επιστροφή στην Αθήνα μετά την θερινή αγρανάπαυση και βλέπω ότι ανέβηκε το video στο you tube από την παρουσία μου στην Ψηφιακή Ελλάδα. Η εκπομπή το συνηθίζει άλλωστε. Τους επικροτώ λοιπόν από εδώ καθώς όλοι οι φίλοι που λόγω θέρους έχασαν αυτή τη μοναδική (until now) ευκαιρία θα έχουν τη δυνατότητα μετά το τρίτο λεπτό να παρακολουθήσουν την υπογράφουσα να λέει τα δικά της παρέα με ολίγα ψιλοσαρδάμ νευρικότητας και ένα λουλούδι/antenna στο κεφάλι.

architecture branding #2

Για το "brandscapes" είχα γράψει κάποια στιγμή τον Απρίλιο.
Για τα περί Αθήνας, αρχιτεκτονικής και Calatrava όσοι παρακολουθούν το blog ή τις ανά καιρούς δημοσιεύσεις κειμένων της υπογράφουσας στον τύπο θα έχουν καταλάβει πόσο σημαντικά θεωρώ αυτά τα θέματα.

Για όλα αυτά λοιπόν, μια podcast συνέντευξη στο nylon με τον Μέμο Φιλιππίδη, γύρω από τα ίδια ερεθιστικά θέματα εδώ. Εύγε και εις ανώτερα!

συγχαρητήρια!

Μπράβο mave!

Ο γνωστός ιθύνων νους πίσω από το ar_lav, κέρδισε το τρίτο βραβείο σε πανελλήνιο αρχιτεκτονικό διαγωνισμό που αφορούσε τη διαμόρφωση της πλατείας Καπνεργάτη και έναν υπαίθριο χώρο (περιοχή ανατολικά από τις Καμάρες) στην Καβάλα. Αγαπητέ μου είμαι τόσο χαρούμενη για εσένα. Και εις ανώτερα. :D

απαλεψιά

Κλείνει ο Λυκαβηττός, ακυρώνεται ο James Blunt. Για λόγους ασφάλειας λέει.

Μάλιστα. Είναι η δεύτερη εξαιρετικά βλακώδης κίνηση στον τομέα "timing από δημόσιο φορέα" που άκουσα σήμερα. Και γενικά -trust me- ακούω πολλές.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα να κλείσουν το θέατρο αν συντρέχουν λόγοι ασφαλείας. Το θεωρώ όμως επιεικώς αχαρακτήριστο αυτό να συμβαίνει λίγες ώρες πριν από μια συναυλία όταν τόσοι έχουν αγοράσει εισιτήρια και έχουν φτιάξει κέφι για να πάνε, όταν υπήρχε όλος ο χειμώνας για να το κλείσουν, όταν ήδη το έχουν δώσει σε εταιρείες συναυλιών που οργάνωσαν με βάση αυτό ένα σωρό πράγματα και στο Ελληνικό Φεστιβάλ. Είναι ανεύθυνο, κρετίνικο, δείχνει αδιαφορία και έλλειψη σεβασμού. Πριν από κάμποση ώρα όμως άκουσα από τις ειδήσεις της ΝΕΤ το καλύτερο: ο δήμαρχος Κακλαμάνης είπε ότι κακώς οι υπηρεσίες πήγαν σήμερα για να το κλείσουν, όταν η απόφαση είχε βγει 14 ημέρες πριν.

Τώρα μάλιστα. Πως να τον κατηγορήσεις? Αν είχε γίνει το κλείσιμο δε-κα-τέ-σσε-ρεις ολόκληρες ημέρες (και νύχτες, γιατί βγάζω απέξω τις νύχτες?) πριν, δεν θα τον αποκαλούσα τώρα "νούμερο". Μα είσαι σοβαρός? Με τρελαίνει ώρες ώρες αυτό το αραλίκι και η έλλειψη αίσθησης της ανικανότητας.

υγ: Το θέατρο του Λυκαβηττού χτίστηκε το 1964 από τον -σχεδόν μυθικό πλέον- Τάκη Ζενέτο, δημόσια έργα του οποίου είναι και το εργοστάσιο Φιξ και το "Στρογγυλό" σχολείο στον Αγ. Δημήτριο (μαζί με το όραμά του για μια ηλεκτρονική κοινότητα εκπαίδευσης, way back in 1969).


Ψάχνω κάπου online την εκπομπή αφιερωμένη στον ίδιο και το έργο του από τη σειρά "Πορτραίτα και διαδρομές Ελλήνων αρχιτεκτόνων". Aντ'αυτού βρήκα 3 άλλες για τον Δεκαβάλλα, τον Κωνσταντινίδη και τον Βαλεντή. Τις είδα όλες, μα που πήγε αυτή του Ζενέτου? Την είχα δει παλιότερα, υπήρχε. Αν διαβάζει κάποιος, ξανανεβάστε την αν μπορείτε. Περισσότερα περί Ζενέτου εδώ.

περαστικά

Office for Metropοlitan Desire

LOLOLOL!!!

Ωραία εργασία θεωρίας. Congratz guys! Πόσο θα'θελα να κάναμε και εμείς τέτοια.

Ελληνική Πρεσβεία Βερολίνου

- Ορντέβρ: Ο φίλος Πάνος είναι αρχιτέκτονας με καταγωγή μισή από Ελλάδα και μισή από Γερμανία. Έχει μεγάλη αγάπη τόσο στη δουλειά του όσο και στις δυο χώρες με τις οποίες σχετίζεται και στις οποίες πηγαινοέρχεται από καιρό εις καιρό. Το τελευταίο του email-ανταπόκριση από το Βερολίνο με ενόχλησε αρκετά και ζήτησα την άδειά του για να το αναδημοσιεύσω.-

Κυρίως Πιάτο:
Μετά την πτώση του Τείχους, την επανένωση της Γερμανίας και την ανακήρυξη του Βερολίνου σε νέα πρωτέυουσά της, πλήθος κρατών ανακαίνισαν τις εκεί ήδη υπάρχουσες Πρεσβείες τους ή ανήγειραν για τις διπλωματικές τους αποστολές νέα κτίρια.

Για τις περισσότερες από αυτές τις χώρες αποτέλεσε θέμα κύρους, να εκπροσωπούνται στο Βερολίνο, στο κέντρο της Ευρώπης, με αρχιτεκτονήματα υψηλής ποιότητας.

Η Αυστρία, η Γαλλία, οι Σκανδιναβικές Χώρες, η Ολλανδία και η Ελβετία, η Ιαπωνία, η "αναπτυσσόμενη" Ινδία και το "τριτοκοσμικό" Μεξικό έκτισαν μεταξύ άλλων νέες Πρεσβείες, η Ιταλία και η Εσθονία ανακαίνισαν τις δικές τους.

Η αποστολή της Ελλάδας -ως μόνιμη εξαίρεση "γιατί έδωσε τα φώτα του πολιτισμού
στους άλλους"- στεγάζεται σε ενοικιαζόμενα κτίρια (αλλού το Προξενείο, αλλού η Πρεσβεία).

Πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στεγαζόταν σε ένα ιδιόκτητο κτίριο, στην οδό Hiroshimastrasse, στην περιοχή Tiergarten, το οποίο στέκει ερειπωμένο εδώ και 63 έτη (!).

Οι τελευταίες πληροφορίες λένε, ότι θα αρχίσουν εργασίες αποκατάστασής του το καλοκαίρι του 2008 με προσθήκη νέας πτέρυγας στην υπάρχουσα οικοδομή (σε κάποιο βιβλίο είχε δημοσιευθεί άλλη μελέτη, με προβλεπόμενη μετακόμιση στο ανακαινισθέν / νέο κτίριο το 2005...)

Οι προσομοιώσεις του κτιρίου, που δημοσιεύθηκαν, με άφησαν... βωβό (όπως είχε πει για κτίρια της Λ. Κηφισίας ο Στ. Φασουλής).

Και αυτό, διότι αντικατοπτρίζουν επακριβώς τη θέση, που δίνουν στην αισθητική στη ζωή τους οι Έλληνες.

Αλλά ας μην πω άλλα και μου κόψουν την εκπομπή!

Δείτε, αν θέλετε το συνημμένο αρχείο PDF!

Καλό Σαββατοκύριακο,

Παναγιώτης.

-αποδελτίωσις-













Αντί για γλυκό /φρούτο, προσθήκη δικιά μου, μερικές από τις άλλες πρεσβείες του Βερολίνου

Netherlands

South Africa

Mexico

Israel

Norway

Finland