Tuesday, September 09, 2008

κατοικία στα Γιάννενα: μέρος 1

Πριν από 2 Σεπτέμβρηδες αγαπημένοι συγγενείς μου ζήτησαν να φτιάξω το σπίτι τους. Η οικογένεια ειχε αγοράσει ένα οικόπεδο και ήθελε ένα άνετο σπίτι για να ζήσουν όλοι μαζί, καθώς και τη δυνατότητα (αφού το επέτρεπε ο συντελεστής δόμησης) να υπάρχει περιθώριο για ένα άλλο, μικρότερο σπίτι δίπλα, στο μέλλον. Η περιοχή καινούργια, κοντά στο αεροδρόμιο και με πράσινο. Θα ήταν το πρώτο σπίτι που θα σχεδίαζα και υπέγραφα all by myself. Ήμουν πολύ χαρούμενη. Κυρίως όταν μου ανακοίνωσαν ορθά κοφτά το brief: θέλουμε κάτι μοναδικό.




Υποθέτω πολλοί θα ψόφαγαν να ακούσουν κάποτε αυτή την ατάκα. Εγώ είχα mixed feelings. Ομολογώ ότι την πρώτη φορά είχα πάει να μιλήσω μαζί τους συγκρατημένη. Συνήθως το να συνεργάζεσαι με σόγια δεν είναι το καλύτερο που μπορεί να σου τύχει. Όπως για μένα ήταν η πρώτη εμπειρία ολοδική μου, έτσι και αυτοί δεν είχαν παρόμοια εμπειρία χτισίματος ποτέ, δεν ήξεραν καθόλου τι γίνεται σε περιπτώσεις τέτοιες και το χειρότερο: μέχρι τότε, ως αναμενόμενο, θαύμαζαν ότι έβλεπαν γύρω τους. Και αυτό στα Γιάννενα δεν ήταν το καλύτερο. Τουτέστιν ασχεδίαστες ή (χειρότερα) φορτωμένες κατοικίες με μια εσάνς νεοπαραδοσιακού ή post-modern. Ή μαζί. Μάλιστα. Το πρώτο μου έργο κινδύνευε να γίνει άθλιο. Έδρασα γρήγορα.

Εγώ έπιασα το διάβασμα για όλα. Μάζεψα ότι εμπειρία είχα ως τότε και συνόψιζα στο κεφάλι μου συμπεράσματα. Ρώταγα όσους ξέρουνε. Ένιωθα την ευθύνη βαριά. Σκεφτόμουν ότι ένα λαθάκι να κάνεις ο άλλος θα μένει εκεί για πάντα και θα το λούζεται. Όσο για τους πελάτες μου? Τους φόρτωσα περιοδικά και βιβλία για να χαζεύουν με τον καφέ. Και post-its για να σημειώνουν ότι τους άρεσε. Τους είπα να ξεχάσουν τις μοντερνιές που βλέπουν και να κάνουν focus σε χρώματα, έπιπλα, τζάκια, σκάλες. Προφανώς με λίγη τύχη, μαζί με αυτά θα έβλεπαν και όλα τα άλλα. Και θα ανοίγαμε πόρτες σε πολλά όμορφα πράγματα. Και -ήθελα να πιστεύω- σε μια νέα ζωή. Είχαν άλλωστε μόλις βγει από περιπέτειες υγείας και το σπίτι το είχα πάρει σαν ένα μανιφέστο μιας νέας αρχής. Άλλαζαν αυτοί ζωή, άλλαζα και εγώ.

Το σχέδιο έπιασε. Οι μήνες κύλησαν αναπάντεχα καλά από σχεδιαστικής απόψεως. Εντυπωσιακά οφείλω να παραδεχτώ. Μακάρι όλοι οι μελλοντικοί μου πελάτες να είναι σαν τους θείους μου. Με εμπιστεύτηκαν σχεδόν αμέσως και σε όλα. Φρόντισα και εγώ να μην υπερβάλλω βέβαια, γιατί τους γνωρίζω και ξέρω ποια πράγματα δεν θα άντεχαν. Aποφάσισα το σπίτι που θα χτιζόταν να ήταν κάτοψης Γ. Η "αγκαλιά" του Γ θα έβλεπε προς το νότο για καλύτερο ηλιασμό. Το σπίτι που ίσως χτιστεί στο μέλλον θα ήταν ένα απλό γραμμικό σπίτι που θα κόλλαγε στη μια πλευρά του Γ σχηματίζοντας έτσι ένα Π. Ανάμεσα στα δυο σκέλη του Π η αυλή να ενώνει τα δυο σπίτια. Κλασσική τυπολογία δηλαδή. Εκείνη η επιβαλλόμενη στέγη μου είχε ζαλίσει το μυαλό όμως. Δεν την άντεχα να καπελώνει τα πάντα. Αποφάσισα να κινηθώ ανάποδα. Η στέγη αντί να χαμηλώνει στις άκρες θα χαμήλωνε στο κέντρο. Μαχιάς αντί κορφιά δηλαδή, για τους γνώστες της οικοδομικής ορολογίας. Δοκιμές επί δοκιμών ακολούθησαν. Με όλα τα μέσα. Πρόχειρες δοκιμές έτσι, αλλιώς και αλλιώτικα. Εν αρχή ην το πρωτόλειο marlboro box.







Πολύ αιχμηρό, πολύ απότομο, πολύ από όλα. Και πιο πολύ marlboro. Ξου. Ήθελα κάτι πιο ενιαίο. Που να ενωποιεί τους δύο όγκους του "Γ" μας. Να τους πλέκει σε μια ενότητα.









Έπιασαν τη μακέττα και τη γύριζαν γύρω γύρω. Το 3d δεν το καλοκαταλάβαιναν. Με τη μακέττα είχα περισσότερη τύχη. Χαμογέλασαν. Mε κάμποσες βελτιώσεις στις χαράξεις των ανοιγμάτων στις όψεις, άρχισα να ετοιμάζω τα σχέδια για την πολεοδομία.

Labels:

|

21 Comments:

At 9/11/2008, Blogger Lucretius said...

Πανέμορφη η μακετούλα! Χαίρομαι που το project τελικά προχωρά. Το σχόλιο για τη στέγη μου θύμισε λίγο την λύση του Meier στο Neugebauer House. Η πολεοδομία του επέβαλε δίρριχτη στέγη αλλά δεν προσδιόριζε ακριβώς την μορφή.
Το μπετόν θα μείνει ανεπίχριστο; Προβλέπω εγκεφαλικά στα Γιάννενα!

(και το νυχάκι ωραίο!)

 
At 9/11/2008, Blogger evee said...

merci Lucretius ;)

Ναι, φυσικά το project προχωρά, γιατί όχι άλλωστε? Ετοιμάζομαι για το ανέβασμα του part 2. Σημειώνω επίσης ότι τόσο η μακετούλα όσο και το 3d είναι πρόχειρα. Καμμιά μέρα-δυο φουλ το καθένα. Ανεπίχριστα μπετά λυπάμαι μα τσου. Σε εκείνη τη φάση "δεν είμασταν τόσο ανοιχτοί σε τέτοιες λύσεις". Άσε το budget ή τους μπετατζήδες που θα δεις μετά τι τράβηξα.

Όσο για το Just Do It του Meier το είχε πάρει το μάτι μου αλλά δεν ήξερα το στόρυ από πίσω. Cool!

 
At 9/14/2008, Blogger mave said...

μπραβο evee!!! μου άρεσε η βελτίωση των όγκων που "αγκαλιάζονται" ! :)

 
At 9/17/2008, Blogger Nikos Polyzos said...

γεια χαρά!
...πολυ ενδιαφέρον η ογκοπλαστική ανάπτυξη της κατοικίας σου Εύη!ο προεξεχων μεσαίος όγκος παίζει το δικό του σημαντικό ρόλο!...συμφωνώ με την απόδοση του πιο χαμηλου μπροστά ύψους της σκεπής στη μακέτα, παρά στο 3D.
υ.γ. Με το που είδα τη μακέτα...ένιωσα οτι ο μπροστά τοίχος θέλει να πάρει κλίση προς τα έξω...

φιλικά, Νίκος

 
At 9/23/2008, Anonymous Anonymous said...

Πέραν της στέγης τί; Κάτοψη; Τομή; Κεντρική ιδέα; Τρόπος ζωής εντός του δοχείου; Λίγα λόγια γι'αυτά θά'ταν χρήσιμα. Επίσης μια εικόνα των σχεδίων.
Φιλικα Β.Σ.

 
At 9/24/2008, Blogger evee said...

έχεις δίκιο Β.Σ. επίτηδες δεν τα έβαλα αν και εξαιρετικά σημαντικά

Βλέπεις αφενός ο περιορισμένος ελεύθερος χρόνος μου με εμποδίζει να τα καθαρίσω από τις πληροφορίες που αφορούν την πολεοδομία (γιατί αυτή η εκδοχή απεικονίζει το όλον όπως το βλέπεις) και αφετέρου η λανθασμένη μου εκτίμηση ότι χονδροειδώς μπορεί να υποθέσει κανείς τα βασικά μιας τυπικής σύγχρονης μονοκατοικίας: κάτω κουζίνα, wc, γραφείο, καθιστικό/τραπεζαρία και πάνω 2 υπνοδωμάτια με λουτρό κοινό και ένα masterbedroom με εσωτερικό μπάνιο και γκαρνταρόμπα. Η σκάλα είναι μορφής Γ και είναι στην ένωση των 2 όγκων.

Όσο για την κεντρική ιδέα λίγα λόγια τα είπα. Ένα κτίριο κάτοψης Γ, αγκαλιά στο νοτιά. Τα παραπάνω λόγια δεν μου πάνε, apologies. Σκοπός μου είναι να μιλάει αυτό που φτιάχνω, όταν βιώνεται, από μόνο του. Ούτε τρόπο ζωής με ενδιαφέρει να δώσω. Εκτός ίσως από ό,τι θέλουμε όλοι: ελευθερία και γαλήνη.

Για τα σχέδια δεν υπόσχομαι τίποτα. Αν έχω χρόνο θα τα σενιάρω και θα τα ανεβάσω.

 
At 9/24/2008, Anonymous Anonymous said...

Τα "σχέδια της πολεοδομίας", όπως κι όλα τ'"αυτονόητα" ("τυπική", "σύγχρονη", "μονοκατοικία"), λένε περισσότερα απ'όσα φαντάζεσαι. Κι η συζήτηση πάνω σ'αυτά θα είχαν ενδιέφερον .Ακόμη κι ως καλό παράδειγμα για μας τους υπόλοιπους. Από σχέδια παρουσίασης χορτάσαμε. Απ'τους λίγους που καταλάβαιναν ότι το σχέδιο είναι ένα ήταν ο Κων/δης. Δες σχέδιά του (που προφανώς έχεις δει)στο ΜΕΛΕΤΕΣ+ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ. Είναι όλα σχέδια "πολεοδομίας".
Keep up with the good work (Για να βάλω κι εγώ λιγο αγγλικό).
Φιλικά Β.Σ.

 
At 9/24/2008, Blogger evee said...

Τα περί "τυπικής" μονοκατοικίας/πολυκατοικίας/whatever λένε πολλά σε όποιον έχει τη διάθεση να τα αναλύσει. Οι "αυθαίρετες μονοκατοικίες" με το ένα δωμάτιο, την κουζίνα, το μπάνιο έξω και τον τσίγκο στη στέγη ήταν εικόνα της εποχής τους και των κοινωνικών συγκυριών που τις γέννησαν. Όποιος χτίζει σήμερα μονοκατοικία (όχι "μονοκατοικία" που πάνω μένουν τα παιδιά, κάτω οι γονείς και στον πάτο η γιαγιά) συνήθως τη χτίζει πάνω-κάτω όπως ανέφερα. Εδώ και τέσσερα χρόνια που δουλεύω το έχω δει το έργο σε πολλές εκδοχές και για διάφορα βαλάντια. Η αρχιτεκτονική, όπως πάντα, είναι ένας ακόμη καθρέφτης της κοινωνίας και της εποχής της. Όπως λέει πολλά και το ποιος επιλέγει να χτίσει τι και πότε, το αν έχει και άλλες δυνατότητες και γιατί καταλήγει σε αυτήν που κατέληξε κλπ. Εξαιρετικού ενδιαφέροντος ειδικά το τελευταίο. Αυτά λένε πολλά και για τον ίδιο και για την "τάση/μόδα" της εποχής.

Αναφορικά με τα σχέδια όπως προείπα, το έχω στο νου μου κάποια στιγμή να τα ανεβάσω. Ούτως ή άλλως το σπίτι δεν τελείωσε και θα ακολουθήσουν και άλλα posts στο μέλλον οπότε θα βρεθεί χρόνος πιστεύω. Αν έχεις παρακολουθήσει δουλειά μου στο link δεξια (ΠΕΡΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ) δεν χωνεύω τα φαντεζί πράγματα. Η παρουσίαση έχει αξία μεγάλη μα το τριπάκι της ε-ξαι-ρε-τι-κά φωτογενούς παρουσίασης που στο μέλλον ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα με έχει κουράσει.

Εγώ πάλι, σε αντίθεση με τον Κωνσταντινίδη δεν πιστεύω πως υπάρχει ένα σχέδιο. Υπάρχει ένα κτίριο, ένα σχέδιο όχι. Οι βασικές γραμμές και διαστάσεις είναι οι ίδιες μα αν ήταν σε ένα σχέδιο στην 1:50 να χωρέσεις πληροφορία που αναφέρεται στην 1:10 αυτό είναι αδύνατον, εκτός αν απαιτήσεις ο μάστορας να έχει μάτι με ψηφιακό zoom. Ο Κωνσταντινίδης δεν γνωρίζω αν δημοσίευε τα σχέδια της Πολεοδομίας, μπορεί και να το έκανε. Αν δεν έκανε και σχέδια λεπτομερειών τότε προφανώς τα έκανε όλα μόνο με επίβλεψη και hands-on. Σαν τον Πικιώνη στο πλακόστρωτο της Ακρόπολης ας πούμε.

Πάντως αν εγώ κρίνω πως δεν χρειάζεται να δείξω τα σηματάκια από τις ποδιές και τα πρέκια σε κάθε παράθυρο, διότι πιστεύω ότι έτσι περισσότερο μπερδεύεται κανείς παρά βοηθιέται στην κατανόηση του κτιρίου, είναι στη διακριτική μου ευχέρεια να καθήσω με ηρεμία και λίγο χρόνο και να τα καθαρίσω. Θα ήθελα να τα ανεβάσω πάντως.

Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και το ενδιαφέρον. Σπάνια ακούει κανείς σχόλια επί της ουσίας.

 
At 9/25/2008, Anonymous Anonymous said...

Πράγματι λείπει η συζήτηση επί της ουσίας, γι'αυτό πήρα το θάρρος να σχολιάσω.
Διαφωνώ στα περισσότερα απ'όσα γράφεις, αλλά πάλι, σε ορισμένα διαφωρείς κι η ίδια με τον εαυτό σου, νομίζω. Δεν επιμένω όμως, γιατί θα ήταν αγενές από μέρους μου.
Καλό τελείωμα πάντως!
Φιλικά Β.Σ.

 
At 9/25/2008, Blogger evee said...

lolol

standard συζητήσεις μεταξύ αρχιτεκτόνων...

Για να είμαι ειλικρινής Β.Σ. δεν καταλαβαίνω το προκλητικό "σε ορισμένα διαφωνείς κι η ίδια με τον εαυτό σου". Εγώ λέω τι εμπειρία έχω, σε τι έχω δουλέψει, μιλάω με παραδείγματα. Θα βοηθούσε αν μου έλεγες κάποια ανάλογα δικά σου ή αν μου εξηγούσες αναλυτικότερα τι πιστεύεις. Έτσι όχι μόνο θα μπορώ να καταλάβω το background ή τη γνώμη σου για να διευκολύνω την μεταξύ μας επικοινωνία μα και η κουβέντα θα γίνει πιο ενδιαφέρουσα για τους τρίτους που διαβάζουν.

όπως και να'χει σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές.

 
At 9/26/2008, Anonymous Anonymous said...

Το κτίριο είναι πολύ καλό. Το αδίκησες μιλώντας μόνο για την στέγη. Αυτό εννοούσα "διαφωνείς με τον εαυτό σου". Και στο έγραψα γιατί νομίζω πως η παρουσίαση είχε πάρει λίγο στραβό δρόμο. Όμως το διόρθωσες μόνη σου. Κυρίως με το "4".
Δικιολογούμαι:Δεν είναι τυχαίο ότι σού έγραψα σε παλιό post. Ώστε να μην πολυδιαβαστεί.
Mea culpa.
Φιλικά Β.Σ.

 
At 9/26/2008, Blogger evee said...

τώρα κατάλαβα

ευχαριστώ πολύ ξανά

Ξέρεις, όταν δεν θες να κουράσεις με 500 posts (δεν είναι δα και το Guggenheim Bilbao) ή γράφοντας σεντόνια, μένεις σε αυτό που νομίζεις ότι είναι πραγματικά διαφορετικό. Η ελλειπτικότητά σου όμως να που δεν είναι πάντα η καλύτερη λύση. Ένα post παραπάνω, δεν πειράζει.

 
At 10/23/2008, Anonymous Anonymous said...

τα όμορφα χέρια όμορφα σχεδιάζουν
έστω κι αν δεν μας αρέσει 100%

το Marlboro και τα πετσετάκια του καφέ είναι η καλύτερη πρόχειρη λύση....

 
At 10/23/2008, Blogger evee said...

όπως και η ανωνυμία να υποθέσω

Ας είναι. Με τα λόγια μπορείς να σφάξεις με το γάντι αλλά μπορείς να χτίσεις ανώγεια και κατώγεια. ευχαριστώ πάντως πολύ για το compliment ;)

 
At 10/23/2008, Anonymous Anonymous said...

χάρηκα Θανάσης

 
At 10/23/2008, Anonymous Anonymous said...

απ'το αντίπαλο (?) στρατόπεδο
των μηχανικών

 
At 10/24/2008, Blogger evee said...

Όχι και αντίπαλο! Σύμμαχοι είμαστε. Εφόσον έχουμε κοινό αντικείμενο και συνεργαζόμαστε τι άλλο θα μπορούσαμε να είμαστε? Αυτά στον καθημερινό χώρο εργασίας δεν υπάρχουν. Αρκεί να μιλάμε βέβαια για σοβαρούς επαγγελματίες βέβαια και όχι κομπλεξικούς.

Στα μικρά (ιδιωτικά κυρίως έργα) συναντάς ακόμη τέτοια ψύγματα. Όμως στις μελέτες μεγάλων (δημόσιων κυρίως) έργων που όλοι πρέπει να επιδεικνύουν διαρκή διάθεση αλληλοενημέρωσης και συνεργασίας επάνω σε πολύπλοκα ζητήματα δεν υπάρχει χώρος για τέτοια. Άσε που υπονομεύεις το project και χάνεις χρόνο και ο ίδιος. Με τη συνεργασία καταλαβαίνεις καλύτερα τι κάνει ο άλλος και μαθαίνεις να ξεπερνάς τέτοια κατάλοιπα.

υγ: μηχανικός τι μηχανικός? Όσοι έχουμε σπουδάσει Ελλάδα μηχανικοί είμαστε. Να υποθέσω πολιτικός?

 
At 10/25/2008, Anonymous Anonymous said...

ναι, πολιτικός από τη Λαμία
συμφωνώ με όσα είπες απολύτως - το "αντίπαλο" το είπα γιατί -εδώ τουλάχιστον-
αυτό καλλιεργείται...για αρχή, δεν θα δεις στη Λαμία Πολιτικό Μηχανικό να συνεργάζεται με άλλον Πολιτικό Μηχανικό, ίσως ούτε και να μιλάει - είμαστε φάρα κακιά
βάζω και τον εαυτό μου μέσα, αλλά εγώ προσπάθησα και το άλλαξα.
έχω συνεργαστεί με πολλές ειδικότητες μηχανικού, ακόμα και με τεχνολόγους - η μεγάλη μας (?) βλακώδης φοβία - , με Αρχιτέκτονες και Αρχιτεκτόνισες και εκτός Λαμίας κυρίως σε επίπεδο μελέτης αλλά και κατασκευής.
υπάρχει παραγωγή κακού σχεδίου, μη σχεδίου (τις προάλλες συνάντησα ακόμα και απλό εργολάβο! που στην ερώτηση 'ποιός Αρχιτέκτονας έκανε το σχέδιο' δήλωσε χαμογελώντας πως "έβγαλε" μόνος του σχέδια για την κατοικία - έλεος) και συμφωνώ με αυτό που τονίστηκε στην εβδομάδα Αρχιτεκτονικής του greekarchitects.gr ότι το 70% του παραγόμενου σχεδίου δεν γίνεται από Αρχιτέκτονες και είναι πολύ κακό. εγώ μαζί σας είμαι
για όλους υπάρχει δουλειά αρκεί να ξέρει ο καθένας που σταματά και που αρχίζει ο άλλος
παρότι είμαι "συγκεντρωτικός", "ολοκληρωτικός" και φανατικός της λεπτομέρειας (όπως και εσύ ανέφερες σε κάποιο σημείο) δε σημαίνει ότι νιώθω ικανός στη σύνθεση.
όσο για τα δημόσια έργα, είμαι στο πεδίο της κατασκευής :-)

 
At 10/28/2008, Blogger evee said...

ωραία η κατασκευή

και μεγάλο σχολείο

τα της Λαμίας τα υποθέτω από την εμπειρία μου στα Γιάννενα. Τα υπόλοιπα που έγραψα τα ξέρω από την δουλειά μου σε γραφεία στην Αθήνα.

εγώ απορώ αγαπητέ μου που πολλοί μελετητές δεν έχουν ιδέα από την κατασκευή. Οι μελέτες, σε συνεργασία με τις νέες μεθόδους ή τα υλικά πάνε μπροστά την κατασκευή, προφανώς, αλλά το να μην έχεις πάει σε γιαπί κάμποσες φορές να πάρεις μυρωδιά τι χρειάζεται, πότε χρειάζεται και σε ποιον απευθύνεσαι είναι βασικό. Η -ελάχιστη- εμπειρία μου ξέρεις από τι κόπους με έχει βγάλει?

 
At 11/03/2008, Anonymous Anonymous said...

συμφωνώ
τις προάλλες μιλούσα με ένα φίλο και συνάδελφο αρχιτέκτονα στην Αθήνα που δουλεύει και λεπτομέρειες, σχέδια 1:10 κλπ σε μελετητική - κατασκευαστική για ξενοδοχεία κ όχι μόνο
του είπα πρέπει να πας εργοτάξιο να δεις τη συναρμογή των υλικών, τα δύσκολα επιτόπου, τα ερωτήματα που δημιουργούνται
πρόσφατα έφυγα από εργοτάξιο ξενοδοχείων 3.000 τ.μ. στην περιοχή - παρόλη την κούραση βλέπεις αλλιώς τα πράγματα - εννοείται καμία σχέση με διαμερισματάκια και πολυκατοικιούλες...
τα τελειώματα είναι ο μεγαλύτερος μπελάς, και πως να φτιάξεις λεπτομέρεια για τον τεχνίτη αν δεν ξέρεις εσύ τα υλικά απέξω κ ανακατωτά και το πως πραγματικά λειτουργούν
σωστά λες πως μελετητής χωρίς να έχει πάει γιαπί δεν νοείται...
να τα πούμε κάποια μέρα

 
At 11/03/2008, Blogger evee said...

ευχαρίστως

δεξιά έχει ένα contact_breathe
email me there

χαιρετώ

 

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home