κηδείες στον ήλιο και τ.βασιλειάδες στα μπαλκόνια

Το καλό όταν μένεις σε ένα σπίτι δίπλα στο Σύνταγμα είναι ότι με ένα βήμα (με τις παντόφλες που λέει ο λόγος) μπορεί να βρεθείς στην καρδιά των γεγονότων. Κατεβαίνεις να πας στο super market και βρίσκεσαι στη μέση μιας πορείας, κατεβαίνεις να πας να πάρεις τσιγάρα και βρίσκεσαι στην ησυχία. Δρόμοι άδειοι, κόσμος έξω από τη Βουλή. Επειδή του χρόνου μπορεί να μην μένω τόσο κέντρο λέω να κάτσω να δω μια grand κηδεία.

Στην ησυχία ακούγεται από μακριά μια μπάντα. Φαντάροι. Μετά ησυχία. Και παπάδες όλων των βαθμίδων. Ησυχία, ήλιος που τυφλώνει, αντανακλάσεις από χρυσά και λευκά άμφια. Χωρίς να συμπαθούσα τον Χριστόδουλο γενικά (παρότι συμφωνώ ότι έκανε κάποιες εξαιρετικά προοδευτικές κινήσεις για αυτόν τον τόσο συντηρητικό χώρο), ούτε να τρέφω στενές σχέσεις με την εκκλησία, δεν μπορώ να πω ότι το κλίμα δεν με αγγίζει. Όποιος έχει νιώσει θάνατο κοντινού του ανθρώπου καταλαβαίνει την ιερότητα της στιγμής του αποχαιρετισμού. Του "ύστατου" που λένε. Εξ'ου και νιώθω λίγο άσχημα που βρίσκομαι εκεί ανάμεσα σε όσους πήγαν από πραγματική αγάπη για να δουν την κηδεία.

Στέκομαι στην άκρη της Βουλής σε ένα ύψωμα του εδάφους. Παρατηρώ τη χορογραφία των κινήσεων της πομπής, την εναλλαγή των χρωμάτων των στολών, την παλιομοδίτικη γοητεία της ομοιόμορφης ενδυμασίας. Θυμίζει κάτι από την πομπή του Παπαιωάννου στην έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων. Με τον κιλίβαντα πάντως να περνάει από μπροστά παρατηρώ τον κύριο μπροστά μου που καθαρίζει τα μάτια του σιωπηλά. Ούτε φωνές σαν μερικούς άλλους ούτε χειροκροτήματα ούτε τίποτα. Και τα σκαρφαλωμένα πιτσιρίκια που χαζεύουν το σκηνικό. Λίγο πριν στρίψω να φύγω (έχουμε και δουλειές), κοιτάζω την πομπή να απομακρύνεται. Τα άμφια και οι μήτρες γυαλίζουν κάτω από τον ήλιο. Τι ματαιότητα. Και τι ειρωνία αυτός που έκανε τόσα για να έχει την προσοχή επάνω του, σε μια στιγμή που περνάει μπροστά από τη Βουλή, στολισμένος με τα πιο αστραφτερά του άμφια, με όλα τα κανάλια πάνω του, με το λαό και τους αξιωματούχους της πολιτείας, της εκκλησίας και δεν ξέρω τι άλλο γύρω του, τι ειρωνεία να είναι οριζόντιος κάτω από τον πρωινό ήλιο, και να μην καταλαβαίνει τίποτα.






Φεύγοντας παρατηρώ μια φασαρία μπροστά από τη Βουλή. Τι άλλο μπορεί να ακολουθεί? Μήπως είναι φασαρία για το cult πανό που περνάει?

Μπα, όχι. Κάτι δείχνουν ψηλά. Κοιτάω και βλέπω τον Τέως σε ένα μπαλκόνι της Μεγάλης Βρετάνιας να χαιρετάει κάποιους πιστούς του που τον επευφημούν. Από πολλές απόψεις:

Έλεος ρε μαλάκα!

zonars

Τρεις ημέρες πριν έγιναν τα εγκαίνια του ιστορικού καφέ Ζonar's. Εκατοντάδες φαν ενός από τα ωραιότερα κομμάτια του κέντρου της Αθήνας στριμώχνονται έκτοτε καθημερινώς για να απολαύσουν τον καφέ ή το γλυκό τους στο μέρος που σύχναζε ο Καραγάτσης, ο Χατζηδάκης, ο Ελύτης, η Μερκούρη και πολλοί άλλοι. Κάπως έτσι, έκλεισε επιτέλους το puzzle που λέγεται Κτίριο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού (πρώην βασιλικού στάβλοι) βάζοντας την γωνία.

Και τι γωνία! Πολύβουη. Το Σάββατο μεσημέρι πήγα με την φίλη Ε. κατά τις 4. Σταθήκαμε τυχερές. Πέντε λεπτά μετά βρήκαμε να κάτσουμε. Παρήγγειλα ένα cappuccino zonars (από κάτι ποικιλίες της Νικαράγουα) και μια τάρτα φράουλα. Οι τιμές είναι σχεδόν διπλάσιες των όσων παίζουν παραέξω μα ο καφές είναι εξαιρετικός και τα γλυκά στις βιτρίνες δείχουν κόλαση. Και αυτό το λέει κάποια που δεν είναι φαν των γλυκών, και δη των σοκολατούχων. Με την εμπειρία που μου δίνει η διατριβή μου πάνω στο κεφάλαιο "τάρτα φράουλα" έχω να πω ότι αφού την απόλαυσα μόνο που δεν έγλυφα το πιατάκι. Μύριζε φράουλα όλος ο αέρας μόλις την έφεραν μπροστά μου.

Ο χώρος ομολογώ ότι είναι εντυπωσιακός αλλά ξενέρωσα λιγάκι με μια επένδυση στην οροφή από καπλαμά γκρι και κόκκινο που μου έκανε "τα 102 ενωμένα εργοστάσια" και λίγο "υποκατάστημα του Πλαίσιου". Ήταν ελαφρώς εκτός χρωματικής γκάμας και λίγο φτηνιάρικο συγκριτικά με το υπόλοιπο glamour του χώρου, τις σκούρες καφέ ξύλινες επενδύσεις στους τοίχους και τα μάρμαρα κάτω. Όσοι πάνε ίσως το παρατηρήσουνε. Η μεγάλη αβάντα των τζαμαριών προς την Πανεπιστημίου και τον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου όμως είναι όλα τα λεφτά και τραβάει τα μάτι προς τα εκεί.

Όπως και να έχει άλλο ένα τοπόσημο, το "ιστορικό καφέ της Αθήνας" ξαναπήρε τη θέση του στο χάρτη της Αθήνας και το συλλογικό ασυνείδητο. Καιρός ήταν.

Enjoy λοιπόν!

υγ: περισσότερα για την ιστορία του χώρου εδώ και τους σημερινούς ιδιοκτήτες του

scoucers "εν δράσει"

πλατεία Συντάγματος 10π.μ.
κατάληψη από τους οπαδούς της Liverpool Παντού διάχυτη η μυρωδιά της μπύρας και της ουρίας.
Παρεπιπτώντως χθες βράδυ ήταν αδύνατο στα περίπτερα της περιοχής του Συντάγματος να βρεις μπύρα. Ο περιπτεράς που πήγα, μου είπε πως μόλις έβαλε στο ψυγείο τις τελευταίες 3 που του έχουν ξεμείνει αλλά είναι ζεστές. ΌΛη τη νύχτα, άπειροι άγγλοι στους δρόμους, να τραγουδάνε και να πηγαίνουν βόλτες. Πολύ ωραίο κλίμα. Να υποθέσω πως τους μιλανέζους τους έχουν στην Ομόνοια ?

user manual: κλικ 2 enlarge



















Η κλασσική ατάκα που έπαιζε ήταν "δεν υπάρχουν εισιτήρια". O συγγραφέας του κεντρικού επάνω πανό στο βάθος, συνοδευόμενος από την γκόμενά του και την αδερφή της, αποκάλυψε ότι δεν έχει εισιτήριο, ότι είναι αδύνατον να βρει κανείς, αλλά ότι αυτό είναι λογικό αφού φέτος ήρθαν πολλοί στον τελικό γιατί ήταν πολύ αισιόδοξοι μετά το προπέρσινο της Κωνσταντινούπολης. Πολύ μου άρεσε το γεγονός ότι η κοινή λογική αυτού του άγγλου υπερτέρεισε της φρενήρους ατμόφαιρας. Ανάσα σε μια παράλογη καθημερινότητα. Ο τύπος αποκάλυψε επίσης ότι έχει να κοιμηθεί 2 μέρες, γιατί ήταν κουραστικό το ταξίδι. Αποκάλυψε ότι από Liverpool πήγαν Bristol, μετά με πτήση Ηράκλειο(!) και τέλος Αθήνα (εδώ δεν αποκάλυψε με πιο μέσο). Υποθέτω όχι κολυμπώντας. Η κουβέντα μας έληξε με την κλασσική ερώτηση "πως είναι το thank you στα ελληνικά". Ευγενής φύση.





Ο καλύτερος από όλους όμως ήταν ένας υπερήλιξ, που κάνοντας την πρωινή του βόλτα στο Σύνταγμα, με το ψάθινο καβουράκι και το μπαστούνι του, χωρίς να έχει αντιληφθεί προφανώς το τι παίζει, πήγε και στάθηκε μπροστά από την κάμερα του BBC και δίπλα στον ανταποκριτή του. Περικυκλωμένος από τους προηγούμενους και καμμιά 50αριά χοροπηδούντες οπαδούς, συνειδητοποίησε φαίνεται ότι κάτι τρέχει, σήκωσε το κεφάλι και άρχισε να κοιτάζει γύρω τριγύρω σαν περισκόπιο. Θεός!

in memory of Saturday

-διότι μου αρέσει η βροχή-

Όταν μου το έστειλαν μου φάνηκε κουλό. Και αστείο. Ποιός το βρήκε αυτό? Και ποιος το έφτιαξε?
Mε τίτλο Athens Storm λοιπόν (και ημερομηνία πριν 6 μήνες):


Μετά ανακάλυψα ότι μάλλον υπάρχει ολόκληρο ρεύμα(με το ίδιο search term):
(special note στην ηχητική επένδυση: υπέροχη ερασιτεχνική μίξη κανονικού ήχου, κλασσικής μουσικής, δρακουλικού γέλιου και ομιλιών)

ή για συνέχεια του hardcore


Κρίνοντας από τη σχεδόν πανομοιότυπη background μουσική και την παρόμοια θέα, ο πρώτος και ο τρίτος, αν δεν είναι ο ίδιος, πρέπει να είναι μια παρέα.



Χαίρομαι πολύ που δεν γκρινιάζουν όλοι για τον καιρό.