Τα έπιπλα (part 2)

-συνέχεια από εδώ-

3. Σχέση ποιότητας/κόστους


Η Μ. από το γραφείο μένει με το φίλο της πολλά χρόνια τώρα. Χύμα τύπος και χαλαρή, σκέφτεται τελευταία να πάρει κανένα έπιπλο. Μέχρι τώρα βολεύονταν με τα παλιά έπιπλα της οικογένειας του φίλου. Αναρωτιέται αν αξίζει να πάρει κανείς «καλά» (ακριβά) έπιπλα δεδομένου του ότι αν/όταν κάνεις παιδιά μάλλον θα γίνουν χάλια. Για απόδειξη μου λέει πως η φίλη της η τάδε, με δυο μικρά, της είπε «ευτυχώς που δεν πήρα ακριβά πράγματα, τα έχουν χτυπήσει, βάψει, λερώσει δεκάδες φορές». Με ρώτησε τη γνώμη μου γνωρίζοντας ότι βρίσκομαι σε παρόμοια (αγοραστική) φάση. Μάλιστα. Λοιπόν, γνώμη μου είναι ότι αν έχεις τα λεφτά ναι, να πάρεις «καλά» (που συνήθως μεταφράζεται σε "ακριβά") έπιπλα, αν αυτά σου αρέσουν. Η ομορφιά και η ποιότητα είναι απολαύσεις στη ζωή και κατά τη γνώμη μου είναι χαζό να αρχίσεις να τις χαίρεσαι μετά τα 50 σου αν μπορείς να το κάνεις νωρίτερα. Φυσικά να μην κάτσεις να σκάσεις αν τα έπιπλα γρατσουνιστούν, λερωθούν ή whatever. Εξίσου φυσικά, όταν πολλαπλασιασθείς μην προσφέρεις μαρκαδόρους στα πιτσιρίκια και τους θέσεις ρητά ότι μπορούν να «εκφραστούν» όπου θέλουν. Σοφό θα ήταν όμως να επιλέξεις υλικά που ή να καθαρίζονται επί τόπου ή να βγαίνουν και να πλένονται. Και στο φινάλε, εμένα δεν μου αρέσει ένα σπίτι που είναι άψυχο, λες και έχει βγει από κατάλογο περιοδικού. «Mη και παρατήσεις το ποτήρι σε λάθος θέση- θα χαλάσει το ντεκόρ!» και τα τοιαύτα. Ας είναι και κάτι χτυπημένο, δεν θα πανηγυρίζω, αλλά δεν θα το φέρω βαρέως κιόλας. Στο κάτω κάτω, πήγαινέ το για ένα service αν γίνει κουδουνίστρα ή πάρτο σαν αφορμή για να πάρεις κάτι κανούργιο και δώρισε το παλιό κάπου που το χρειάζονται περισσότερο. Αν δεν μπορείς να πάρεις κάτι που σου αρέσει διότι είναι ακριβό, και χρειάζεσαι χωρίς καθυστέρηση ένα έπιπλο για την τάδε ανάγκη σου, είναι καλύτερο να πάρεις κάτι εξευτελιστικά φτηνό προκειμένου να μαζέψεις τα χρήματα και να πάρεις το συντομότερο αυτό που πραγματικά θέλεις. Αν δεν είναι στις άμεσες ανάγκες σου, άστο, μην πάρεις τίποτα. Less is more άλλωστε.

4. Ειλικρίνεια


Η «εκδημοκράτιση» του design τα τελευταία χρόνια, οφείλεται σε 3 παράγοντες: στην χρήση του σε popular media όπως η tv, στο ΙΚΕΑ και τα παρόμοιας φιλοσοφίας καταστήματα και στην είσοδο στην αγορά των επιπλοποιών ανθρώπων νεώτερης γενιάς που αποφάσισαν να μην κάνουν όπως οι γονείς τους «έπιπλα για μια ζωή». Αποτέλεσμα? Τα περισσότερα ξύλινα έπιπλα με «σύγχρονη γραμμή», δεν είναι από συμπαγές ξύλο αλλά από ένα σκελετό, mdf και καπλαμά δρυός/καρυδιάς/wenge κλπ. Καμπλαμάς για όσους δεν ξέρουν είναι ένα λεπτό φυλλαράκι ξύλου (2-3 χιλιοστά ας πούμε) που κολιέται πάνω στο mdf για να του δώσει μια πιο κυριλέ ξύλινη επιφάνεια. Αντί για mdf παντού πολλές φορές χρησιμοποιούνται και άλλα κόλπα για να «γεμίσει» το εσωτερικό του επίπλου, όπως η χαρτοκυψέλη, ξυλοπολτός(αν θυμάμαι καλά) και άλλα. Θα τα ανακαλύψετε αν χρειαστεί να κόψετε ένα έπιπλο ΙΚΕΑ πχ. Σε αυτά τα έπιπλα, αν πέσει ένα μαχαίρι και τα χαράξει θα δείτε το εσωτερικό τους. Πράγμα που δεν συμβαίνει στο κανονικό ξύλο. Ομοίως αν δεν είναι από κανονικό μέταλλο αλλά έχουν μόνο μια μεταλλική μπογιά, ένα τυχαίο ξύσιμο και φαίνεται από κάτω η μαύρη επιφάνεια του background.
Κοιινώς όλα αυτά, όπως κάθε υλικό που δεν είναι απολύτως pure, γερνάνε πιο άσχημα. Τέλος πάντων, το νόημα είναι ένα: έχω βαρεθεί το γεγονός ότι στο 95% των καταστημάτων να βλέπω έπιπλα που δεν είναι από καθαρά,«ειλικρινή» υλικά. Και να ρωτάω και να μου λένε ότι είναι από «ξύλο». Καρυδιά π.χ. / Όχι συμπαγές ξύλο υποθέτω ε? / Εε, όχι.

Ναι, ένας purism με βάρεσε κατά κέφαλα αλλά ενώ δέχομαι τέτοιες ανειλικρινείς μεθόδους κατασκευής σε καταστήματα με τιμές και ύφος ΙΚΕΑ, το θεωρώ κοροϊδευτικό να χρησιμοποιούν τα ίδια φτηνά υλικά και μεθόδους κατασκευής το 90% των λοιπών καταστημάτων. Και το εξοργιστικό είναι ότι χρησιμοποιούν τις ευτελείς αυτές μεθόδους κατασκευής επίπλων, ποντάροντας στο ότι «έτσι φτιάχνονται τα μοντέρνα έπιπλα». Και όπου μοντέρνο διάβαζε minimal. Τα “μοντέρνα έπιπλα” όμως δεν φτιάχνονται μόνο έτσι, αλλά άντε βρες εσύ ένα μονοκόμματο ξύλο 1.20χ2.00 και μετά κοστολόγησέ το. Θα βγουν πανάκριβα. Τέτοιου τύπου design, ακριβώς για τον λόγο που προανέφερα, ποτέ δεν ήταν οικονομικό, οπότε, λαμβάνοντας υπόψην μου το 3 από πάνω, θεωρώ ότι το δίλημμα στην ουσία είναι ΙΚΕΑ vs ακριβά αλλά διαφορετικής ποιότητας έπιπλα.

Το ενδιαφέρον είναι δε, ότι ούτε τα πρώτα ούτε τα δεύτερα έχουν πρόβλημα πωλήσεων. Εκείνοι που έχουν, από ότι κατάλαβα τον τελευταίο μήνα που γυρίζω από εδώ κια από εκεί είναι αυτοί οι «ενδιάμεσοι». Γιατί με την οικονομική κρίση τριγύρω, το σκέφτεσαι διπλά τι αγοράζεις και πόσα δίνεις για αυτό.

Τα έπιπλα (part 1)

Εντάξει, μετακόμισες με το έτερον ήμισυ, περνάτε ωραία, ζορίζεστε λίγο στο να ρονταριστείτε μεταξύ σας και να μην λειτουργείτε ως μονάδες, μα γενικά τα καταφέρνετε. Αποφασίζετε να πάτε να κοιτάξετε κανένα έπιπλο να βάλετε στο γήπεδο που λέγεται «καθιστικό». Στόχος δεν είναι φυσικά να το γεμίσετε επειδή είναι άδειο μα επειδή πέραν των προαναφερθέντων 2 δεν υπάρχει κάπου για να κάτσει κανένας άλλος. Είστε και κοινωνικοί, ας μην το ξεχνάμε. Τεσπά, με τούτα και με εκείνα βρίσκεσαι αντιμέτωπος με το θέμα «επίπλωση» και το επεξεργάζεσαι με κάθε ευκαιρία. Φούλστοπ. Ακολουθούν ευτράπελα, συμπυκνωμένη γνώση προς κατανάλωση, προσωπικά manifestos και συμβουλές προς ναυτιλομένους.

1. Ο πόλεμος των κόσμων

Είσαι αρχιτέκτονας μα ότι και να ήσουν αν έχεις μια παιδεία σε θέματα design θα το πάθεις. Αρχίζεις την αναζήτηση των επίπλων με ένα κάρο εικόνες στο μυαλό και καταλήγεις να απορρίψεις το 90% των αντικειμένων διότι είναι άβολα, άχρηστα ή δυσάρεστα στην καθημερινή χρήση (π.χ. κρύα). Αυτό φυσικά συμβαίνει όταν θες να αγοράσεις έπιπλα που δεν θα τα πετάξεις σε 3-4 χρόνια (μα ούτε και θα τα κουβαλάς μέχρι να τα τινάξεις αλλά λέμε). Κοινώς ψάχνεις έπιπλα που να «τα έχεις για καιρό». Είναι σαν να σχεδιάζεις σπίτι για άλλον και σπίτι για εσένα. Σαν να μιλάς για γκόμενους άλλων και να σε ρωτάνε πως θες εσύ τον δικό σου. Το clash of cultures το έπαθα εγώ με ένα μισβαντεροϊκής απλότητας (και ποιότητας) τετράγωνο τραπεζάκι σαλονιού με μάρμαρο on top και χρωμιομένο μέταλλο για βάση. Έχω μονίμως κρύα πόδια και θα ξενερώνω να τα ακουμπάω χειμώνα στο τραπεζάκι όταν χαλαρώνω μπροστά στην tv. Επειδή μου αρέσει όμως σκέφτομαι να πάρω την μικρή εκδοχή του, ως side table. Μα δεν είναι το ίδιο. Με τυρρανάει το θέμα και δεν έχω καταλήξει. Όσο λιγότερα ξέρεις τόσο πιο ευτυχής είσαι. Και εδώ.

2. Να το επιπλώσουμε βρε παιδί μου.

Με ρωτάνε τι θα πάρουμε και «πως» θα το φτιάξουμε. Αηδίες. Άκου «σε τι στυλ το θέλετε»? Σε στυλ Γ - άσε μας αγαπητή μου. Ένα σπίτι φτιάχνεται όσο το ζεις. Δεν φυτρώνει στο μυαλό σου μια ωραία πρωία ένα «concept», μετά από 2-3 μέρες ξέρεις ακριβώς τι θες και που θα το βάλεις και over. Kαι δεν οφελεί να μπουρδουκλώνεσαι με 30 ερωτήσεις aka 30 έπιπλα προς αναζήτηση ταυτόχρονα. Ξεκίνα από αυτά που σου έρχονται πρώτα σαν ανάγκες και μέχρι να πας στο επόμενο θα έχεις σκεφτεί καλύτερα τι θες. Μια γενική αίσθηση όμως είναι καλό να υπάρχει. Aς πούμε δεν παίζει να φαντασιώνεσαι ένα βιομηχανικό περιβάλλον και να πας και να αγοράζεις από το Άβαξ φαραωνικής επικότητας τραπέζι. Εκτός αν καταλήξεις στο mix’n’match. Το οποίο απαιτεί προσοχή για να μη καταλήξει γιουσουρούμ.

-συνεχίζεται-

μετά το blog τι?

- a video dress τι άλλο? -


H φίλη μου η Ε. γνωρίζει το ενδιαφέρον μου για ότι έχει να κάνει με augmented περιβάλλοντα (εκεί που μπλέκονται ο εικονικός και ο φυσικός χώρος δηλαδίς) από την εποχή που ο τοτεμικός Rem Koolhaas έχτισε το κατάστημα της Prada στο Μanhattan (how to 1, how to 2) και ο θεός νιουμιντιακός θεωρητικός Lev Manovich εισήγαγε τον όρο.

Μετά τον βομβαρδισμό ορολογίας λοιπόν, ας κινηθώ με χάρη γαζέλας προς το ψητό. Χάρη στην Ε. λοιπόν, ανακάλυψα πρωί πρωί έναν εξαιρετικό τύπο. Τον Moritz Waldemeyer. Και το blog του.

Ο Μοritz δείχνει να είναι τρελή περίπτωση. Και so my type τέλος πάντων. Ο υπότιτλος του site του είναι art, design and engineering. Kαι από ότι φαίνεται έχει λόξα με το να κάνει embed (μετάφραση= εμφυτεύω?) διάφορες hightechιές σε κανονικά φυσικά αντικείμενα.

Από μια περιδιάβαση στη δουλειά του, έχω να πω τα εξής:

1. Ζ-island


θα προσπεράσω εν τάχει την ιντερακτιβική συνδρομή του στην κουζίνα που σχεδίασε η συνάδελφος Zaha, όχι γιατί είναι ανάξια λόγου αλλά επειδή τέτοια πειράματα τα έχουμε ξαναδεί. Στο λιγότερο design τους μεν, αλλά τα έχουμε ξαναδεί. Λυπάμαι που δεν δίνω παραπάνω info εδώ αλλά μια διπλωματική έκανα πάνω σε αυτό, βαριέμαι να κάνω άλλη μια πάνω στα πιο κρίσιμα inks. Ούτως ή άλλως και ο general practionioner καταπιάστηκε με κάτι παρόμοιο στη δική του διπλωματική και τον θεωρώ πιο επιτυχή από εμένα στον συγκεκριμμένο τομέα, από τεχνικής απόψεως τουλάχιστον. :Ρ


2. Θα μπορούσε να λέγεται ledάκια και swarowski.


Στο ίδιο πνεύμα με το ανωτέρω σχόλιο, αλλά σε πιο fun εκδοχή βρίσκεται ο πολυέλαιος (σιγά τον -> καμμία σχέση) του Ron Arad στον οποίο πρόσθεσε λίγο interactivity. Του στέλνεις ένα sms, το λαμβάνει και το δείχνει πάνω στα ledάκια. Παρόμοια παιχνιδάκια με text messaging έχουν ξαναγίνει (σε μια διάσκεψη στο Νταβός θυμάμαι, στο Λονδίνο και στο Birbingham με οθόνες στου δρόμους, στο Βερολίνο κλπ). Δεν θα επεκταθώ για τους ίδιους λόγους με το ανωτέρω σχόλιο. Η διπλωματική μου του master κινήθηκε σε αυτόν ακριβώς τον τομέα μα δυστύχησε να εκτεθεί σε δημόσιο χώρο για λόγους έλλειψης language filtering. Mάλλονο Μoritz ήτο πιο οργανωμένος ή πιο τυχερός. Το θέμα πονάει λοιπόν. Πάρακατω.

γ. Το Kαλύτερο By Far

O Hussein Chalayan είναι ένας νέος σχεδιαστής μόδας. Τουρκοκύπριος τει καταγωγεί και μεγαλωμένος στο Λονδίνο. Ο Ηussein ως πολύ καινοτομικός τύπος που είναι αρέσκεται στο να πειραματίζεται. Σε μια τελευταία κολεξιόν του λοιπόν, αποφάσισε ότι θέλει να δείξει το "φως". Ωραία ως εδώ. Κάλεσε τον Moritz λοιπόν να τον βοηθήσει να φτιάξει μερικά φορέματα που θα "εκπέμπουν" laser. Και οι δυο τους έκαναν ωραία πράγματα...






...ώσπου ο Hussein, ως καθώς πρέπει καλλιτέχνης σκέφτηκε κάτι ακόμη καλύτερο, 15 μέρες πριν την επίδειξη: να φτιάξει δυο φορέματα που θα είναι οθόνες (!) και πάνω τους θα παίζει ένα video. Και ο Waldermeyer πρόλαβε και το έφτιαξε.



-Τέλεια. Θέλω και εγώ ένα. Χωρίς τα καλώδια please και να είναι μαλακό.-





Καταπληκτικό. Πολλαπλές νίκες.
Εφόσον το μήνυμα είναι το "φως" και the medium is the message (ή the massage ότι προτιμάτε), η οθόνη είναι το κατέξοχήν pop μέσο που εκπέμπει φως, το video θεωρείται the next big thing για το internet (κατά wired πάντα αλλά τι "next" δηλαδή, είμαστε ήδη εκεί), τι άλλο θέλει κανείς?

Και φαντάζομαι εγώ τώρα, bloggers του μέλλοντος να κυκλοφορούνε με την οθόνη τους πάνω τους. Με τα κείμενά τους, τις φωτογραφίες τους, τα videos του πάνω τους. Ο παράδεισος της επικοινωνιακής εμμονής, την μανίας της έκθεσης (άντε, και της έκφρασης). Ή τέλος πάντων, αν δεν θες να δείχνεις τον εαυτό σου ή κάτι άλλο που θέλεις να προβάλλεις (αλήθεια, παίζει ο όρος "image rubish"?), το πολύ πολύ να μην σπαταλάς πια χρόνο το πρωί με το ερώτημα "πως να συνδυάσω τα ρούχα μου σήμερα?", αλλά

"φόρτισα το φόρεμα?".

Έτσι είναι η ιστορία.
Ένα ερώτημα έρχεται πάντα να αντικαταστήσει ένα άλλο.

ps: όλες οι φωτό και το video από το site του Moritz