Sunday, January 06, 2008

cinema rants

Ωραίες ταινίες παίζονται τελευταία. Οι αγαπημένες μου so far είναι

1. Το Ορφανοτροφείο (+ εδώ)



Η πλοκή μοιάζει με το "οι άλλοι" ή "η 6η αίσθηση". Τελεία. Γιατί από εκεί και μετά καμμία σχέση. Ως impact εννοώ. Δεν είχα τρομάξει ούτε στη μια ούτε στην άλλη, μα εδώ βρέθηκα να καλύπτω με το κασκόλ μου τα μάτια μου και παράλληλα να θέλω να δω την οθόνη σαν τρελή. Είχε πολύ καιρό να μου συμβεί. Ούτε κατάλαβα πως πέρασε η ώρα και στο τέλος ήθελα να είχε και άλλο. Εξαιρετική έκπληξη.

Παρεπιπτώντως το ανωτέρω trailer (για την αμερικάνικη αγορά όπως υποθέτω) είναι έως και γελοίο συγκριτικά με το επόμενο.



2. American Gangster (+ εδώ)



Δεν μου αρέσουν γενικά οι ταινίες αυτού του τύπου. Πολύ αίμα, λίγη υπόθεση, πολύ γρήγορες, πολλά ονόματα, πρέπει να θυμάσαι ποιός είναι ο τάδε για να βγάλεις άκρη κλπκλπ. Αυτή όμως είναι εξαιρετική. Και ο Denzel Washighton, καταπληκτικός. Μάλλον παίζει γερά για το 2ο oscar του.

3. Δεν είναι ταινία. Είναι ένας ηθοποιός. O (sir) Ιan McKellen. Homepage εδώ. Που κάθε φορά που (ξανα) βάζει τον άρχοντα των δαχτυλιδιών στην τηλεόραση, δεν μπορώ παρά να τον θαυμάσω για άλλη μια φορά. Και κυρίως αυτή την υποβλητική, βαθιά, πλούσια φωνή.

Labels: ,

|

Saturday, November 10, 2007

τώρα και στο θέατρο


H σχέση μου με το θέατρο ήταν πάντα αμφίσημη.

περιστατικό #1

"Μεγάλωσα" στο θέατρο. Όταν ήμουν μικρή ο παππούς μου είχε το bar στο Θέατρο Τέχνης του Κουν. Και κάθε απόγευμα μέχρι να πάω σχολείο πήγαινα μαζί του για να του κάνω παρεά. Νομίζω πως τα έχω ξαναπεί αυτά κάποια στιγμή, κάπου εδώ αλλά δεν θυμάμαι σίγουρα. Μασούλαγα τόστ, έπινα Ήβη μπλε και όταν γινόντουσαν πρόβες την έβρισκα με το να κάθομαι σε όλες τις θέσεις για να βλέπω τη σκηνή από όλες τις οπτικές γωνίες. Με συνάρπαζε αυτό το παιχνίδι. Όταν ο Κουν φώναζε "μα ποιος το έβαλε μέσα αυτό το παιδί? Γρήγορα έξω" την έβρισκα να παίζω στα σκαλοπάτια και να χαζολογάω με τις καθαρίστριες. Λίγο πριν αρχίσει μια παράσταση χάζευα τον κόσμο, κόλλαγα με τον ήχο των λουστρινιών και αποχαυνονόμουν όταν κάποια γούνα με άγγιζε. Τι είναι αυτό? Και γιατί ενώ είναι τριχωτό είναι τόσο μαλακό? Μύριζα τη λακ στα μαλλιά των κυριών, την ναφθαλίνη των κουστουμιών, στριμωχνόμουν στη γωνία του bar όταν είχε κόσμο στα διαλείμματα και που και που έμπαινα σε κανένα καμαρίνι στο οποίο και έχασκα να κοιτάζω γύρω γύρω.

Μεν αυτό είχε και την προσγειωμένη πλευρά του. Όταν βλέπεις (και ακούς) από μέσα ένα κόσμο μαγικό, πάει να είναι τόσο μαγικός, τόσο εξιδανικευμένος. Μην τα λέω τώρα. Είναι πολλά και βρώμικα. Για την αρκίβεια, βρωμερά, μίζερα και τρισάθλια.

περιστατικό #2

Στο πρώτο έτος στη σχολή πήγα στη θεατρική ομάδα του Μετσοβίου. Σε μια προσπάθεια να βρω λύση στο πρόβλημα της ομιλίας μου (ή της ταυτότητάς μου/πες το όπως θες). Ένιωθα σαν αγγούρι πάνω στη σκηνή παριστάνοντας το τάδε ζώο ή αντιδρώντας σε ασκήσεις του στυλ "φανταστείτε σας συμβαίνει το τάδε μπλαμπλα και κάντε το, άντε να σας δω". Μαγκωμένη. Έφτασε η ώρα της παράστασης. Ένα έργο του David Mamet τον οποίο δεν είχα ξανακούσει αλλά έμαθα επί τει ευκαρεία. Στο έργο θα έπαιζαν όλοι. Και εγώ. Ένας ήταν ο ρόλος που δεν ήθελα να παίξω. Της μια και μοναδικής πουτάνας του έργου. Ο ρόλος είχε 5-10 ατάκες, όλες του τύπου "το κλασσικό πάει τόσο, από τον κώλο πάει τόσο, χωρίς καπότα τόσο". Ήμουν που ήμουν κομπλαρισμένη και που είχα extra λόγο για να πηγαίνω στην ομάδα, ήμουν και ελαφρώς σεμνότυφη, καθησύχαζα τον εαυτό μου πως είναι απίθανο να πάρω εγώ, ειδικά εγώ, αυτό το ρόλο. Ο ρόλος όπως θα εικάσετε πήγε σε εμένα. Αναρωτιόμουν (με λίγη ανησυχία το ομολογώ) τι στο διάολο είδε αυτός ο άνθρωπος σε εμένα, που από τη συστολή μου δεν είχα ανταλλάξει σχεδόν καμμία κουβέντα με κάποιον άλλο στη θεατρική ομάδα τόσο καιρό και μου έδωσε την πουτάνα. Μετά από αυτό, τέλος η ομάδα.

περιστατικό #3
Aφού τα γράφω όλα, αυτό δεν χρειάζεται να περικοπεί. Η κρυφή μανία με τις επί σκηνής τέχνες δεν έμεινε μόνο στο θέατρο. Συνέχισε με μια μεγάλη αγάπη: το χορό/ καμπαρέ/ show. Τα της καμικάζι συμμετοχής μου σε audition στο Λονδίνο για το musical Cabaret τα έχω πει αναλυτικά (part #1 & part #2) στο παρελθόν.

Πέραν ετούτων, ακολούθησαν χρόνια που δεν ήμουν (και δεν είμαι) φανατική του θεάτρου. Οι καλές παραστάσεις είναι λίγες, οι καινοτομικές, αυτές που σου φέρνουν στο μυαλό ένα δροσερό αεράκι είναι ακόμα λιγότερες. Οι τελευταίες (προφανώς) είναι ο τύπος μου. Τους ανθρώπους του θεάτρου δεν τους έχω σε μεγάλη υπόληψη. Όσους γνώρισα στα επόμενα χρόνια από παρέες επιβεβαίωσαν την πρώτη εντύπωση της παιδικής ηλικίας. Για τους ηθοποιούς ειδικά που συνήθως είναι ανασφαλείς νάρκισσοι(χρήσιμο υπό μια έννοια στη δουλειά τους) και ημιμαθείς (για να πας να σπουδάσεις θέατρο δεν είναι ανάγκη να έχεις παιδεία, εξού και συνήθως πάνε πολλοί που δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο, πέφτουν στους "δασκάλους", ότι τους πουν το χάφτουν, δεν το κρίνουν κλπκλπ), ως τους σκηνοθέτες που είναι στο άλλο άκρο. Εγωισμός, εξουσιομανία και άγιος ο θεός. Α! Και ημιμάθεια επίσης. Μόνο πρόσφατα γνώρισα μια σκηνοθέτιδα που δείχνει εξαιρετικό μυαλό. Και με την οποία παρεπιπτώντως συμφωνούμε και σε όλα τα ανωτέρω.

περιστατικό #4 - proudly presenting

Όλα αυτά μέχρι σήμερα. Γιατί πριν λίγο καιρό, μια φίλη που πέρα από διακοσμήτρια αποφάσισε να το ρίξει και στο θέατρο είπε με ένα συμφοιτητή της από τη σχολή να κάνουν μια θεατρική ομάδα και να ανεβάσουν ένα έργο. Ο συμφοιτητής κάθησε και το έγραψε, το έστειλαν από εδώ και από εκεί και το αποτέλεσμα είναι ότι θα ανέβει στο (γνωστό για τον καινοτομικό του χαρακτήρα και την ποιότητα των παραστάσεών του) Θέατρο Αμόρε (Χουβαρδάς και Μοσχόπουλος) τον Μάιο, στις γνωστές "δοκιμές". Οι "δοκιμές" είναι ημέρες που ανεβαίνουν έργα νέων συγγραφέων ή που παίζονται από νέες ομάδες. Καμμιά εβδομάδα έκαστο. Aποφάσισαν όμως ότι θέλουν να κάνουν και χρήση νέων μέσων και θυμήθηκαν ότι εγώ και ο general practiotioner έχουμε κάνει ένα αντίστοιχο master, μας ζήτησαν τη βοήθειά μας και δεχθήκαμε. Εδώ και κάμποσους μήνες λοιπόν, (ταραταράααααμ!) είμαι και τυπικά μέλος της ομάδας culture victims, το όνομά μου φιγουράρει στον έντυπο κατάλογο του Αμόρε με το πρόγραμμα της σεζόν (ψοφάω για τέτοια), για το site μη ρωτήσετε. Δείχνει ανενημέρωτο και κακοφτιαγμένο. Ομολογώ ότι τρέφω μερικές ανησυχίες για τη συνεργασία μου γιατί καταλαβαίνω ότι τα παιδιά δεν έχουν ξεκαθαρίσει ούτε τι θέλουν από εμάς ακριβώς, ούτε κατανοούν το τι μπορούμε να κάνουμε. Για την ώρα έχω πάει σε μια (ελαφρώς αναμενόμενη στο χαρακτήρα) αρχική συνάντηση όλων των συντελεστών, ενώ το δικό μας brainstorming κομμάτι θα αρχίσει κατά το Φλεβάρη και -θεού θέλοντος και καιρου επιτρέποντος- η παράσταση θα ανέβει το Μάιο.

Για να δούμε τι θα δούμε.

Labels: ,

|

Tuesday, October 02, 2007

αλυσιδωτή αντίδραση (?) Remap KM


Το κείμενο αυτό φαίνεται ότι κυκλοφορεί με email τις τελευταίες μέρες. Έχει εμφανιστεί σε διάφορα sites εκτός του link που δίνω (π.χ. indymedia). Τι λέει?

Χοντρά χοντρά, ότι λόγω μιας έκθεσης με τίτλο Remap KM (Κεραμεικός-Μεταξουργείο) κάποιοι καλλιτέχνες πήγαν σε παρατημένα σπίτια που έμεναν μουσουλμάνοι μετανάστες και για διάφορους λόγους αυτοί εξαναγκάστηκαν σε φυγή. Πίσω από όλο αυτό κρύβεται μια μεγάλη εταιρεία που έχει αγοράσει γη στην περιοχή και ήθελε με το πρόσχημα αυτό να "καθαρίσει την περιοχή" για να ανέβουν οι τιμές.

Γιατί το ανεβάζω? Απάντηση σε σύγχιση.

Κατ'αρχήν κρατήστε την αμφοβολία μου για το αν όσα περιγράφει η υπογράφουσα κυρία Ελένη Τζιρτζιλάκη (αρχιτεκτόννισα / btw τι κακόηχη λέξη!) ισχύουν ή είναι η εντελώς δική της θεώρηση της πραγματικότητας. Υπό την έννοια ότι "βλέπουμε ότι θέλουμε". Ένα μίγμα από Ξανθόπουλο, φιλανθρωπία, νεφελοκοκκυγίες καλλιτεχνών, Δονκιχωτισμό και Κακιές Εταιρείες Που Δεν Κατονομάζουμε (Κ.Ε.Π.Δ.Ε.). Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αν φύγουν οι μετανάστες δεν θα ανέβουν οι τιμές. Απλώς αυτό έχει ήδη αρχίσει να συμβαίνει. Βλ. και λήμμα Γκάζι.

Κατά δεύτερον σημειώστε παρακαλώ ότι η -συμπαθής σε κόμη- υπογράφουσα του περί ου ο λόγος άρθρου είναι και η ίδια μέλος μιας ομάδας (το όνομα της οποίας αναφέρεται στο άρθρο) αντίστοιχα φλου αρτιστίκ φίλινγκ με αυτούς τους ανάλγητους που κατηγορεί δια αναισθησίαν. Ποιος δεν θυμάται το "happening" της ομάδας αυτής (αστικό κενό? ομάδα στον τρόμο του κενού? Δίκτυο Νομαδικής Αρχιτεκτονικής? δεν θυμάμαι ποιος τίτλος ήταν σε ισχύ τότε) πριν λίγα χρόνια σε μια ταράτσα απέναντι από το Γαλλικό Ινστιτούτο? Ήταν μετά το τέλος μιας σειράς διαλέξεων που μας κάλεσαν να δούμε την live αναμετάδοση στο αίθριο του Ινστιτούτου. Αν ήθελα να είμαι χαλαρή και generous θα έλεγα "άσε τα παιδιά να κάνουν τα δικά τους, δεν πειράζουν κανέναν". Αν ήθελα να βγάλω άκρη από ότι έβλεπα θα ήταν αδύνατον και θα άρχιζα να γελάω πριν σηκωθώ και πάω για κανένα ποτό με τους φίλους. Έπραξα το δεύτερο απογοητευμένη καθώς δεν κατάλαβα τι στο καλό γίνεται. Και να ήμουν και καμμιά αδιάβαστη? Ποτέ. Μου το απαγόρευε ο εγωισμός μου.

Με μερικά από όσα γράφει η κυρία Τζιρτζιλάκη συμφωνώ. Π.χ. είναι κρίμα να φεύγουν ακήν κακώς άνθρωποι που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Μα -ερωτώ- έφυγαν γιατί "και μετά ήρθαν οι καλλιτέχνες" ή "γιατί τα αγόρασε όλα μια εταιρεία"? Αν τα αγόρασε η εταιρεία καλώς κάνει και τους διώχνει. Δυστυχώς δεν τους ανήκουν οπότε sooner or later το αυτό θα συμβεί. Τώρα για τα σκοτεινά συνωμοσιολογικά σενάρια περί καλλιτεχνών/ΔΕΗ/ και τα ρέστα λυπάμαι Ι dont buy it. Και I dont buy it γιατί η ΔΕΗ κόβει το ρεύμα σε όποιον δεν πληρώνει-τελεία. Κάτι άλλο δεν κατάλαβα από το κείμενο απότε και μένω εδώ. Όποιος κατάλαβε ας μου το σφυρήξει.

Ως χαριτωμένη καλλιτεχνική ιδιοτροπία μπορώ να το πάρω όλο αυτό. Γιατί ενώ συμπαθώ την υπογράφουσα πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί ενώ έχει όλη την καλή διάθεση να βοηθήσει (άλλοτε τον "χώρο με την αρχιτεκτονική έννοια", άλλοτε τους μουσουλμάνους μετανάστες κλπκλπ) επιλέγει μια τέτοια μέθοδο. Αν θες με κάποιον τρόπο να βελτιώσεις το αστικό/ή μη τοπίο γύρω σου ή

α. κάνεις αρχιτεκτονική
ή
β. βγάζεις λεφτά με οιοδήποτε (χωρίς ηθικολογίες, τζιχάντ φάση) τρόπο και αγοράζεις τις περιοχές που θεωρείς σε κίνδυνο για να τις σώσεις από το κακό
ή
γ. προσπαθείς να συμπαρασύρεις πολλούς μπας και σε ακούσουν όσοι έχουν τη δύναμη να κάνουν τα ανωτέρω 2
ή τέλος
δ. μπας και το κάνεις μόδα και σε ακούσουν όσοι έχουν τη δύναμη να κάνουν τα ανωτέρω 2 και μαζί και όλοι οι άλλοι.

Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι τα "α" και "β" για την κ.Τζιρτζιλάκη δεν είναι the case γιατί τότε δεν θα υπήρχε πρόβλημα, τότε μάλλον στοχεύει στο γ. Το "γ" όμως κατά 99% δεν ισχύει, λυπάμαι. Life has spoken που λέει ο ποιητής. -Το 1% το αφήνω για την αντίρρηση του πράγματος.-

Το "δ" όμως, που θα ήτo μια κάποια λύσις, να χρησιμοποιήσεις τα όπλα αυτού που πολεμάς δηλαδή, είναι ταυτόχρονα και το πρόβλημα. Γιατί οι Κ.Ε.Π.Δ.Ε. πάνε να αγοράσουνε στο Μεταξουργείο? Γιατί εμείς οι ψαγμένοι, οι καλλιτεχνοαρχιτεκτονόφατσες ιχνηλάτες των νέων "τάσεων" περιφερόμαστε ανάμεσα στους μετανάστες με τα laptop και τα iPod στα χέρια, "βιώνουμε" το χώρο (ε ρε Kreuzberg τιμημένο) δίπλα σε άστεγους και κάθε λογής κατατρεγμένους, κάνουμε happening στις ταράτσες και τους ακάλυπτους για να "οικειοποιηθούμε τους χαμένους χώρους της πόλης". Εμείς οι sui generis ουτοπιστές γράφουμε επικές εργασίες με τίτλους όπως "ο Ελαιώνας - μια τρύπα στον χάρτη της Αθήνας", διπλωματικές όπως "ξενώνας αρχιτεκτόνων και καλλιτεχνών στο Μεταξουργείο", συζητήσεις όπως "Μπορεί να γίνει ο Ελαιώνας το city της Αθήνας και ο Κολωνός το νέο Κολωνάκι?", συμβουλεύουμε ως πολεοδόμοι δήμους και κράτος τι να κάνει για να αναπτύξει καινούργιες περιοχές μπλαμπλα.

Να μην τα κάνουμε? Αντίφαση. Διότι θα ήταν ουτοπία και αυτό. Γιατί?

Γιατί in my opinion, αυτή είναι η εξέλιξη της ζωής κ.Τζιρτζιλάκη. Οι καλλιτέχνες πάντα θα έλκονται από την παρακμή, οι οραματιστές πάντα θα εφευρίσκουν νέους τρόπους να βελτιώσουν (ή και να αξιοποιήσουν αν θέλετε) μέρη των πόλεων και οι μετανάστες/οι παράνομοι/οι πουτάνες/τα πρεζάκια/ όσοι δεν έχουν χρήματα/στον ήλιο μοίρα ή έχουν συμφέρον να ζουν στην παρακμή τέλος πάντων, θα βρίσκουν νέα σημεία στην πολή που θα "οικειοποιούνται". Αυτά θα φτηναίνουν, θα βρωμίζουν και θα παρακμάζουν και κάποια χρόνια μετά, εκεί οι πολεοδόμοι θα ανακαλύπτουν την ευκαιρία για να υλοποιήσουν τα οραματικά τους projects και οι μεσίτες το νέο bon fillet. Και το αυτό. Ξανά και ξανά. Ούτε η μια πλευρά ούτε η άλλη θα πάψει να υπάρχει ξαφνικά. όπως δεν θα πάψει και η σκληρότητα ή η αδικία απέναντι στα πιο αδύναμα μέλη. Και φυσικά ούτε και αυτοί οι ευγενείς που προσπαθούν να βοηθήσουν λίγο την κατάστασή τους.


ιστορική παρένθεση: η ουτοπική "walking city" (1964) της ομάδας Archigram (3d αναπαράσταση)

Anyway. Ίσως είμαι λίγο σκληρή. Θα είναι που έχω βαρεθεί τις πράξεις με το tag "κάτι ήταν κάτι το΄φαγε" ή του τύπου "να οργανωθούμε, να οργανωθούμε" όταν όλοι ξέρουν να μιλάνε πολύ. Να μου πεις κακώς κατακρίνω το κειμενάκι. Αν δεν υπήρχε αυτό, δεν θα έκανα post εγώ τώρα, θα έκανα?

ps: για λόγους ηθικής τάξεως, η συγγραφέας του κειμένου ενημερώθηκε για το κείμενο αυτό με σχετικό σχόλιο

Labels: , ,

|

Wednesday, September 26, 2007

λανδ-αρτ

Σε μια φιλότεχνη κρίση αναζήτησης βρέθηκα μπροστά στον Richard Long. Που πήγε στην Αλγερία.
Yπομονή και επιμονή.

circle of stones in Algeria


water drawings in Algeria



dusty spiral in Algeria



walking a line in Algeria

Labels:

|

Anthony McCall

Δεν τον ήξερα. Με έσυρε για πρώτη φορά σε μια έκθεσή του η Σ. Και έμεινα άναυδη. Τώρα διαβάζω ότι στο San Francisco Museum of Modern Art εκθέτει το "You and I, Horizontal".
Ψάχνω στο youTube για videos με τη δουλειά του. Είναι το μόνο μέσο που θα μπορούσε να τα αποτυπώσει κοντύτερα στην πραγματικότητα. Bασισμένος σε μια πολύ απλή ιδέα έχει κάνει υπέροχα πράγματα. Ποιά ιδέα? Μια ακτίνα φωτός προβάλλεται από έναν projector. Σε κλάσματα του δευτερολέπτου, αποκτάει και μια άλλη δίπλα της και μια άλλη και άλλη μια, δημιουργώντας συν τω χρόνω, μια τρόπον τινά "επιφάνεια" στο χώρο. Στην επιφάνεια που καταλήγουν όλα αυτά, στην αρχή βλέπεις ένα σημείο και όσο εξελίσσεται το έργο, μια γραμμή. Ακούγεται απλό. Πολύ απλό. Όταν κινείσαι μέσα σε όλο αυτό είναι μια μοναδική εμπειρία. Τι κρίμα που βρίσκω μόνο τα δυο επόμενα videάκια. Δεν θα καταλάβετε πολλά δυστυχώς.





Περισσότερα (όχι videos, sorry) εδώ.

Labels:

|

Thursday, July 12, 2007

το grand tour μιας ιδέας (upd)







Να, ας πούμε κάτι τέτοιο θεωρώ εγώ "εξαιρετική ιδέα".

Οι καλές ιδέες, in my opinion, είναι απλές και δυνατές. Τόσο απλές που στην αρχή αναρωτιέσαι πως και δεν το είχε ξανακάνει κανείς.

H Νational Gallery του Λονδίνου, με τη συνδρομή της Hewlett Packard, σε μια προσπάθεια προφανώς να φέρει τον κόσμο πιο κοντά στα μουσεία, αποφάσισε να βγάλει στο δρόμο αντίγραφα μερικών από τους πίνακές της. To όνομα αυτής: the grand tour. Aυτή τη φορά, δεν τα έβγαλε στις μεγάλες λεωφόρους ή στο tube σε αφίσες, ούτε μοίρασε φυλλάδια ή κάτι άλλο. Έπιασε μερικούς μικρούς δρόμους στο κέντρο, στο Covent Garden ή στο Soho, βρήκε κάποιους τυφλούς τοίχους και τα κρέμασε. Έβαλε από δίπλα και ένα χαρτί με πληροφορίες για τον καλλιτέχνη ή το έργο, όπως ακριβώς και στις αίθουσές της.

Το αποτέλεσμα? Περπατάς αμέριμνος στο κέντρο, στρίβεις για να κόψεις δρόμο και σε περιμένουν εκεί, σαν μικρές εκπλήξεις. Μερικές φορές δε η έκπληξη συνοδεύεται και από την επιλογή του μέρους αυτού καθεαυτού. Ένας Caravaggio θρησκευτικής θεματολογίας π.χ. δίπλα σε ένα sex shop. Το ενδιαφέρον είναι ότι οι τοίχοι που επιλέγονται για το "κρέμασμα" θυμίζουν αρκετά με τα χρώματα ή τα πλαίσια γύρω τους, αίθουσα του μουσείου. Added bonus? Η μνημειακότητα των μεγεθών των πινάκων κολλάει τόσο καλά στο αστικό περιβάλλον του κεντρικού Λονδίνου.

Eξαιρετικό!



ps: μόλις ανακάλυψα χαζεύοντας το χάρτη ότι έχασα λίγο κάτω από τη Shaftesbury Avenue, έναν από τους αγαπημένους μου πίνακες (που δεν αρέσει σε κάνενα άλλο από ότι έχω καταλάβει). Τι κρίμα που δεν το ήξερα νωρίτερα.

Labels: , ,

|