Tuesday, April 12, 2005

ενθύμιον του ‘60, με ζεστή πετσέτα λεμόνι και ολίγον από graffiti αντίκα

Η μέρα μου προχτές ήταν βγαλμένη από το 60. Οι αλλοδαποί φιλοξενούμενοι και η Ν παρέα, ήλιος, αυτοκίνητο, μεγάλα γυαλιά ηλίου, βόλτα στο Σούνιο, αφιερώματα στον Μπιθικώτση στο ραδιόφωνο, μαρίδα ούζο και λοιπές σπονδές στην Ανάβυσσο, επιστροφή από παραλιακή, τα δίδυμα τούνελ στο βράχο – οι γνωστές τρύπες, οι επονομαζόμενες και «του Καραμανλή»-, πριν τη Βάρκιζα, ατάκα Ι. πως εκεί της θυμίζει James Bond, καφέ στην επιστροφή στη πολύβουη Γλυφάδα. O Κωσταντάρας έλειπε από το όλο σκηνικό. Από αυτές τις ημέρες που νιώθω όπως όταν ήμουν μικρή και πήγαινα Κυριακές μεσημέρια με τους γονείς μου τέτοιες εκδρομές και προσπαθούσαν μάταια να με μπουκώσουν με το ζόρι μπας και πάρω κανά γραμμάριο. Οι άλλοι πήραν και παγωτό στο τέλος και ολοκλήρωσαν το set.


 Posted by Hello

Ξεκινώντας αντίστροφα, μου είχε λείψει και η θάλασσα όπως ανακάλυψα. Πέρυσι το καλοκαίρι δεν την είδα καθόλου και τόσα χρόνια τη θεωρούσα τόσο δεδομένη που τη βαριόμουν. Μια ακόμη ευχάριστη ανακάλυψη έμελλε να ακολουθήσει: στην τυχαία ταβέρνα που πήγαμε μετά, εντύπωση μου έκανε η ζεστή πετσέτα, αρωματισμένη με λεμόνι, απολυμασμένη και συσκευασμένη σε πλαστικό σακουλάκι για να καθαρίσουμε τα χέρια μας μετά τα ψαρικά. Παρεπιπτώντως νόστιμα φαγητά και κανονικές τιμές. Κληρονομιά των Ολυμπιακών? ( Όλα εκεί τα αποδίδω πλέον? Τι εμμονή! )

Πιο νωρίς όμως, εντύπωση μου προκάλεσαν κάποια πραγματάκια που παρατήρησα(άκουσα, είδα) ούσα επί του λόφου του Σουνίου.

personality case 1: η αλήθεια δεν είναι μια. Όλοι έχουμε την δική μας αλήθεια. Π.χ.:
- Από τον βράχο έπεσε ο Θησέας, όταν είδε σε καράβι τον Μινώταυρο.
- Από το βράχο έπεσε ο πατέρας του Θησέα -αγνώστων λοιπών στοιχείων- όταν είδε να έρχεται ο Θησέας.
- Από το βράχο έπεσε ο Αιγαίας, νομίζοντας πως το καράβι που έρχεται δεν μεταφέρει τον γιο του Θησέα(είχαν ξεχάσει τη μαύρη πένθιμη σημαία στην κορυφή γιατί γλεντάγανε), ο οποίος και προφανώς θα είχε γίνει γεύμα για τον Μινώταυρο.
- Σούνιο ονομάζεται ο βράχος, από όπου ο Θησέας έριξε και σκότωσε τον Μινώταυρο, αφού πρώτα τον είχε φέρει από την Κρήτη, μια δύσκολη αποστολή στην οποία τον έχρισε αρχηγό ο πατέρας του(!)
- Ο ναός χτίστηκε από τον Θησέα, προς τιμήν του Ποσειδώνα, που τον είχε βοηθήσει να σκοτώσει τον Μινώταυρο. Από το βράχο έπεσε ο πατέρας του Θησέα(επίσης ανώνυμος).
Καράφλιασα και συνέχισα…


 Posted by Hello


 Posted by Hello

personality case 2: όλοι θέλουν να δηλώνουν την παρουσία τους. Προφανώς, η προαναφερθείσα δήλωση δεν είναι σύγχρονο φαινόμενο. Στους κίονες και το στυλοβάτη του ναού του Ποσειδώνα, χαραγμένα ένα σωρό ονόματα, από προηγούμενους επισκέπτες. Το παλιότερο 180_ κάτι. Γράμματα χαραγμένα καλλιγραφικά ή αρχαιοπρεπή, λατινικό ή ελληνικό αλφάβητο, όνομα και χρονολογία, μερικά δε, μέσα σε παραλληλόγραμμο πλαίσιο! Τι έκανε ρε ο τύπος??? Πόσο θα τους πήρε στον καθένα τους να κάτσουν να τα χαράξουν αυτά? Ολίγον παλιό αλλά κλασσική περίπτωση graffiti (βλέπε τελευταία εμμονή - όσο κοιτάς κάτι, τόσο το βλέπεις παντού). Ρωτάω την αρχαιολόγο της παρέας. Μου απαντάει πως φίλη της έκανε διπλωματική για αντίστοιχα «χαράγματα» στον Παρθενώνα. Ανακάλυψε ότι στο μάρμαρα του Παρθενώνα υπάρχουν χαραγμένα πάνω από 400 επιτραπέζια παιχνίδια, από διαφορετικούς πολιτισμούς και σε διάφορες διαστάσεις! Δεν θυμάμαι πόσα σκάκια διαφορετικών περιόδων και μεγεθών είπε πως υπάρχουν στο δάπεδο, κάπου εκεί ανάμεσα στις σκαλωσιές και το γερανό!!


 Posted by Hello


 Posted by Hello


 Posted by Hello


 Posted by Hello


 Posted by Hello

|

10 Comments:

At 4/12/2005, Blogger Oneiros said...

Όλοι προσπαθούμε ν' αφήσουμε το ίχνος μας σε κάτι ανθεκτικότερο στο χρόνο απ' τη βρεγμένη άμμο. Είναι κι αυτός ένας τρόπος.

ΥΓ: Μύρισε ο Firefox θαλασσινή αύρα και μαρίδα.. Thanks :-)

 
At 4/12/2005, Blogger NickTheCreek said...

Μωρέ ξεκουράστηκε το ματάκι μου βλέποντας τις φωτογραφίες. Ωραιότατα :)

 
At 4/12/2005, Anonymous Anonymous said...

παντως καποιος χαραξε εναν διαβητη και ενα τριγωνο εκει!

 
At 4/12/2005, Blogger evee said...

μασωνεία? τι λες ρε?!??!! ψώνιο! πως και δεν το είδα αυτό το κωδικονταβιντσικό?

 
At 4/12/2005, Anonymous Ιφιμέδεια said...

Η "φίλη της φίλης" σου είναι ο Αναστάσιος Ορλάνδος που δημοσίευσε τα Χαράγματα του Παρθενώνος το 1973 (Δημοσιεύματα Ακαδημίας Αθηνών, Αθήνα 1973).

 
At 4/12/2005, Blogger evee said...

wow! Ifimedeia ise apistefti! Bravo!

Ton Orlando ton ixera os arxitektona alla den ixera oti eixe dimosiefsei kai vivlio mono pano sto thema afto. asxeto: eixa gnorisei kapote kai ton eggono tou, douleve ena kalokairi stis Spetses... ton eixa zalisei...

Tespa, pados oxi, prokeitai odos gia fili tis N, i opoia I guess oti eixe ypopsin tis to vivlio!

 
At 4/13/2005, Blogger schatzli said...

great pics I could see one is in thr 1800s, good eye eve!

 
At 4/13/2005, Anonymous ext said...

Υπέροχο το Σούνιο πάντα. Κάτι από Κυκλάδες και παλιό αττικό τοπίο, κι ακόμη...

Οι ατάκες που ακούγονται στους αρχαιολογικούς χώρους είναι απίστευτες! Χρήζουν ανθολόγησης.

Αυτό με το διαβήτη νομίζω το έχω δει.
Υπάρχει όμως και του Byron το όνομα χαραγμένο εκεί βαθιά σε μια κολόνα στην ανατολική πλευρά από τον ίδιο.
Για μένα είναι κακόγουστα αυτά τα χαράγματα. Και θλιβερά βέβαια.

Επιδαπέδια επιτραπέζια παιχνίδια... είναι μια ωραία εκδοχή των χαραγμάτων όμως. Άνθρωποι που έζησαν εκεί. Όχι ματαιόδοξοι επισκέπτες.
Κατ' αναλογίαν προτιμώ την εικόνα μιας παρέας που παίζει μπάλα μέσα σε αρχαιολογικό χώρο, από το όνομα του Byron χαραγμένο στο μάρμαρο.

Όμως εκείνο που με συγκινεί πιο πολύ σ' αυτό το χώρο είναι αυτό το δεντρί που φαίνεται στην πρώτη σου φωτογραφία. Δεν ξέρω γιατί. Μου φαίνεται πολύ "εκφραστικό". Σαν εικόνα και σαν παρουσία. "Γράφει" με έναν μοναδικό τρόπο. Το φωτογράφησα κι εγώ την πρότελευταία φορά που βρέθηκα εκεί (15/4/2004) www.geocities.com/martianyear/sounio.html

 
At 4/13/2005, Blogger evee said...

ναι, αυτό το δεντρί μου άρεσε ξεχωριστά εκείνη την ημέρα... Δεν ήθελα να πω κάτι για να μην το γυρίσω σε πολύ ποιητικό το post. Τo έριξα στο γυαλό και -τι καλά!- κάποιος το βρήκε!

Btw, για να μην τη χάνω τη συγκεκριμμένη φωτό την έχω ονομάσει "δέντρο_μοναχό". Μου αρέσει τόσο η μοναξιά του, η ταλαιπωρημένη μορφή του, η -σχεδόν επίμονη -και δυνατή- παρουσία στο ξερό τοπίο(μαζί με κάτι φοβερά σχίνα παραδίπλα).

Η μοναχική και επίμονη φύση του φαίνεται(και στη δικιά μου φωτό μα και στη δικιά σου) από το πως "γράφει" στο κάδρο: η κορυφογραμμή του λόφου και το ατίθασο τσουλούφι του μικρού δέντρουνα σηκώνεται έντονα αλλά -τι γράφω η φεγγαροκρουσμένη?- σαν με μια σεμνότητα.

ΥΓ: επίσης στη δικιά σου φωτό μ'αρέσουν τα στοιβαγμένα τμήματα των κιόνων στο πρώτο πλάνο

 
At 4/14/2005, Anonymous ντινος said...

Ολοι εκφραζουν καλυτερα απ εμενα το αισθημα και τη αντιδραση στις φωτογραφιες σου.

Και με 'πιασεν και μενα τη καρδια.
Αμα κατεβω απο τη Σπατα και μπω στο νοικιαζμενο αυτοκινητο, πρωτα πρωτα δρομο στο Σουνιο για πνευματικη συνδεση...παντοντε τη δυση...ανεξηγητο...
και βεβαια μπιριτσα και ψαρακι στη ταβερνα στη παραλια...

Αναφορικα με τα χαραγματα: καθε παραγωγη εχει τα δικα του.
Λες καλυτερα να μην ειχαμα τους χριστιανους που καταστρεψαν τοσα υπεροχα εργα (περισοτερα απο τι εκαναν στο αφγγανισταν);

Εδω να βρεις κατι φωτογραφιες του 1907 με κατσικια και προβατα πανο στη Ακροπολη! Μεγαλη πλακα.
http://www.geocities.com/rombooks/store/ungrbkx.htm#+

 

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home