Saturday, November 10, 2007

τώρα και στο θέατρο


H σχέση μου με το θέατρο ήταν πάντα αμφίσημη.

περιστατικό #1

"Μεγάλωσα" στο θέατρο. Όταν ήμουν μικρή ο παππούς μου είχε το bar στο Θέατρο Τέχνης του Κουν. Και κάθε απόγευμα μέχρι να πάω σχολείο πήγαινα μαζί του για να του κάνω παρεά. Νομίζω πως τα έχω ξαναπεί αυτά κάποια στιγμή, κάπου εδώ αλλά δεν θυμάμαι σίγουρα. Μασούλαγα τόστ, έπινα Ήβη μπλε και όταν γινόντουσαν πρόβες την έβρισκα με το να κάθομαι σε όλες τις θέσεις για να βλέπω τη σκηνή από όλες τις οπτικές γωνίες. Με συνάρπαζε αυτό το παιχνίδι. Όταν ο Κουν φώναζε "μα ποιος το έβαλε μέσα αυτό το παιδί? Γρήγορα έξω" την έβρισκα να παίζω στα σκαλοπάτια και να χαζολογάω με τις καθαρίστριες. Λίγο πριν αρχίσει μια παράσταση χάζευα τον κόσμο, κόλλαγα με τον ήχο των λουστρινιών και αποχαυνονόμουν όταν κάποια γούνα με άγγιζε. Τι είναι αυτό? Και γιατί ενώ είναι τριχωτό είναι τόσο μαλακό? Μύριζα τη λακ στα μαλλιά των κυριών, την ναφθαλίνη των κουστουμιών, στριμωχνόμουν στη γωνία του bar όταν είχε κόσμο στα διαλείμματα και που και που έμπαινα σε κανένα καμαρίνι στο οποίο και έχασκα να κοιτάζω γύρω γύρω.

Μεν αυτό είχε και την προσγειωμένη πλευρά του. Όταν βλέπεις (και ακούς) από μέσα ένα κόσμο μαγικό, πάει να είναι τόσο μαγικός, τόσο εξιδανικευμένος. Μην τα λέω τώρα. Είναι πολλά και βρώμικα. Για την αρκίβεια, βρωμερά, μίζερα και τρισάθλια.

περιστατικό #2

Στο πρώτο έτος στη σχολή πήγα στη θεατρική ομάδα του Μετσοβίου. Σε μια προσπάθεια να βρω λύση στο πρόβλημα της ομιλίας μου (ή της ταυτότητάς μου/πες το όπως θες). Ένιωθα σαν αγγούρι πάνω στη σκηνή παριστάνοντας το τάδε ζώο ή αντιδρώντας σε ασκήσεις του στυλ "φανταστείτε σας συμβαίνει το τάδε μπλαμπλα και κάντε το, άντε να σας δω". Μαγκωμένη. Έφτασε η ώρα της παράστασης. Ένα έργο του David Mamet τον οποίο δεν είχα ξανακούσει αλλά έμαθα επί τει ευκαρεία. Στο έργο θα έπαιζαν όλοι. Και εγώ. Ένας ήταν ο ρόλος που δεν ήθελα να παίξω. Της μια και μοναδικής πουτάνας του έργου. Ο ρόλος είχε 5-10 ατάκες, όλες του τύπου "το κλασσικό πάει τόσο, από τον κώλο πάει τόσο, χωρίς καπότα τόσο". Ήμουν που ήμουν κομπλαρισμένη και που είχα extra λόγο για να πηγαίνω στην ομάδα, ήμουν και ελαφρώς σεμνότυφη, καθησύχαζα τον εαυτό μου πως είναι απίθανο να πάρω εγώ, ειδικά εγώ, αυτό το ρόλο. Ο ρόλος όπως θα εικάσετε πήγε σε εμένα. Αναρωτιόμουν (με λίγη ανησυχία το ομολογώ) τι στο διάολο είδε αυτός ο άνθρωπος σε εμένα, που από τη συστολή μου δεν είχα ανταλλάξει σχεδόν καμμία κουβέντα με κάποιον άλλο στη θεατρική ομάδα τόσο καιρό και μου έδωσε την πουτάνα. Μετά από αυτό, τέλος η ομάδα.

περιστατικό #3
Aφού τα γράφω όλα, αυτό δεν χρειάζεται να περικοπεί. Η κρυφή μανία με τις επί σκηνής τέχνες δεν έμεινε μόνο στο θέατρο. Συνέχισε με μια μεγάλη αγάπη: το χορό/ καμπαρέ/ show. Τα της καμικάζι συμμετοχής μου σε audition στο Λονδίνο για το musical Cabaret τα έχω πει αναλυτικά (part #1 & part #2) στο παρελθόν.

Πέραν ετούτων, ακολούθησαν χρόνια που δεν ήμουν (και δεν είμαι) φανατική του θεάτρου. Οι καλές παραστάσεις είναι λίγες, οι καινοτομικές, αυτές που σου φέρνουν στο μυαλό ένα δροσερό αεράκι είναι ακόμα λιγότερες. Οι τελευταίες (προφανώς) είναι ο τύπος μου. Τους ανθρώπους του θεάτρου δεν τους έχω σε μεγάλη υπόληψη. Όσους γνώρισα στα επόμενα χρόνια από παρέες επιβεβαίωσαν την πρώτη εντύπωση της παιδικής ηλικίας. Για τους ηθοποιούς ειδικά που συνήθως είναι ανασφαλείς νάρκισσοι(χρήσιμο υπό μια έννοια στη δουλειά τους) και ημιμαθείς (για να πας να σπουδάσεις θέατρο δεν είναι ανάγκη να έχεις παιδεία, εξού και συνήθως πάνε πολλοί που δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο, πέφτουν στους "δασκάλους", ότι τους πουν το χάφτουν, δεν το κρίνουν κλπκλπ), ως τους σκηνοθέτες που είναι στο άλλο άκρο. Εγωισμός, εξουσιομανία και άγιος ο θεός. Α! Και ημιμάθεια επίσης. Μόνο πρόσφατα γνώρισα μια σκηνοθέτιδα που δείχνει εξαιρετικό μυαλό. Και με την οποία παρεπιπτώντως συμφωνούμε και σε όλα τα ανωτέρω.

περιστατικό #4 - proudly presenting

Όλα αυτά μέχρι σήμερα. Γιατί πριν λίγο καιρό, μια φίλη που πέρα από διακοσμήτρια αποφάσισε να το ρίξει και στο θέατρο είπε με ένα συμφοιτητή της από τη σχολή να κάνουν μια θεατρική ομάδα και να ανεβάσουν ένα έργο. Ο συμφοιτητής κάθησε και το έγραψε, το έστειλαν από εδώ και από εκεί και το αποτέλεσμα είναι ότι θα ανέβει στο (γνωστό για τον καινοτομικό του χαρακτήρα και την ποιότητα των παραστάσεών του) Θέατρο Αμόρε (Χουβαρδάς και Μοσχόπουλος) τον Μάιο, στις γνωστές "δοκιμές". Οι "δοκιμές" είναι ημέρες που ανεβαίνουν έργα νέων συγγραφέων ή που παίζονται από νέες ομάδες. Καμμιά εβδομάδα έκαστο. Aποφάσισαν όμως ότι θέλουν να κάνουν και χρήση νέων μέσων και θυμήθηκαν ότι εγώ και ο general practiotioner έχουμε κάνει ένα αντίστοιχο master, μας ζήτησαν τη βοήθειά μας και δεχθήκαμε. Εδώ και κάμποσους μήνες λοιπόν, (ταραταράααααμ!) είμαι και τυπικά μέλος της ομάδας culture victims, το όνομά μου φιγουράρει στον έντυπο κατάλογο του Αμόρε με το πρόγραμμα της σεζόν (ψοφάω για τέτοια), για το site μη ρωτήσετε. Δείχνει ανενημέρωτο και κακοφτιαγμένο. Ομολογώ ότι τρέφω μερικές ανησυχίες για τη συνεργασία μου γιατί καταλαβαίνω ότι τα παιδιά δεν έχουν ξεκαθαρίσει ούτε τι θέλουν από εμάς ακριβώς, ούτε κατανοούν το τι μπορούμε να κάνουμε. Για την ώρα έχω πάει σε μια (ελαφρώς αναμενόμενη στο χαρακτήρα) αρχική συνάντηση όλων των συντελεστών, ενώ το δικό μας brainstorming κομμάτι θα αρχίσει κατά το Φλεβάρη και -θεού θέλοντος και καιρου επιτρέποντος- η παράσταση θα ανέβει το Μάιο.

Για να δούμε τι θα δούμε.

Labels: ,

|

5 Comments:

At 11/10/2007, Blogger mave said...

Μπράβο Evee! άλλο μέσο αλλά με τις στρατηγικές που ήδη ξέρεις? Να υποθέσω οτι και το budget είναι 3 & 60 και άρα είναι ακόμα μεγαλύτερη πρόκληση?

 
At 11/10/2007, Blogger Disillusa said...

Εχω ασχοληθεί κι εγώ λιγάκι με το θέατρο (σκηνογραφία, όχι υποκριτική) και μου άρεσε πάρα πολύ! Σου εύχομαι καλή επιτυχία σε ό,τι κι αν κάνετε τελικά!

 
At 11/10/2007, Blogger evee said...

mave το budget δεν είναι 3 και 60, που ζείς? είναι ανύπαρκτο! :Ρ Για "δοκιμές" μιλάμε. Μόνο οι τεχνικοί θα πληρωθούνε αν θυμάμαι καλά, τα κουστούμια θα είναι από το βεστιάριο του θεάτρου, ενώ οι υπόλοιποι θα βοηθήσουμε τα παιδιά εθελοντικά.

disillusa να σου πω την αλήθεια δεν σκίζω και το βρακί μου από χαρά. όπως αναφέρω το σύμπαν του θεάτρου το θεωρώ από τα πιο σιχαμένα που υπάρχουν (ας μη μιλήσω για επιχορηγήσεις και τζαμπατζήδες). Πιο πολύ η πρόκληση με παρακινεί. Και το ψώνιο. θα ήμουν πιο αισιόδοξη αν έβλεπα πως υπάρχει γνώση του τι περίπου θέλουνε ή ανοιχτό μυαλό του τι περίπου ζητάνε. Μα όπως και να έχει εγώ θα κάνω ότι μπορώ καλύτερο.

 
At 11/12/2007, Blogger tks said...

αχ θα ήθελα τη γνώμη μου για διάφορα άλλα συνάφια επειγόντως:P

βασικά λυπηρη διαπίστωση overall είναι ότι οι άνθρωποι ταλανίζονται από τις ίδιες ανασφάλειες και συμπλέγματα ομοιόμορφα και ανεξάρτητα του υποτιθέμενου πολιτιστικού επιπέδου (έχω μια υποψία ότι το ξεκατίνιασμα είναι και ευθεως ανάλογο με αυτό) - είναι λυπηρό να βλέπει κανείς τα ίδια πράγματα και καταστάσεις να αναπαράγονται καθολικά - ίσως από την άλλη να είναι και αυτό που μας κάνει όλους τόσο άνθρωπους (δεν προσδίδω κάποια θετική ή αρνητική έννοια στο ουσιαστικό άνθρωπος btw:P).

 
At 5/16/2008, Blogger Korah 4 said...

Δελτίο Τύπου
Η Θεατρική Εταιρεία Πόλις πρόκειται να παρουσιάσει την θεατρική παράσταση Κοραή 4 - Προσβάσιμος χώρος στον χώρο Ιστορικής Μνήμης 1941-1944, πρώην Κρατητήρια της Γκεστάπο, στο Μέγαρο της Εθνικής Ασφαλιστικής της οδού Κοραή, στην Αθήνα. Ο χώρος ανήκει στην Εθνική Ασφαλιστική και μας παραχωρείται για την παρουσίαση της συγκεκριμένης παράστασης.
Το καινούργιο νεοελληνικό κείμενο της Αιμιλίας Βάλβη, εξ’ αφορμής του χώρου, πραγματεύεται τον αγώνα του ανθρώπου για αντίσταση σε κάθε μορφή απολυταρχισμού και ελέγχου από ανεξέλεγκτους φορείς εξουσίας. Επιχειρεί να μιλήσει για τους σύγχρονους τόπους αλλά και τρόπους βασανιστηρίων. Τα βασανιστήρια σήμερα δεν έχουν σαν στόχο την πληροφορία που πιθανά γνωρίζει ο κρατούμενος αλλά τον ίδιο ως προσωπικότητα. Οι άνθρωποι που σήμερα βασανίζονται στον πλανήτη δεν βασανίζονται γι’ αυτά που γνωρίζουν αλλά γι’ αυτό που είναι. Αυτό που ενοχλεί είναι οι επιλογές ζωής των κρατουμένων που πρέπει όχι απλώς ν’ αλλάξουν αλλά να πάψουν να υπάρχουν ως τέτοιες, γεγονός που συνεπάγεται την ολοκληρωτική εξόντωση του κρατουμένου. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο η παράσταση αφηγείται την ιστορία μιας τυφλής γυναίκας και του συντρόφου της που η ίδια τους η ζωή (μια ζωή που υπερασπίζεται το όνειρο, τον έρωτα, την ελεύθερη πολιτική και πολιτιστική δράση) είναι αιρετική. Για το λόγο αυτό η γυναίκα συλλαμβάνεται και ο φορέας της εξουσίας χρησιμοποιεί κάθε προσωπική στιγμή του ζευγαριού και κατορθώνει να μεταστρέψει τον άντρα από σύντροφο, σε βασανιστή.
Η παρουσίαση της δουλειάς μας θα ξεκινήσει με τη μορφή ανοιχτών προβών το μήνα Μάιο προκειμένου να ανακαλύψουμε μαζί με το κοινό που θα τις παρακολουθήσει, τις ιδιαιτερότητες και το φορτίο του χώρου πριν, προχωρήσουμε στην τελική διαμόρφωση της παράστασης. Χρειαζόμαστε την ελεύθερη συμμετοχή του κοινού κατά τη διάρκεια των δοκιμών ώστε μαζί να καταλήξουμε τον τρόπο που μπορεί κανείς να αγγίξει έναν τόσο φορτισμένο χώρο μνήμης και ιστορίας. Αναζητούμε τον τρόπο να σταθούμε με σεβασμό στη μνήμη αυτή, αλλά και να βιώσουμε εκ νέου την αλήθεια ενός πολύ σύγχρονου μηνύματος, που λέει πως εξακολουθούμε να μην είμαστε ελεύθεροι και να διαιωνίζουμε με την αδιαφορία, τόπους σύγχρονων βασανιστηρίων. Αυτός ο προβληματισμός διέπει ολόκληρη τη διαδικασία της πρόβας από την πρώτη στιγμή που ξεκινήσαμε : Πώς η ιστορία συναντά τη σημερινή αλήθεια, πώς η δική μου αλήθεια μίας σύγχρονης καθημερινότητας αποκτά κοινά στοιχεία με μία ζοφερή και συγκλονιστική αλήθεια ενός όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος, και πως αυτά τα κοινά στοιχεία αποκτούν οικουμενική αξία.
Πληροφορίες: Από 14 μέχρι 31 Μαΐου 2008 κάθε μέρα εκτός Πέμπτης στις 22:00 θα παρουσιάζονται με τη μορφή της ανοιχτής πρόβας αποσπάσματα ή και ολόκληρο το έργο. Το ενδιαφερόμενο κοινό πρέπει οπωσδήποτε να επικοινωνήσει διότι οι θέσεις θεατών σε αυτή τη φάση θα είναι περιορισμένες. τηλ. επικοινωνίας 6978638355 (καθημερινά από 10:00-14:00)

Info:
Κοραή 4 – Προσβάσιμος χώρος της Αιμιλίας Βάλβη
Σκηνοθεσία: Ελένη Γεωργοπούλου
Κίνηση : Νικολέτα Ξεναρίου
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Φωτογραφίες: Σοφία Καλαμπάκα
Παίζουν: Μαρία Τσιμά, Αιμιλία Βάλβη, Κωσταντής Μιζάρας
Παραγωγή: Θεατρική Εταιρεία Πόλις
Τηλ. επικοινωνίας: 6978/638355 και 6974/316537
http://korah4.blogspot.com/

 

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home