____________________________________________________________________________d a t a s c a p e
Sunday, September 21, 2008
τρία επιτέλους
Επιτέλους 1: φθινόπωρο
Σάββατο πρωί και οι δρόμοι στο Κολωνάκι και το Σύνταγμα είναι σχεδόν άδειοι. Ο καιρός μάλλον. Επιτέλους βροχή και μουντάδα. Είχα βαρεθεί. Με εκείνη την αποπνιχτική υγρασία των τελευταίων ημερών το φθινόπωρο φάνταζε σαν όνειρο που ανυπομονείς να έρθει. Η ησυχία σε αυτό το κομμάτι της πόλης τέτοια μέρα είναι ονειρική.
Επιτέλους 2: monica
Άκουγα τις τελευταίς μέρες ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο. Νόμιζα πως ήταν αντρική μετεφηβική φωνή. ήχος λίγο παλιομοδίτικος, αμερικάνικος ίσως. ΟΚ, μπορεί και αγγλικός. Ωραίο κομμάτι, μελαγχολικό, μετά από χωρισμό και τα συναφή. Παρασκευή βράδυ το άκουσα με τον Δ., τον ειδικό επί της μουσικής. Δεν την ξέρεις? Είναι η Μonica! Προφανώς είχα πέσει έξω σε μερικές από τις εικασίες μου. Η Μonica είναι ελληνίδα, 21 χρονών, σπουδάζει μαθηματικός και τραγουδάει με την ιδιαίτερη φωνή της τα εξαιρετικά αγγλόφωνα τραγούδια που γράφει. Σε ένα γρήγορο googlάρισμα οι "ειδικοί" διερωτώνται αν είναι "αυτό το κάτι" που περίμεναν αμάν και πως. Γενικά ξενερώνω με τους Έλληνες που τραγουδάνε αγγλικά αλλά το αποτέλεσμα της Μonica με βάζει σε σκέψεις. Ίσως είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Επιτέλους 3: Κάτι μου λέει ότι ο νέος δίσκος των Κόρε Ύδρο θα βγει μέχρι την Άνοιξη. Τόσος εγκλεισμός και αποκοπή από τα εγκόσμια κατά το γράψιμο υπόσχεται πολλά.
Τη Γεωργία Μαυραγάνη την γνωρίζω τα 2 τελευταία χρόνια. Είναι φίλη φίλης και βρισκόμαστε αραιά και που. Εκτός από μια πιο μόνιμη δουλειά για να ζει, ασχολείται χρόνια με το θέατρο και τη σκηνοθεσία. Είναι ένας σπάνιος άνθρωπος: εξαιρετικά έξυπνη, προσγειωμένη, άμεση και με ισχυρό γνώθι εις εαυτόν -> βλ. βελόνα στα άχυρα στο θεατρικό κόσμο. Ως εδώ όμως με τα trivia, στην ουσία τώρα.
Η Γεωργία λοιπόν ήθελε να ανεβάσει στο θέατρο το "Πρωινό στο Tiffany's" του Truman Capote. Oι κληρονόμοι έχουν αποφασίσει να μη δώσουν σε κανένα και πουθενά τα δικαιώματα, οπότε το έργο βασίστηκε μεν στο αρχικό κείμενο, με άλλο τέλος δε. Αν έχω καταλάβει καλά. Άλλο από του βιβλίου και άλλο από της ταινίας. Και Happy end. Εξ'ου και ο τίτλος. Το Σάββατο, μια ενδομάδα μετά την πρεμιέρα, πήγα να το δω. Οι παραστάσεις μπορεί να χρειάζονται κάμποσο καιρό για να ρονταριστούν με το κοινό, αλλά εγώ θα κρίνω αυτό που είδα.
Στο έργο λοιπόν παίζουν 3 ηθοποιοί. Η Βάσω Καβαλλιεράτου την Holly (Audrey Hepburn), ο Αντώνης Ντουράκης (τον συγγραφέα) και ο Χρήστος Θεοδωρίδης (αφηγητής και όλοι οι άλλοι ρόλοι). Εμβόλιμα μπαίνει και live μουσική με τη Σοφία Σαρρή να τραγουδάει το Moon River, Blue Moon και στη μουσική να είναι ο Μάνος Ροβίθης (live electonics, κιθάρα) και ο Κωστής Ζουλιάτης (πιάνο) .
H γενική εντύπωση είναι πολύ καλή. Μια παράσταση δωσμένη με λίγα υλικά μέσα, πολύ ταλέντο, συγκινητική, φρέσκια και διασκεδαστική. Τονίζω τα λίγα υλικά μέσα γιατί στην ταινία -που οι περισσότεροι γνωρίζουμε-, το Manhattan και η μυθολογία του παίζουν ένα ουσιαστικό ρόλο στο έργο: το αστικό περιβάλλον, οι ουρανοξύστες, τα high society πάρτυ, τα φορέματα (Givenchy νομίζω ?), η glamorous ζωή, το γνωστό κοσμηματοπωλείο Tiffany's. Εδώ προφανώς δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά. Μα όλα λειτουργούν. Αχ αυτή η αφαίρεση του θεάτρου!
Μειονεκτήματα? Μερικές στιγμές παύσεων που δεν νομίζω ότι λειτουργούν (not yet at least), η ερμηνεία του Ντουράκη που μοιάζει απομακρυσμένη και δεν με πείθει...χμμμ αυτά για την ώρα. Τα καλά αναλυτικότερα τώρα.
Η πρωταγωνίστρια Βάσω καβαλλιεράτου, ενώ δεν μοιάζει στη μικροσκοπική Ηepburn (και ούτε είναι αναγκαίο να μοιάζει) μπαίνει ούτως ή άλλως σε μια σύγκριση με την εικόνα της χολυγουντιανής κομψής σταρ του 60. Aναπόφευκτο. Και περιέργως, από τη σύγκριση αυτή δεν χάνει καθόλου. Mια ψηλή κοπέλα με λευκό δέρμα, μαύρα ίσια μαλλιά, και σχιστά γαλάζια μάτια, απλούστατο ντύσιμο και καθόλου μακιγιάζ καταφέρνει και εκπέμπει την αέρινη κομψότητα, μαζί με την ελαφρότητα και το έμφυτο στυλ της κινηματογραφικής Holly Golightly.
Το αιθέριο της παρουσίας της αντισταθμίζει ο "γήινος" μπριόζος, ultra-super κεφάτος αφηγητής/ multi-ηθοποιός/ energizing δύναμη του έργου oνόματι Χρήστος Θεοδωρίδης. Οι ρόλοι του και η εναλλαγή τους βγάζουν χαλαρά τρελό γέλιο και η μαγκιά είναι ότι ενώ οι ρόλοι αυτοί είναι στο τσακ να γίνουν υπερβολικοί, υστερικές φασαριόζικες καρικατούρες, στην παράσταση αυτή ο άνθρωπος έδειχνε να το ελέγχει μια χαρά. Και έτσι ήταν απολαυστικός.
Η μεγάλη αποκάλυψη όμως ήταν η κοπέλα που τραγούδαγε. Άσχετο. Αλλά ήταν. Τι φωνάρα ήταν αυτή? Είχα μείνει με το σαγόνι στο πάτωμα. Σοφία Σαρρή, 23 ετών παρακαλώ, μικροκαμωμένη, με ένα πλατινέ μαλάκι πιασμένο πίσω και μια φωνή που ανατριχιάζει. Και με κάνει να λυσσάω για άλλη μια φορά που δεν έχω και εγώ καλή φωνή. Α! Και με καλή αγγλική προφορά. Μπορεί να καμπουριάζει και να δείχνει ότι βαριέται σαν το κλασσικό 20άχρονο του booze, αλλά μαζί έχει ένα βλέμμα που δείχνει να είναι απορροφημένο κάπου αλλού (υποθέτω στην παράσταση) και μόλις ανοίγει το στόμα της δεν μπορείς παρά να χάσκεις ωσάν χάνος. Λίγο πριν το τέλος, ανέβηκε ξυπόλητη και τραγούδαγε σε ένα ξύλινο κάγκελο στην άκρη των καθισμάτων. Σκηνοθετημένο ή μη, έδειχνε εξαιρετικά αυθόρμητη, χωμένη στον παράλληλο κόσμο των τραγουδιών της και κατάφερνε να σε τραβάει και εσένα εκεί. Μο-να-δι-κή. Τελεία. Την πέτυχα στο τέλος και της έδωσα τα συγχαρητήριά μου. Μιλήσαμε για λίγο. Tι έμαθα? Είναι σε ένα συγκρότημα λέει, τους night on earth, έχουν και blog, θα κάνουν 2 εμφανίσεις στο μικρό μουσικό θέατρο και (!) αυτή τη στιγμή μιξάρεται ο δίσκος τους με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Ελπίζει να βγει κατά τα τέλη Μαρτίου. Εξαιρετικά. Εύχομαι από καρδιάς τα καλύτερα.
Και στη Σοφία. Και στη Γεωργία. Και σε όλους τους ανθρώπους που έχουν τη δύναμη να επιμένουν και να κάνουν τα όνειρά τους πράξη. Για να τα μοιράζονται μαζί με τους υπόλοιπους. Και (θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος) να τους ταρακουνάνε.
(γαμημένη τέχνη: πόσα ufo περιφέρονται δηλώνοντας καλλιτέχνες και πόσο εύκολο είναι να ορίσεις τελικά τι είναι τέχνη και τι δεν είναι? Μόνο όταν βρεθείς αντιμέτωπος μπορείς να καταλάβεις. Και ξαφνικά δεν έχεις καμμιά αμφιβολία)
όταν με αφορμή ένα cd της έγραφα τα περί λόξας μου με τα cabaret/musicals κλπ(part 1 & part 2), ότι θα μπορούσα να τη δω στην Αθήνα. Μεν η Ute Lemper έχει ξαναέρθει εδώ για συναυλία, αλλά εγώ δεν το ήξερα δε. Δεν πειράζει όμως. Αυτή τη φορά θα είμαι εκεί και από όσα ακούω (όρα παρακάτω) και διαβάζω έχω πολλούς λόγους να ανυπομονώ για αυτό.
Μετά από μια βόλτα στο νέο κατάστημα public στο Σύνταγμα, επέστρεψα στο σπίτι με το cd με το soundtrack του Control, ένα βιβλίο αρχιτεκτονικής και ένα του Gaiman. H ταινία λοιπόν ήταν καλή, αλλά καλύτερο είναι το soundtrack. Με το οποίο και κόλλησα. Και ήθελα στο blog σήμερα να ακούγονται joy division. Γιατί έτσι μας αρέσει. ;)
Οι Κόρε έπαιξαν support στους αυστραλούς Devastations όπερ έδει δείξαι -> ξεκίνησαν νωρίς. Κόσμος υπήρχε στο Gagarin αλλά όχι πυκνός όπως άλλες φορές. Το πρόβλημα είναι ότι τα μέλη του συγκροτήματος έδειχναν ελαφρώς "σφιχτά". Το δικαιολογώ(?) με το γεγονός ότι και ο κόσμος ήταν ελαφρώς μαγκωμένος και μπορεί να είχαν πάει κυρίως για τους devastastions (who?) και να μην ήξεραν τους Κόρε. Το αυτί μου έπιανε από πίσω που και που αρνητικά σχόλια ενός τύπου καθώς και απαντήσεις του στυλ "σκάσε ρε μαλάκα και άκου-αμάν πια". Βέβαια βοήθησε στην ατμόσφαιρα και το γεγονός ότι η κιθάρα του Παντελή με την οποία επιδίδεται συνήθως σε διάφορα έκτροπα δεν ακουγόταν, παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες αυτού και των τεχνικών. Ίσως και το ότι μπορεί το group να μην ήταν στην ιδανική διάθεση για live τώρα που μαζεύουν υλικό για το νέο τους δίσκο.
Εγώ πάντως που μέσα στη συναισθηματική φόρτιση των προηγούμενων ημερών αποφάσισα να μην πολυσκάσω για όλα αυτά και πήγα (για πρώτη φορά στη ζωή μου) πρώτη σειρά. Ομολογώ ότι είχε πλάκα διότι ένιωθα μάτια να καρφώνουν την πλάτη μου. Ιδίως όταν κουνιόμουν και τραγουδούσα στίχους με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Η δε Μαρία "που έπαιζε πρώτη φορά στην Αθήνα" πλήκτρα στη θέση του Αλέξανδρου Μακρή, μια χαρά. Και ως styling. Άσχετο #1. Πόση ενέργεια έχει ο drummer? Θεός! Άσχετο #2. Και τώρα θα αποκαλύψω κάτι. Σε κάποιες στιγμές στη συναυλία σκεφτόμουν ότι η μουσική των Κ.Υ. είναι τόσο πολύ εγώ που θα ήθελα σε μια σημαντική στιγμή για εμένα, να παίζουν αυτοί. Και εγώ να τραγουδάω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου αυτούς τους υπέροχους στίχους. Και τι δεν θα έδινα να διοργάνωνα ένα σημαντικό πάρτυ (γενέθλια, γάμο, τρελή γιορτή για ένα βραβείο αρχιτεκτονικής) και να μάζευα όλους τους αγαπημένους μου ανθρώπους: φίλους, λίγους συγγενείς, και τους Κόρε να παίζουν (τους οποίους νιώθω σαν συγγενείς μαζί και φίλους) και εγώ να κουνιέμαι πέρα δώθε ωσάν τη ζαβή. Εντάξει θα έπαιζε και άλλη μουσική μα οι Κόρε θα ήταν το σημείο που εγώ και όλοι οι άλλοι μαζί μου θα συγκινούνταν και θα ένιωθαν αυτό το μικρό τσίμπημα που αισθάνεσαι όταν βρίσκεσαι μπροστά σε κάτι αληθινό. Αυτό θα το ήθελα σε μια τέτοια στιγμή. Γιατί θα ήταν αντάκλαση αυτού που θα ένιωθα και εγώ.
ΟΚ. Αλλαγή θέματος διότι το έχω τρελά το drama queen και δεν λέει. Λοιπόν, στη συναυλία ακούσαμε από τους Κόρε Ύδρο και ένα κομμάτι που δουλεύεται για το νέο δίσκο και ήταν εξαιρετικά υποσχόμενο μα κάτι videaκια που βγάλαμε δεν είναι για την ώρα available. Από βδομάδα. Fingers crossed. Παρεπιπτώντως ένα μεγάλο "ευχαριστώ" στον Παντελή που μας αναγνώρισε από σκηνής και μας χαιρέτησε στην παύση μεταξύ 2 κομματιών. Μπορεί να αντέδρασα υστερικά πετώντας ένα "γειάαααα", αλλά θέλω να καταγραφεί στα πρακτικά πως τον εκτιμώ ιδιατέρως και περιμένω με ανυπομονησία το νέο τους δίσκο που θα αρχίσει να γράφεται 1 Ιουνίου. Δίδυμος που θα έλεγε και κάποια αστρολόγα.
Δεν είναι νέο αφού το γράφουν όλοι. Μόλις το δοκίμασα και ένιωσα τη συγκίνηση του να δοκιμάζεις κάτι που δεν έχει ξαναγίνει. Σαν να στέλνεις το πρώτο σου email μου λέει και ο Τσαγκαρουσιάνος στο editorial της σημερινής, αφιερωμένης στις χάρες της τεχνολογίας, Lifo.
Περί τίνος πρόκειται?
Μιαλώ για το νέο album των Radiohead το οποίο μπορεί κανείς να το κατεβάσει online από το site τους. Και να πληρώσει ότι ποσό θέλει. Από τίποτα μέχρι όσο όσο. Οι κριτικές μιλάνε για τον καλύτερο δίσκο τους από την εποχή του OK Computer (10 χρόνια πριν) και μια κίνηση επαναστατική για την (απεγνωσμένη?) μουσική βιομηχανία.
Οξυδερκής Παρατήρηση: Τα πανηγύρια αποτελούν μια προσφιλή παράδοση διασκέδασης του λαού μας τους καλοκαιρινούς μήνες. Προσωπική Σημείωση: Εγώ θα μιλήσω για τα πανηγύρια που ξέρω καλύτερα δλδ τα στεριανά και δη τα ηπειρώτικα. Μιλώ εκ πείρας χρόνων καθότι μέχρι τα 20 μου δήλωνα τακτική θαμώνας τόσο του πανηγυριού του χωριού μας όσο και των πέριξ. Added bonus? Από 6-18 χόρευα στο Λύκειο των Ελληνίδων αρχικά (με το οποίο και είχαμε δώσει ουκ ολίγες παραστάσεις σε διάφορα μέρη της πατρίδος μας) και αργότερα στο χορευτικό συγκρότημα του πολιτιστικού (what?) συλλόγου της Μ. Τα highlights αυτής της ένδοξης περιόδου αποτελούν γκάφες ολκής, όπως το να σου ξεκουμπώνεται μέχρι τη μέση το –παραδοσιακό- φόρεμα χορεύοντας πρώτη και να σου το κρατάει ο δεύτερος για να μην ανοίξει και ρεζιλευτείς, να αποτελείς την «αφέντρα» του «πως το τρίβουν το πιπέρι», να σου ξεφεύγει το μαστίγιο και να χτυπάς έναν χορευτή που φωνάζει «ΑΑΑ» μπροστά σε κόσμο κλπκλπ. Χώρια τα γκομενικά ευτράπελα ή τα ευτράπελα της εκάστοτε στολής.
Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Σε τυχαία σειρά.
Στα πανηγύρια παρατηρούνται διάφορες ενδιαφέρουσες συνωμοταξίες, μερικές από τις οποίες είναι οι εξής:
- οι γκόμενες: οι γκόμενες συνήθως είναι ευτραφείς, ελαφριά και κακόγουστα ντυμένες, περιχαρείς και λατρεύουν το χορό. Οι γκόμενες σέβονται τα παραδοσιακά ήθη και έθιμα. Π.χ. δεν θα χορέψουν ποτέ αντρικό χορό. Στο τσάμικο π.χ. δεν θα είναι ποτέ πρώτες και να κάνουν τσαλίμια. Αν τύχετε σε πανηγύρι που παιχτεί και καμμιά ζεμπεκιά, η γκόμενα είναι αυτή που το χορεύει σαν μπαλέτο: πολλές φιγούρες, γρήγορες κινήσεις κλπκλπ.
- ο «κολώνας» (του σπιτιού): ο «κολώνας» είναι πάντα άντρας. Δεν χορεύει ποτέ μέχρι να πάει η ώρα 3μιση. Μέχρι τότε τρώει σουβλάκια, πίνει μπύρες, κερνάει, κερνιέται, μιλάει με τους γύρω. Ξέρει τον κόσμο και όσους δεν ξέρει τους γνωρίζει. Αγοράζει πλαστικά παιχνίδια στα παιδιά του/ ανίψια/ βαφτιστίρια κλπ. Έχει κοιλιά, είναι μεσήλιξ και συνήθως συνοδεύει μια «γκόμενα»(βλ. ανωτέρω). Όταν (μετά τις 3μιση) σηκωθεί να χορέψει θα παραγγείλει τσάμικο, βαρύ. Θα το χορεύει όλα τσαλιμάκια γιατί δεν θυμάται πια το βασικό βήμα. Τουτέστιν πολύ φιγούρα «στον τόπο». Οι υπόλοιποι του κύκλου θα κάθονται ακίνητοι και θα χαμογελούν υποτίθεται με περηφάνεια και καμάρι. Οι περισσότεροι θα βαριούνται.
- οι γέροι του Mupper Show: αναζητήστε τους κάπου προς τα πίσω και γωνία. Δείχνουν να έχουν έρθει από υποχρέωση προς την κοινότητα ή τον Άγιο προς τιμήν του οποίου στήνεται το event. Στην ουσία γουστάρουν μα δεν το δείχνουν. Δεν χαμογελούν, κοιτάζουν με απαξία τους πάντες, γκρινιάζουν για τα σουβλάκια που είναι «παλιοκρέας» ή κρύα, τις μπύρες (που δεν πίνουν) και είναι ζεστές κλπ. Καμαρώνουν σιωπηλά όταν χορεύει κάποιος δικός τους και μόλις επιστρέψει στο τραπέζι του κάνουν ένα ταπ-ταπ στην πλάτη λέγοντας «μπράβο – και του χρόνου».
- οι έφηβοι: Στην αυγή της σεξουαλικότητάς τους, η εφηβική παρέα κάθεται όλη μαζί. Από 12 μέχρι 22 όλοι σε ένα τεράστιο τραπέζι (σαν γάμος). Οι απελευθερωμένοι/μάγκες πίνουν μπύρα, οι άλλοι αναψυκτικά. Όταν οι γονείς δεν βλέπουν πίνουν και αυτοί μπύρα ή κρασί. Το αυτό και με το κάπνισμα. Τα μηνύματα πάνε σύννεφο. «Για να μην φανεί ποιος γουστάρει ποιον» δημοσίως και έχουνε ντράβαλα. Τα αγόρια σπανίως χορεύουν. Κάνουνε πλάκες και υιοθετούν ένα βλέμμα μπλαζέ όταν μιλάνε στα κορίτσια και αφηγούντε κάτι που υποθέτουν ότι θα τις ψαρώσει. Τα κορίτσια είναι ντυμένα ωραία, αλλάζουν και δυό-τρία ρούχα τη βραδιά γιατί «δεν τις βολεύανε/λερώθηκε/με στένευε». Κατά καιρούς χορεύουνε κιόλας. Οι άρρενες δεν χορεύουνε. Όποιος χορέψει πάντως κερδίζει πόντους. Γενικώς οι ρόλοι δείχνουν να είναι αρκετά ξεκάθαροι.
Τι χρειάζεστε/ do it yourself:
1. ο πλάτανος: το φόντο κάθε καθώς πρέπει γλεντιού στην ηπειρωτική Ελλάδα. Συνήθως από κάτω του αραδιάζονται οι καλλιτέχνες. Αποτελεί το σκηνικό πολλών πικρών(ως προς το καλλιτεχνικό εκτόπισμα των προηγουμένων) αστείων όπως: «Χθες το πρωί που πέρασα ο πλάτανος ήταν καταπράσινος. Τώρα στο πανυγύρι τον βλέπω κίτρινο. Αναμενόμενο.»
2. μουσικοί (ή οργανοπαίχτες): γνωστοί ή άγνωστοι. Αν είναι γνωστοί όλοι θαυμάζουν το ταλέντο τους. Αν όχι δείχνουν ανοχή γιατί «δεν έχει σημασία, η παρέα μετράει». Η παρέα όντως μετράει στις καταστάσεις αυτές. Σε ότι και να παρευρίσκεσαι χωρίς την κατάλληλη παρέα μπορεί να αποβεί από μαρτύριο έως μια εξαιρετική βραδιά. Οι περισσότεροι παρατηρούν τον τραγουδιστή/τραγουδίστρια. Ο άσσος όμως είναι πάντα κάποιος μουσικός στο background. Θα τον ξεχωρίσετε από το παρδαλό πουκάμισο με το π.χ. ντεγκραντέ μπλε/γαλάζιο φόντο πάνω στο οποίο εμφανίζονται γεωμετρικά μοτίβα, καραβάκια, λαχούρια. Όλα μαζί. Σαν από βιντεοταινία του 80s Δαλιανίδη. Φοράει καδένα, από τα χείλια μπορεί να κρέμεται ένα τσιγάρο και δείχνει να βαριέται θανάσιμα. Η κάλτσα συνήθως είναι χρωματιστή. Σε άλλο χρώμα. Συνήθως βυσσινί. Ειδική μνεία 1: η ηχώ. Αντιλαλούνε τα πάντα. Ένα-ένα-να-να-να-α-α-α. Δύο-δύο-δύο-υο-ο-ο-ο. Το υπ’αριθμόν (ον-ον) τάδε (άδε-άδε) αυτοκίνητο (το-το) εμποδίζει (ίζει-ίζει-ζει-ζει-ι-ι-ι). Ειδική μνεία 2: το κλαρίνο. Το κλαρίνο δεν είναι πλέον ο πιο άθλια ντυμένος μουσικός. Από εκείνες τις εποχές που στουμπώναν το κλαρίνο 5χίλιαρα ή τα κόλαγαν στο κούτελο του κλαριντζή για να τους παίζει στο αυτί όσο είχαν παγώσει σε μια γονατιστή φίγούρα, έχει κυλίσει πολύ νερό στο αυλάκι. Σήμερα, για τους έντεχους υπάρχει ο Σαλέας, για τους πιο παραδοσιακούς ο Πετρο-λούκας Χαλκιάς.
3. η παρέα λοιπόν. Το θέμα θίχτηκε απέξω απέξω και νωρίτερα. Η παρέα πρέπει να έχει διάθεση για γέλιο και να ξέρει να χορέυει. Αν όχι όλοι, τουλάχιστον οι περισσότεροι. Και να μην χρειάζεται αυτοκίνητο για να πάει σπίτι της.
4. πραματευτής (κοινώς: πλανόδιος έμπορος): Έμπορος πλαστικών παιχνιδιών με έφεση στις ξανθές χοντρές κούκλες (με όλο το ροζ σερβίτσιο τους), τα σπαθιά, νεροπίστολα, πιστόλια με καψούλια, τα βελάκια και τα φιαλίδια γαι μπρουρμπουλίθρες. Αρέσκεται στο να στήνει την καρέκλα του είτε εκατέρωθεν της τέντας που σκεπάζει την πραμάτεια του, είτε μέσα στη μέση του δρόμου σαν θυρωρός.
5. χαλβατζής (Φαρσάλων): ο παχύτερος από όλους τους υπόλοιπους επαγγελματίες των πανηγυριών. Τρεις-τέσσερις τεραστιοι στρογγυλοί δίσκοι μπροστά του τον κάνουν να ξεχωρίζει από όλους τους άλλους. Οι πελάτες του συνήθως μπορούν να ψηφίσουν. Για όσους δεν μπορούν, στην άκρη του πάγκου υπάρχουν κόκκινα τεράστια γλυφιτζούρια σε σχήμα καρδιάς(κοριτσάκια) ή κόκκορα(αγοράκια). Marketing σου λέει μετά.
6. λουλουδού: η τελευταία (χρονικά) προσθήκη στο πάνελ. Όταν δεν είναι γύφτισα/τσιγκάνα/rom aka και τεγμένη μόνο στην υπηρεσία αυτή, συνήθως είναι γκόμενα/σύζυγος μέλος της μουσικής κομπανίας, του πραματευτή ή του χαλβατζή. Λεπτομέρεια: όταν η λουλουδού εξαφανίζεται την πέφτει για ύπνο στο φορτηγάκι του συνοδού της. Και ας βαράνε οι άλλοι απέξω τα όργανα όσο θέλουν.
7. Μπαλονάς/φωτογράφος: έτερες προσθήκες στα σύγχρονα πανηγύρια. Νο comments. Αρκεί να μην φύγει κανένα μπαλόνι.
8. ψήστης/διοργανωτής/host: θεμέλιοι λίθοι κάθε πανηγυριού. Μαζί με τον ταμία. Όταν ταυτίζονται στο ίδιο πρόσωπο ακόμη καλύτερα. Δίνει το tempo σε όλη τη βραδιά. Υπεύθυνος για όλα.
Οι χοροί:
γενικά: Πάντα κύκλος. Δεν ξεβιδωνόμαστε στο κούνημα γιατί είναι γελοίο. Ευθυτενής στάση. Χαμόγελα επιτρέπονται.
Στα δύο (Γιάννη μου το μαντήλι σου, Βασιλικός θα γίνω κοκ). Τα θέματα ήταν βατά που λέμε. Μαζί με την επόμενη κατηγορία, οι πιο εύκολοι χοροί για τους πάντες. Από πιτσιρίκια μέχρι αρχάριους.
Στα τρία (δόντια πυκνά, παιδιά της Σαμαρίνας, κοντούλα λεμονιά κλπ). Μόλις μάθεις το βήμα γίνεται ελαφρώς βαρετό. Και αυτό και το "στα δυο" επιδέχονται στροφών και λοιπών φιγουρατζίδικων κολπακίων.
Τσάμικο (Ιτιά, Παπαλάμπραινα, Αητός για τους mainstream. Για τους εναλλακτικούς υπάρχουν και ένα σωρό άλλα. Ψήφος στον «Βλαχοθανάση».) Υπάρχει σε παραλλαγές των 8, των 12, των 14 και των 16 βημάτων. Κάθε τραγούδι έχει το ρυθμό και το βήμα του. Πιο κοινά είναι των 12 και των 16 βημάτων. Η παράδοση λέει ότι οι άντρες χορεύουν με πιο έντονα σηκώματα των ποδιών. Σήμερα οι νεώτερες δεν δίνουν δεκάρα αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Εμείς σε χορούς κάναμε και στροφές και «καθίσματα» στο «πήδημα επαναφοράς» των οποίων όλοι για κάποιον λόγω καραγουστάρουν. Αναδίδει μια αναζωογώνηση ας πούμε. Όποιος το έχει δοκιμάσει ξέρει. Το ιδιαίτερο στο τσάμικο είναι ότι σε κάποια στιγμή που αρχίζει να σολάρει το κλαρίνο, σολάρει και ο πρώτος χορευτής. Ο δεύτερος, ο οποίος οφείλει να έχει δυνατά χέρια και μια πετσέτα, τον «κρατάει» όσο ο άλλος κάνει τα δικά του: στροφές, καθίσματα, ψαλίδια, χτυπήματα του ποδιού, τούμπες κλπ. Ο υπόλοιπος κύκλος κρατάει το ρυθμό με βήματα επί τόπου. Κλέφτικο βαφτίζεται από τους λαογράφους το τσάμικο με ιστορικού περιεχομένου στίχους. Λοιπά: Άλλοι δύσκολοι/σπάνιοι χοροί (μπεράτης, μενούσης, πωγώνι, μετσοβίτικος, ζαγορίσιος, ζωναράδικος, σαρακατσάνικος) και άλλοι εύκολοι (καλαματιανό, κοφτό, συρτό) δεν είναι στο κυρίως πιάτο. Κατά παραγγελίαν όμως όλα γίνονται. Όπως και τα νησιώτικα.
και ολίγο video (άκρως φιγουρατζίδικο, τόσο που χάνεται σε μερικά τραγούδια το κανονικό βήμα χάριν του θεατράλε. Ακούγονται: βασιλικός θα γίνω, κοφτό, Μενούσης, κοντουλα λεμονιά κ.α.)
υγ: Η υπογράφουσα έχει καβαντζάρει στην τοπική κοινωνία ως προσωπικές σπεσιαλιτέ τον ικαριώτικο από νησιώτικα (όπως και να τον παίζουν δλδ με κλαρίνο!) και τον Βλαχοθανάση από τσάμικα.
Με φιγούρες βεβαίως βεβαίως και τα δυο κατόπιν συνεννοήσεως με την υπόλοιπη παρέα του –τέως- χορευτικού το διασκεδάζουμε δεόντως. tip: τσόκαρα, παντόφλες κλπ μοδάτα αξεσουάρ απαγορεύονται για λόγους σωματικής υγείας των χορευτών και των παρευρισκομένων. Για τον ίδιο λόγο και τα stilettos. Για λόγους πρακτικούς τα strapless, pencil skirts και οτιδήποτε φέρει ανεξέλεγκτο σκίσιμο.
Εγώ τους ανακάλυψα αργά. Μετά τη διάλυσή τους. Καλό ε? Και απόψε, είδα για πρώτη φορά πως μοιάζει ο Tim Booth (και εδώ) ψάχνοντας στο youΤube. Και κατά τη γνώμη μου προτιμώ την νεαρότερή του φάση. Από στυλιστική άποψη that is. Πετσί και κόκκαλο, μύσταξ και πονηρή φάτσα δεν είναι ότι ακριβώς περίμενα. (ποιητική αδεία: Μου θυμίζει και έναν παλιό φίλο.) Εξάλλου είναι γνωστό το χάσμα ανάμεσα στο πως φαντάζεσαι κάποιον ακούγοντας τη φωνή του και πως είναι όταν τον βλέπεις. Πάντως μου έκανε εντύπωση το πως κινείται στα live. Τον περίμενα πιο εκρηκτικό. Και περισσότερο αγγλόφατσα. Τεσπά, πολύ μπλαμπλα και φιλολογίες. Την Τετάρτη λοιπόν ελπίζω ότι θα περάσουμε μια βραδιά από αυτές, τις λίγες.
Μέχρι τότε...
...τη σκυτάλη έχουν στα χέρια τους τα τζιτζίκια. Μέρα νύχτα, χωρίς εισιτήριο, τώρα και στο Σύνταγμα.
Πλάκα πλάκα μου πήρε μια εβδομάδα να γράψω ένα post που ήθελα να γράψω από την επόμενη μέρα.
Γιορτή της Μουσικής, Παρασκευή 22 Ιουνίου, λίγο πριν την Πλατεία Κλαυθμώνος
Χτύπησε το κουδούνι. Ο γνωστός blogger μπήκε φουριόζος. Να πάρουμε μπύρες. Κρύες. Καλά, βάλε κάτι να πιείς, έρχεται και ο Δ. και πάμε. Είσαι στολισμένη βλέπω! Δεν θα τα λερώσεις? Noμίζεις πως θα κάτσω και καθόλου? Γιορτή δεν έχουμε άλλωστε?
Η βραδιά ήταν ζεστή, εγώ στολισμένη σαν να πήγαινα σε γιορτή και βιαστική μην αρχίσουν οι Κόρε Ύδρο και χάσω καμμιά νότα, ο Σ. χαρούμενος που θα άκουγε τους Μatisse και εν αναμονή για τους Κ.Y. που του τα έχω ζαλίσει, ο Δ. χαρούμενος με την όλη φάση και εν αναμονή για όποιον ασχολείται με νότες γενικώς και εδικώς.
Τα μάρμαρα στην Πανεπιστημίου έβραζαν. Ευτυχώς όχι και οι 5 μπύρες και τα 4 νερά του περιπτέρου. Όχι για τα επόμενα 100 βήματα δηλαδή. Τα 5 λεπτά μέχρι να φτάσουμε στην Κλαυθμώνως ήταν γεμάτα προσμονή. Και χαρά. Και αλλοπρόσαλες ατάκες. Της υπογράφουσας.
Όλη η βραδιά ξεκίνησε με το που ανακοίνωσα ότι κρίμα μεν, δεν πήρα cheesecake δε. O Σ. με κοίταξε απορημένος. Cheesecake? Ναι. Δεν σου έχω πει για το cheesecake?
flashback
Πριν μερικούς μήνες,μετά το εξαιρετικό live των Κόρε Ύδρο στο gagarin, είχα κάτσει μέχρι το τέλος στην πλατεία και τρωγόμουν με τα ρούχα μου. Ήθελα να πω ένα μπράβο στο συγκρότημα, αλλά αφενός ντρεπόμουν, αφετέρου μου φαινόταν λίγο τυπικό. Σκεφτόμουν ότι σε ανθρώπους που σε έχουν κάνει να νιώσεις μια αδιόρατη πνευματική συγγένεια μαζί τους, τι σκατά μπορείς να πεις για να μεταδώσεις το ευχαριστώ σου? Τα μπράβο, συγχαρητήρια, παίξατε πολύ καλά, μου φάνηκαν πολύ τυπικά, έως και βαρετά. Σε μοναδικούς ανθρώπους ήθελα να πω κάτι μοναδικό. Ή με μοναδικό τρόπο. Τα έφερα από εδώ, τα έφερα από εκεί, κρύωσε το πράγμα, φύγαμε. Το live ήταν Πέμπτη νομίζω. Τις επόμενες 3 μέρες αυτή η ιδέα μου τριβέλιζε το κεφάλι.
Κυριακή μεσημέρι, είμαι στο μετρό. Πάω να φάω στους γονείς μου, στο τέρμα της μπλε γραμμής. Στα αυτιά παίζουν οι Κόρε και το iPod αποφασίζει να ξεμείνει από μπαταρία λίγο μετά τον Ευαγγελισμό. Με την πλάτη στην πόρτα και το βλέμμα πότε στο πάτωμα και πότε στο κενό των απέναντι ματιών, βρίζω την τύχη μου. Χτυπάει το κινητό. Ο Δ. Δεν καλοακούω. Πιάνω ότι είναι στο evergreen και –μάντεψε!- μπήκαν μέσα οι Κ.Υ! Το σήμα πότε χάνεται και πότε βρίσκεται. Το δε στόμα μου έχει μείνει στο πάτωμα. Σκέψεις αστραπιαίες: αν κατέβω στην επομένη, πάω στην άλλη αποβάθρα και επιστρέψω Σύνταγμα, αλλάξω τρένο και παώ Πανεπιστήμιο στο evergreen θα τους προλάβω? Οι γονείς που με περιμένουν με τις μπριζόλες? Μπροστά στο διχασμό, μου ήρθε μια ιδέα. Πρότεινα στον Δ. το εξής σαφές: Κάνε Κ ά τ ι.
Παύση.
Τι ... «κάτι»? Ξέρω και εγώ? Κάνε κάτι μοναδικό. Να τους δείξεις ότι μας άρεσαν. Αχ, πες και εμένα σε παρακαλώ όμως. ΟΚ.
Τo sms μετά τα έλεγε όλα. Είχε πάρει ένα κομμάτι cheesecake, βρήκε και ένα χαρτί, έγραψε δυο λόγια, υπέγραψε με τα δυο ονόματα, το έδωσε στη σερβιτόρα με την οδηγία να τους το δώσει, άνοιξε την πόρτα και έφυγε.
Έτσι άρχισε μια ευχάριστη ανταλλαγή emails ανάμεσα σε εμένα και στους Κ.Υ. γεμάτη εκπλήξεις. Είχα πει ότι την επόμενη φορά που θα τους έβλεπα θα έφερνα και cheesecake. Λόγω περισσής δουλειάς και έλλειψης ψυγείου στο χώρο της συναυλίας η υπόσχεση ναυάγησε.
fast forward
Ο Σ. είπε πως είναι ωραία ιστορία και προχωρήσαμε (αβάδιστα) προς την πλατεία. Ο κόσμος πολύς. Όταν φτάσαμε έπαιζαν οι My Wet Calvin. Πραγματικά δεν καταλαβαίνω προς τι η φασαρία. Δεν μου άρεσαν ιδιαίτερα. Και μου φάνηκε πραγματικά άστοχο το περιτύλιγμα: ο ένας φόραγε ένα «σπιτάκι τύπου κουκλοθέατρο» πάνω του και ο άλλος ήταν ντυμένος με μια στολή χρυσόμυγα πλάτη-5th element κεφάλι. Στην αρχή είχε πλάκα. Μετά παρατηρούσες κυρίως αυτό και δεν έκανες focus στη μουσική. Άσε που δεν μπορούσαν να καλοκινηθούν με όλο αυτό το τσίρκο πάνω τους. Μόνο αρχιτέκτονας θα μπορούσε να το σκεφτεί αυτό. Σε λίγο πληροφορήθηκα ότι πράγματι ο ένας από τους δυο της μπάντας είναι συνάδελφος οπότε και το puzzle έδεσε.
Μα τόση ώρα ανυπομονούσα. Από τις μπύρες και την ανυσηχία μου μην μου έρθει καμμιά επιτακτική ανάγκη μετά που θα παίζαν τα παιδιά, πρέπει να πήγα 2-3 φορές τουαλέττα στα απέναντι καταστήματα. Ευτυχώς, ένα μικρό διάλειμμα αργότερα, ανέβηκαν στη σκηνή οι Κόρε Ύδρο. Η ζέστη ήταν αρκετή, ο Παντελής έδειχνε ταλαιπωρημένος και σε αυτά τα δυο δεινά (ή μήπως ένα και το αυτό?) ρίχνω το γεγονός ότι ήτο ξέπνοος. Κατά τα άλλα όλα υπέροχα. Και η μουσική και η ατμόσφαιρα (δεδομένου του mixed κοινού, της λίγης ώρας που θα έπαιζαν και του ανοιχτού χώρου) και το feeling. Μερικοί από κάτω δεν τους ήξεραν και άκουγα διάφορα σχόλια, καλά και κακά. Όλα αυτά τα άκουγα με διαλείψεις, διότι εγώ βασικά κοπανιομόμουν και τραγουδούσα τσίτα. Σε μια φάση ο Σ, που με έβλεπε τόσο χαρούμενη και απορροφημένη, είχε μια περίφημη ιδέα. Nα πήγαινε να πάρει cheesecake? E? Να πήγαινε! Να πήγαινε! Υπέροχο! Αρκούσε να μη χρειάζεται να πάω και εγώ μαζί και χάσω το live. Συμφωνήσαμε. Ο Δ και εγώ προχωρήσαμε λίγο πιο κοντά στη σκηνή για να βλέπουμε καλύτερα.
Ο Σ. δε, ακόμα να φανεί. Σε λίγο τελείωναν και εγώ με το ένα μάτι στη σκηνή, με το άλλο να ψάχνω τον Σ μήπως χάθηκε και να παίρνω τηλέφωνα. Ξαφνικά, ανάμεσα στο πλήθος, ένα κουτί με ένα χέρι από κάτω ερχόταν προς το μέρος μας. Όλοι του έκαναν πλάκα. Ήταν ο κομάντο Σ. Ξαφνικά με έπιασε μια συγκίνηση. Όταν φίλοι κάνουν τέτοιες ευγενικές χειρονομίες για μένα επίσης δεν έχω λόγια. Αντ’αυτού, μόλις μου παρέδωσε το κυτίο στα χέρια, ρώτησα αν έχει κουταλάκια. Με το κουτί στον αέρα, έκανα χώρο για να βγω μπροστά.
Κανένας από τη σκηνή δεν έδειχνε να με έχει πάρει χαμπάρι. Οι διπλανοί μου όμως με κοίταζαν με περιέργεια και ανυπομονησία. Τι είναι αυτό? Ποιος έχει γενέθλια? Θα παίξουμε τουρτοπόλεμο? Θα δείτε.
Με τα πολλά και αφού δεν έφτανα να ακουμπήσω το ταλαίπωρο cheesecake στη σκηνή, με είδε ο γνωστός άγνωστος της Ανούσιας Έντασης που έπαιρνε video μπροστά από τη σκηνή, που του χειρονομούσα με το ένα χέρι σαν τρελή. Σκεφτόμουν πως μπορεί να φοβόταν μήπως πετάξω καμμιά τούρτα σε κανέναν ή μήπως το περιεχόμενο του κουτιού δεν ήταν γλυκό αλλά καμμιά βόμβα. Τι σου κάνει η 9/11 και οι ζωή σε μητροπόλεις. Σε μια κίνηση αντιπερισπασμού, άνοιξα το κουτί να δει το περιεχόμενο και του είπα να το πάρει και να το βάλει στην άκρη της σκηνής, με το συνθηματικό «ξέρουν αυτοί».
Σε λίγο ο Παντελής είδε το cheesecake, εγώ έκανα νόημα από κάτω, πήρε λίγο με τα χέρια και ενώ η μπάντα συνέχισε να παίζει, εγώ οπισθοχώρησα προς τον Δ. και τον Σ. για να συνεχίσω το χόρο και το τραγούδι μαζί τους. Η βραδιά ήταν απλά μοναδική.
Τα υπόλοιπα συγκροτήματα δεν τα παρακολούθησα διεξοδικά οπότε δεν εκφέρω άποψη. Με τους Κόρε Ύδρο τα είπαμε μετά το live. Τους εκτιμώ πολύ, τους νιώθω πολύ κοντά μου και εύχομαι να είναι πάντα κεφάτοι και δυνατοί και να γράψουν έναν υπέροχο νέο δίσκο τώρα που θα μαζευτούν για να τον δουλέψουν.
Με τον Σ. τα είπαμε το βράδυ της επόμενης μέρας. Τότε μάζεψα το μυαλό μου και τα έβαλα σε τάξη. Είμαι πολύ χαρούμενη που έχω γύρω μου τέτοιους πολύτιμους φίλους.
Μια εβδομάδα μετά, οι μέρες μου είναι γεμάτες από ωραίες αναμνήσεις, τόσο μουσικής όσο και ανθρώπων, που σαν σωστές splendid butterflies βουτάνε στα «cheesecakes» και μου φτιάχνουνε τη διάθεση.
Αμάν πια. Δυσκολεύομαι πολύ να μιλήσω για πράγματα που μου αρέσουν. Φτάνω στην φλυαρία, στις υπερβολές και τους συναισθηματισμούς που ίσως συγκινούν αλλά δεν πείθουν.
Από την Πέμπτη το βράδυ και έπειτα είμαι σε κατάσταση παροξυσμού. Ένα αδιάλειπτο παραλήρημα. Είναι σαν έρωτας. Όλο αυτό σκέφτομαι, το στομάχι κόμπος, οι ώρες δεν υπάρχουν, εμμονή. Το κεφάλι γεμάτο μουσική, στίχους, εικόνες. Γιατί τόσο fuss?
Την Πέμπτη το βράδυ μια μικρή παρέα και εγώ, πήγαμε σε μια συναυλία. Στο Gagarin έπαιζαν οι Κόρε. Ύδρο. Και δυο άλλα συγκροτήματα. Μα και οι Κόρε.Ύδρο. Δεν ήταν η πρώτη φορά που τους άκουγα. Ήταν όμως η φορά που έκανα το κλικ. Γιατί επιπεβαιώθηκα για όσα είχα σκεφτεί και την πρώτη φορά.
Πρώτη φορά τους είχα ακούσει πέρυσι. Είχαμε πάει όταν εμφανιζόντουσαν για πρώτη φορά στην Αθήνα, στο Gagarin πάλι. Support στην Sunny Μπαλτζή. Πηγαίναμε για τη αυτή μα μόλις ακούσαμε το κερκυραϊκό συγκρότημα μείναμε κατάπληκτοι. Η Sunny μετά ήταν απλά πολύ λίγη (χωρίς αυτό να είναι δύσκολο- pardon δηλαδή στους fan της – και εγώ την ακούω άλλωστε). Θέλαμε να ξαναεμφανιστούν αυτοί με την ιδιότυπη ήσυχη/δυνατή μουσική, τους εξαιρετικούς στοίχους και τον –μορφή- τραγουδιστή.
εξώφυλλο
Πήρα το cd ονόματι «φτηνή pop για την ελίτ», το άκουσα και δεν άλλαξα γνώμη. Περίεργο άκουσμα στην αρχή. Σίγουρα. Μα με την επόμενη, καταλαβαίνεις what it’s all about. Πότε πιάνο, πότε κιθάρες να γρατσουνάνε το κρανίο σου, υπέροχοι στίχοι, με όνειρο, αυτοσαρκασμό και humor. Ένα χρόνο μετά, ξαναήρθαν. Αυτή τη φορά είχαν άλλους για support. Έβαλε το χεράκι της και η LIFO που τους μπούσταρε και το Gagarin ήταν γεμάτο.
Ποιοί είναι οι Κόρε. Ύδρο? Πρόκειται για ένα συγκρότημα από τη Κέρκυρα που έχει βγάλει ως τώρα δυο δίσκους. Ξεικίνησαν με το group από τα 15 τους, μα τα 3-4 τελευταία χρόνια έχουν πάρει τα πάνω τους. Α! Κόρε.Ύδρο stands 4 Κορεσμένοι Υδρογονάνθρακες. Τόσο Λύκειο. Λόγω συναισθηματικού πνιξίματος που ανέφερα παραπάνω όποιος γουστάρει ας μπει στα links του site τους να δει περί τίνος πρόκειται. Στο site τους άλλωστε έχουν βιντεάκια και τραγούδια τους, μα και links για το myspace και το youTube.
Και τώρα θα μιλήσω για το live. Η μορφή του group είναι ο Παντελής Δημητριάδης, ο τραγουδιστής. Ένας αδύνατος νεαρός άντρας, λίγο πριν τα 30. Άκυρο. Όχι αδύνατος. Ασθενικός. Αναιμικός ίσως. Και άσχημος. Με την mediterranean έννοια του όρου. Ξέρετε. Ωχρό δέρμα, κλασσικά καστανά μαλλιά, μεγάλα καστανά μάτια, μεγάλη μύτη. Και μαλλί εντελώς ατημέλητο.
Αυτός ο άνθρωπος είναι transformer. Ανεβαίνει πάνω στη σκηνή και ακουμπάει τακτικά τα πράγματά του γύρω γύρω με ακρίβεια σπασίκλα. Στην αρχή στέκεται και τραγουδάει σαν να είναι 15χρονο που ντρέπεται όταν λέει ποίημα σε σχολική γιορτή. Δείχνει άνευρος, καταθλιπτικός, χαμένος στην κοσμάρα του. Η φωνή του είναι ψιλή. Ελαφρώς κακόηχη στην αρχή. Ασυνήθιστη θα έλεγα καλύτερα. Σε λίγο ξεκινάει να κουνιέται. Κουνάει τα χέρια και όλο του το σώμα με έναν χαριτωμένο τρόπο.
Παύση.
Και ξαφνικά, σαν να περιείχε νιτρογλυκερίνη, εκρήγνυται. Ξεχύνει ενέργεια. Ανελέητα. Μέχρι το τέλος του τραγουδιού μπορεί να χοροπηδάει πάνω κάτω, να κυλιέται στο πάτωμα, να αρπάζει μια κιθάρα και να τη γρατσουνάει με πύρινη μανία χρησιμοποιώντας μια λίμα (ή κάτι άλλο που δεν κατάφερα να διακρίνω). Το διασκεδάζει. Γουστάρει. Και το μεταδίδει. Αν ενδιάμεσα υπάρχουν στίχοι οπότε και πρέπει να πλησιάσει το μικρόφωνο, κατεβάζει το διακόπτη, μεταμορφώνεται πάλι σε αυτό τον αισθαντικό τραγουδιστή της αρχής και πάμε πάλι. Σε κάθε τραγούδι. Αυτός που αν τον έβλεπες στο δρόμο δεν θα του έδινες καμιά σημασία μάλλον, εκεί πάνω στη σκηνή, εκεί που βγάζεις έναν άλλο εαυτό, νιώθεις ότι βγάζει τον πραγματικό του εαυτό. Και μεταμορφώνεται σε ένα μοναδικά γοητευτικό άνθρωπο.
Το μοίρασμα των μαύρων μασκών(σήμα κατατεθέν του εξωφύλλου του τελευταίου δίσκου), οι αστείες ατάκες ανάμεσα στα τραγούδια, η χαριτωμένα snob κίνηση του να πετάει τα χαρτιά από το αναλόγιο μόλις πει το τραγούδι, το crowd surfing και το κοπάνημα της κιθάρας στο δάπεδο στο τέλος τα highlights της βραδιάς. Πότε τροβαδούρος, πότε νάρκισσος, πότε δανδής, πότε μεσσίας, πότε αστείος, πότε ειρωνικός, πότε ευαίσθητος, πότε αυτοσαρκαστικός, οργισμένος, καταθλιπτικός ή σχιζοφρενής ο άνθρωπος αυτός δείχνει να είναι φτιαγμένος από μια άλλη στόφα. Είναι πανέξυπνος. Και επικοινωνεί αυτό που θέλει να πει με ένα εντελώς δικό του τρόπο. Για αυτό είναι προικισμένος με ένα προσόν μοναδικό. Να αγγίζει την ψυχή.
Τη δική μου τουλάχιστον. Από την Πέμπτη δεν ακούω άλλη μουσική. Και κάνω πρόβες στον καθρέφτη.
Μακάρι να είναι εδώ για πολύ καιρό να ξεκλειδώνουν την ψυχή μας.
Έτσι λέγεται ένα κομμάτι από το νέο cd (Διάφανος) του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Μου έκανε εντύπωση όταν το πρωτοάκουσα. Δεν πολυκατάλαβα και το έβαλα ξανά. Και ιδού η έκπληξη! Ορχηστρικό, με ένα σεντόνι από πίσω που θυμίζει ταινία, με ήχους από modem που συνδέεται στο internet, ονόματα από bloggers/blogs που ακούγονται (Αθήναιος, χοιροβοσκός, βατραχοκόριτσο, l'esprit de escalier κλπκλπ, ναι και το breathe και το datascape!). Στο τέλος του cd, που λέει τους τίτλους στα αγγλικά και δυο λόγια για το κάθε κομμάτι, στο συγκεκριμμένο γράφει:
You,the_universe _keep blogging
lololol!! Απίστευτο! πρέπει να είναι το πρώτο ever τραγούδι για το blogging
update: όπως βλέπω οι στίχοι δεν υπάρχουν πουθενά βρήκα όμως λίγα σχόλια για το συγκεκριμμένο περίεργο κομμάτι εδώ
You, the_universe Και τώρα το πιο αμφιλεγόμενο κομμάτι του δίσκου αφιερωμένου στα παιδιά της Κοιλάδας, Τουλάχιστον είναι αρκετά η ενδιαφέρουσα η προσέγγιση που επιχειρεί. Μουσικά μου ταιριάζει περισσότερο στο concept της «Βροχής». Για τις εντυπώσεις μου γι αυτό χρειάζομαι αρκετό ακόμη χρόνο και διαπιστώσης.Kepp_blogging. Θα προτιμούσα το Δεύτερο Άνεμο. Ταίριαζε περισσότερο στο concept αυτού του δίσκου.
ή αλλού Όσο όμως κι αν ξεχείλωσα την ανοχή μου, δεν ένοιωσα πως θα μπορούσε να με αφορά κατά οιονδήποτε τρόπο ο φόρος τιμής του "You The Universe", εκτός κι αν ανήκα στους άμεσα, έστω και ψευδωνύμως, τιμώμενους.
Κυρίως αρνητικά δηλαδή. Αnyway, εγώ το διασκεδάζω αρκετά το κομμάτι και για τις αναφορές του στα blogs και για την μουσική του ατμόσφαιρα. Μου αρέσουν και οι περίεργοι ήχοι από πίσω. Η αντίθεση ανάμεσα στην αφήγηση, τον υπολογιστή, τις δυο φωνές και κάτι ατάκες από ταινίες. Θυμίζει τους πειραματισμούς του Philip Glass(με λόγια) και τις μουσικές (συντεθιμένους ήχους καλύτερα) του Ξενάκη που κόλαγε ήχους των τζιτζικιών πάνω σε ηλεκτονικούς ήχους από υπολογιστή.
- Στο δίσκο υπάρχει κι ο συνδετικός κρίκος με τη «Βροχή από κάτω»: το «You, the universe»...
«Το Διαδίκτυο είναι ένα καινούριο, φοβερό σύμπαν τόσο χαοτικό όσο και το σύμπαν μας. Κι έχει κι αυτό τις μαύρες τρύπες του. Αυτό με μαγεύει μουσικά: σκέφτομαι ότι με ήχους από υπολογιστές μπορείς να φτιάξεις κομμάτια που δεν μπορεί να γράψεις με κανένα άλλο μουσικό όργανο».
