A

Στην υπηρεσία της καταπολέμησης της ακρίβειας τάχθηκαν το Σάββατο με έναν πρωτοφανή τρόπο αναρχικοί στα Εξάρχεια. Εισέβαλαν με σακίδια σε σούπερ-μάρκετ της οδού Χαριλάου Τρικούπη σε απόσταση «αναπνοής» από τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ, έκλεψαν προϊόντα, πέταξαν φυλλάδια στα οποία μεταξύ άλλων αναφέρεται «απαλλοτρίωση τώρα των προϊόντων που παράγουμε. Όλα είναι κλεμμένα, όλα μας ανήκουν» και χωρίς να πειράξουν κανέναν έφυγαν και λίγο αργότερα μοίρασαν τα κλεμμένα στους πολίτες στην λαϊκή αγορά της οδού Καλλιδρομίου. από το site του Alpha tv

Aπό τις πιο αστείες και έξυπνες ειδήσεις που έχω ακούσει εδώ και καιρό. Αν ήταν εταιρεία θα έλεγα πως επιτέλους έχουν προσλάβει PR manager. Μου ήρθαν στο μυαλό μέχρι και Βερολίνο και καταλήψεις κτιρίων από καλλιτέχνες που ζουν εκεί, φροντίζουν το κτίριο και το έχουν ανοιχτό για το κοινό πάντα για να βλέπει τα έργα τους και να "συμμετέχει" σε αυτά (καμμία σχέση δηλαδή με τις αντίστοιχες κατεστραμμένες εδώ). Σύμφωνα με πληροφορίες μου ως και παρέες μεσηλίκων στα ΒΠ, το σαββατόβραδο χαιρέτισαν με ενθουσιασμό την κίνηση αυτή. Και μπορεί μέχρι χθες να άκουγαν αναρχικοί και να σκεφτόντουσαν βρωμερά Εξάρχεια, καψίματα, τζάμπα και βερεσέ μαγκιές και μολότοφ ατάκτως ερριμένες κουνώντας βαρετά το κεφάλι, μα χθες η κίνηση αυτή έκανε όλους (και βάζω μέσα και εμένα σε αυτό) να σκεφτούν ότι επιτέλους έκαναν και μια κίνηση απλή και γνήσια επαναστατική χωρίς να ανοίξουν -εθιμοτυπικώς- κεφάλια. Οι έκπληκτες ευτυχείς γριές της Καλλιδρομίου στην τηλεόραση δε, ήταν όλα τα λεφτά.

find Alex

από εδώ:
Στα ίχνη διεθνούς κυκλώματος παιδικής πορνογραφίας, ίσως του μεγαλυτέρου διακίνησης πορνογραφικού υλικού, βρίσκονται οι ελληνικές αρχές αξιοποιώντας στοιχεία της Ιντερπόλ.

Μέχρι στιγμής έχουν συλληφθεί 16 άτομα σε Βόλο, Άνδρο, Σκόπελο, Αλόνησο, Σκιάθο, Καλαμάτα, Θεσσαλονίκη και Αθήνα.

Μεταξύ των συλληφθέντων είναι ένας φωτογράφος, ένας οδηγός φορτηγού, καθώς και ένας γιατρός από τη Βέροια με την κατηγορία της κατοχής και της διακίνησης παιδικού πορνογραφικού υλικού. Ο γιατρός κατέβαλε χρηματική εγγύηση 6.000 ευρώ και αφέθηκε ελεύθερος.

Πέραν του προφανή, ένας ακόμη λόγος που χαίρομαι ιδιαίτερα για αυτή την είδηση είναι ότι αναφέρεται για πολλοστή φορά η Βέροια. Και χαίρομαι επειδή στη γνωστή υπόθεση της εξαφάνισης του Alex υπονοείται ότι άτομα με εξουσία ή κύρος στην τοπική κοινωνία συγκαλύπτουν την υπόθεση διότι εμπλέκονται σε κύκλωμα παιδεραστίας. Ελπίζω η ιστορία με τον προαναφερθέντα γιατρό να αποτελέσει την αφετηρία μιας ευρύτερης αποκάλυψης, απόνερα της οποίας θα βοηθήσουν και στην υπόθεση Αlex. Όχι, δεν νομίζω ότι ζει το παιδί. Μα είναι εντελώς απαράδεκτο να μη βρουν το σώμα του και να μην καταδικαστούν οι ένοχοι.

Το δε πρόστιμο των 6.000 ευρώ είναι αστείο. Ένα στοιχειώδες πρόστιμο στην εφορία είναι πολύ μεγαλύτερο.

eυλόγησον παραροκάδες, o blogger Αμβρόσιος και ένα τέκνο

Πολύ εκκλησία τελευταία. Σήμερα πηγαίνοντας στη δουλειά, με το ραδιόφωνο στα αυτιά, έγινα κοινωνός ενός συγκλονιστικού γεγονότος: οι παραροκάδες (κοινώς "ελεύθεροι" - δώρο ένα iPod nano όπως λέει το website) γιοκ. Πάπαλα. Τετέλεστετ. Το συγκρότημα που μοίρασε ρίγη ιερής συγκίνησης στα πλήθη το διέλυσε το μαγαζί. Τι είχε προηγηθεί? Ο frontman πήρε μεταγραφή για άλλο μοναστήρι και στην πορεία (ω, ναι!) ερωτεύτηκε. Πέταξε τα ράσα, παντρεύτηκε και ετοιμάζεται για το πρώτο σόλο album. Με το καλό.

Φτάνοντας τη δουλειά, τσεκάρω email και (ένας θεός ξέρει πως) οδηγούμαι εδώ. Όπερ έδει δείξαι: ο μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος έχει δημιουργησει εδώ και κανένα μήνα blog, τόσο της μητρόπολης όσο και προσωπικό του. Χωρίς να είμαι fan της εκκλησίας, την κίνηση την κατατάσσω στα κιτάπια μου ως ιστορική. Βλέπω τη φιγούρα της φωτό πάνω από το πληκτρολόγιο ενός υπολογιστή, να γράφει για όσα τριγυρνάνε στο μυαλό του. Να χαίρεται με τα σχόλια των σχολιαστών, να σπεύδει να τους απαντάει, να επιλέγει να κάνει σχόλιο με το profile του, word verification κ.ο.κ. Εξαιρετική κίνηση. Και για την ηλικία του και για το συντηρητισμό που συνήθως διακατέχει τον εκκλησιαστικό χώρο.

υγ: Υπάρχει και ένας άλλος λόγος που παίζει πολύ η εκκλησία τελευταία. Ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δεν έχει πολύ ζωή ακόμη όπως όλα δείχνουν. Όσο και αντιπαθής να έχει καταφέρει να γίνει ως ιεράρχης, η ανθρώπινη κατάσταση του τέλους με κάνει να τον βλέπω με μια συμπάθεια. Τον άνθρωπο, όχι τον ιεράρχη. Και την ώρα που γράφω αυτά, ένα μήνυμα φτάνει στο κινητό. Την έπιασαν οι πόνοι. Χθες βράδυ έσπασαν τα νερά. Όπως όλα δείχνουν θα γεννήσει με φυσιολογικό τοκετό. Στην Ισπανία έχει περάσει ένας νόμος που αφήνει ελάχιστα περιθώρια στις κλινικές για καισαρικές πέραν των στάνταρ στατιστικών. Το θέλει κιόλας. Το τέκνο (ή τεκνό) μόνο το έχει πάρει χαλαρά και την έχει κουράσει στους πόνους αναμονής. Παρόλα αυτά και εγώ τώρα που το σκέφτομαι (απέξω από το χορό) με φυσιολογικό τοκετό θέλω να γεννήσω όταν είναι.

ωραία εμπειρία η holistic επιφοίτηση: όταν εγώ τελειώνω από το γραφείο, εκτυπώνω κάτι σχέδια στο φωτοτυπάδικο, πάω στο σπίτι και ψήνω μπιφτέκια ξανασυνειδητοποιώ με ένα μήνυμα ότι κάπου αλλού κάποιος γεννιέται, πεθαίνει, πηδιέται, ξυπνάει, παίζει, δένει τα κορδόνια του, ανακαλύπτει ένα συγκρότημα που δεν ήξερε, ερωτεύεται, κερδίζει ένα λαχνό, ξύνει τη μύτη του... Πιάνω το κινητό και γράφω μήνυμα συμπαράστασης. Λέει να μην πάρουμε τηλέφωνο μα θα βλέπει τα μηνύματα λέει όποτε μπορεί μέχρι να πάει στην αίθουσα τοκετού.

Zάχος Δράκος

-Ακολουθεί παραλήρημα με αφορμή την αυξημένη τηλεθέαση των τελευταίων ημερών.-

πρώτη σκέψη: Φέτος δεν έχει βγει κανένα σοβαρό series.

Μούμπλε-μούμπλε...

δεύτερη σκέψη: Δεν έχει? Λάθος. Δεν είχε. Η υπερπαραγωγή της χρονιάς άρχισε πριν τα Χριστούγεννα. Και τι δεν έχει? Ένα μήνα μετά και αποδεικνύεται υπερπαραγωγή κλάσεως Τιτανικού: Υπόθεση, ανατροπές της υπόθεσης, συνεχείς ανατροπές της υπόθεσης, παράλληλες ιστορίες, star πρωταγωνιστές, καυτές (τέλος πάντων, χάρην δραματοποίησης ας το δεχτούμε) starlet, δράμα, έρωτες, ψέμα, σεξ, βιντεοταινίες, εκβιασμούς, χρήμα. Συνδυάζει τις χάρες της υπερπαραγωγής και της καθημερινής σαπουνόπερας ταυτοχρόνως. Παίζεται κάθε μέρα, 7 μέρες την εβδομάδα και prime time. Ποιος σεναριογράφος γράφει σειρά καθημερινή των 7 ημερών και όχι των 5? Και τι σκατά να σκαρφίζεται κάθε μέρα? Και όμως φίλες και φίλοι. Είναι εφικτό, είναι μπροστά μας και προκαλεί το θαυμασμό. Και το όνομα αυτής: "Ζαχοπουλιάδα". Το μόνο δυσάρεστο είναι μήπως αυτή η σαπουνόπερα έχει την τύχη των προκατόχων της. Θυμάται κανείς σήμερα τι διαδραματίστηκε στα 10τόσα χρόνια Λάμψης ή τι έγινε στο τέλος? Μια γραφική "Σελήνη" θυμάσαι, βουνά από βάτες και ένα κιτς φόντο.

Η ζωή αντιγράφει την τέχνη ή η τέχνη τη ζωή?
Το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό?
τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, τρεις και το λαδόξυδο

by far

το σοβαρότερο και πιο ισορροπημένο δελτίο ειδήσεων είναι αυτό του ΣΚΑΙ

τελεία

και τώρα στα γνωστά

Μετά το προηγούμενο post εμπνευσμένο από την πολιτιστική αλεγρία των Αθηνών, θα το ρίξω στο κλασσικό μου ρεπερτόριο.

α.
σημειώσεις από μια έκθεση που φεύγει:
"Η οικιστική του Κωνσταντίνου Α. Δοξιάδη και η αρχιτεκτονική της εντοπίας"




"What human beings need is not utopia ('no place') but entopia ('in place') a real city which they can build, a place which satisfies the dreamer and is
acceptable to the scientist, a place where the projections of the artist and
the builder merge."

Φαίνεται απλό? Και όμως τόσο απλή σκέψη δεν έχω ακούσει από άλλο αρχιτέκτονα πολεοδόμο.

Λίγο προτού να λήξει η έκθεση για τον Δοξιάδη στο μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς, πήγα να την επισκεφθώ ( αν δεν πήγαινα θα ήταν και ρεζίλι). Ομολογώ ότι συντάσσω της δυνάμεις μου με τις καταγγελίες όσων έγραψαν και την έκθεση και αναφέρονται στο προηγούμενο link.

Είναι εντελώς απαράδεκτο να έχω περάσει 5(θεωρητικώς) χρόνια στο Πολυτεχνείο, να έχω ακούσει για ένα σωρό αρχιτέκτονες και για τον ένα που έκανε πραγματικά διεθνή καριέρα (όχι σαν της Άννας Βίσση και του υπόλοιπου συρφετού), να είναι ζήτημα αν έχω δει πάνω από 5 slides και να έχω ακούσει πάνω από 5 προτάσεις. Ο the_real_martinos στα σχόλια του προηγούμενου link λέει για αμφίσημη σχέση του γραφείου του με τη χούντα. Εγώ φυσικά δεν είδα τίποτα τέτοιο στην έκθεση, μα τον the-real τον εμπιστεύομαι και δεν αποκλείεται να έχει δίκιο.

Οι αιτίες αυτής της κατάστασης ελλιπούς πληροφόρησής μας λοιπόν, μάλλον είναι πολλές. Πιστεύω όμως ότι μια είναι και το γεγονός ότι ο Δοξιάδης δεν έχει ρομαντικό και τραγικό story (ανάλογο ίσως των Κωνσταντινίδη ή Ζενέτου). Ούτε αυτοκτόνησε, ούτε ονειρευόταν χίμαιρες, ούτε του έφταιγαν οι πελάτες που δεν φόραγαν τις ασορτί με το σπίτι παντόφλες (αμίμητος μα κατά τα άλλα εξαιρετικός αρχιτέκτονας ο Άρης Κωνσταντινίδης, να μην τα μπερδεύουμε), ούτε έμεινε άφραγκος.

Και τα τεράστια γραφεία του στο Κολωνάκι/Λυκαβηττό τα έχτισε(είδα κάτι φωτό του 60-70 με αίθουσα υπολογιστών, ένα τεράστιο δωμάτιο δηλαδή με ντουλάπες/επεξεργαστές/μνήμη και μια άλλη με σχεδιάστριες με γυαλιά 70s μπροστά σε οθόνες.. τότε!), και πόλεις στην Αμερική(Denver Colorado αν θυμάμαι καλά), Πακιστάν(Ιslamabad)και Ιράκ (Baghdad π.χ.), και οικισμούς στην Ελλάδα σχεδίασε, και μελέτες για Bραζιλίες και άλλα εξωτικά, και προτάσεις για αεροδρόμιο στα Σπάτα (ο πρώτος!) ή στη Μακρόνησο(!) και στον ΟΗΕ τον είχαν καλέσει να μιλήσει μετά τον Β παγκόσμιο διότι η Ελλάδα ήταν η μοναδική χώρα που είχε αναπτύξει ένα σύστημα πλήρους καταγραφής των απωλειών της και.. και.. και...

Μεν, ας μη ρίχνω την έλλειψη ενημέρωσής μας ως φοιτητές αρχιτεκτονικής, μόνο στη μισαλλοδοξία. Είναι και το γεγονός ότι ο άνθρωπος για 3 χρόνια έκανε τον ντοματοπαραγωγό στην Αυστραλία όπου έφυγε προς άγραν καλύτερης τύχης. Μπορεί να είναι ξανθοπουλικό ως σενάριο μα δεν είναι "καλλιτεχνικά" δραματικό. Το μόνο που σώζει την κατάσταση είναι το γεγονός ότι από τα 60 του και μετά ο άνθρωπος λόγω μιας σπάνιας ασθένειας δεν μπορούσε να μιλήσει (α λα Steven Hawking) και χρησιμοπoιούσε μια μηχανή για επικοινωνία με τους υπαλλήλους του.

Τεσπά, αηδίες και μικρότητες. Επρόκειτο για ένα σημαντικό άνθρωπο. Πριν κλείσω να πω ότι προσωπικά μου έκανε εντύπωση η μανία του να οργανώνει και να κατηγοριοποιεί τα πάντα. Πίνακες, πινακάκια, στήλες, αριθμοί, ποσοστά... τα πάντα.

Περισσότερα στο wiki και στο site του ιδρύματος Κωνσταντίνου και Έμμας Δοξιάδη.

β.
σημειώσεις για μια έκθεση που έρχεται
"Νίκος Βαλσαμάκης Αρχιτέκτων"



Toν θαυμάζω. Είναι ο σημαντικότερος ίσως εν ζωή έλληνας αρχιτέκτονας. Και ας μας είχαν πει στη σχολή ότι είναι "χαμαιλέοντας" όσον αφορά τις αρχιτεκτονικές τάσεις, μα ότι κάνει το κάνει εξαιρετικά καλά. Νομίζω ότι είχαν δίκιο και στα δυο.

Ασχολήθηκε κυρίως με ιδιωτικά έργα και δη με πολυκατοικίες, κατοικίες, κεντρικά τραπεζών, ξενοδοχεία. Πιο πολύ από τα πρώτα του έργα (τις πολυκατοικίες στη Β. Σοφίας και την οδό Σεμιτέλου), πιο πολύ από το σχετικά πρόσφατο τουριστικό συγκρότημα "δαίδαλος" στην Κω, ή τα ξενοδοχεία Αμαλία (παλιά και πιο πρόσφατα), πιο πολύ από όλες τις κατοικίες που έχει φτιάξει, μια εικόνα δεν μου φεύγει από το μυαλό ποτέ. Λάθος. Όχι μια. Δυο. Δυο κατοικίες του 60. Ο μοντερνισμός στην πιο pure μορφή του.

Η μια είναι η κατοικία της οικογένειας Λαναρά στην Ανάβυσσο(μην την ψάξετε σήμερα, της έχουν αλλάξει την Παναγία).



Η άλλη είναι το σπίτι του στην Φιλοθέη.



Μας είχαν πάει με τη σχολή. Ακόμη θυμάμαι το "ααααα" που βγήκε από τα στόματα όλων μας όταν άνοιξε την πόρτα. Βλέπετε, η κατοικία αυτή, από το δρόμο σχεδόν δεν φαίνεται. Δεν έχει κάγκελα, μόνο κάτι θάμνους να κρύβουν το ισόγειο χαμηλοτάβανο σπίτι που είναι τοποθετημένο και 1-1μισι μέτρο κάτω από την επιφάνεια του δρόμου. Σχεδόν όλη η όψη που φαίνεται είναι μόνο εμφανές τούβλο με μια ξύλινη πόρτα να "σπάει". Τα λέω όλα αυτά γιατί δεν φαίνονται σε καμμιά φωτογραφία. Δεν είναι "φωτογενή". Μα είναι ουσιαστικά στην εμπειρία του χώρου και φαίνονται μόνο από κοντά. Το σπίτι λοιπόν δεν σου γεμίζει το μάτι με την καμμία και σχεδόν δεν το παίρνεις χαμπάρι καν. Μόλις όμως ανοίξει η πόρτα....αααχ. Από την οροφή μπαίνει φως μέσα από ένα μικρό άνοιγμα. Μα η μαγεία είναι μπροστά σου. Ο τούβλινος τοίχος, χωμένος σχεδόν κάτω από την επιφάνεια του δρόμου, δίνει τη θέση του σε μια τεράστια τζαμαρία απέναντι, από άκρη σε άκρη, με θέα την Αθήνα πιάτο, ένα κήπο με γκαζόν και μια πισίνα. Απίστευτα λεπτές κολώνες στηρίζουν την -χωρίς δοκάρια- λεπτή μπετονένια πλάκα. Που επεκτείνεται ευθεία έξω στον κήπο, ενοποιώντας το μέσα με το έξω. Αναιρώντας τα όρια της κατοικίας. Ένα κομψοτέχνημα. Άσε εκείνο το μπάνιο με τη τζαμαρία σε έναν "εσωτερικό" κήπο. Είχαμε τρελαθεί να φωτογραφίζουμε. Μόλις καταφέραμε να μαζέψουμε το στόμα από το πάτωμα δηλαδή. Και ο ίδιος, όπως και οι γυναίκα του, εξαιρετικά ευγενικοί και πρόσχαροι άνθρωποι. Τότε ντρεπόμουν και να στέκομαι απέναντί του να τον κοιτάζω. Όχι να ρωτήσω κάτι, όπως πολλοί συμφοιτητές μου. Τι ζώον ήμουν!

Από βραβεία και διακρίσεις άλλο καλό. Η αναγόρευση σε επίτιμο διδάκτωρα της Ακαδημίας Αθηνών πρόσφατα και το βιβλίο "100 houses for 100 architects of the XX century", χρηματοδοτημένο από την Ε.Ε., με συμμετοχές των Le Corbusier, Aalto κλπ και επιλογή της κατοικίας της Φιλοθέης στο εξώφυλλο, τα τελευταία.



Bλ και το website του βιβλίου εδώ ή για τον Βαλσαμάκη εδώ.

Άξιος.


Πότε πάμε είπαμε?

υγ: Όλες οι φωτό είναι από τα links που δίνονται.

must see

Μπορεί ακόμη να μην έχω καταφέρει να πάω στην έκθεση Δοξιάδη, αλλά οι κριτικές είναι κάτι παραπάνω από ενδιαφέρουσες. Οι kat.@, maroulitaaa και muse τα λένε στα blogs τους. Το ενδιαφέρον είναι ότι για αυτόν τον άνθρωπο όλοι συμφωνούμε και ότι ήταν ένα φαινόμενο για την ελληνική αρχιτεκτονική και ότι από τις σχολές μας δεν είχαμε ακούσει και τίποτα ιδιαίτερο για αυτόν πέρα από 1-2 αναφορές. Γνωρίζοντας όλοι όσοι έχουν κάποτε περάσει από ένα πανεπιστήμιο τις καραγκιοζιές που παίζουν λόγω συμπαθειών και εμπαθειών των καθηγητών μας, θεωρώ γελοίο και αντιεπαγγελματικό να μη μας έχει γίνει ποτέ μια σοβαρή αναφορά σε αυτόν τον άνθρωπο.

Όπως γελοίο και αντιεπαγγελματικό θα θεωρήσω αν δεν τα καταφέρω να βρω χρόνο να πάω στην έκθεση. Ευτυχώς τελειώνει στις 4/2 οπότε νομίζω θα τα καταφέρω. Είδομεν.

NNB: New Notarch Blog

Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι από τύψεις, αλλά νομίζω ότι είναι απλώς ειρωνικός(:P). O Νικηφόρος αναβάθμισε το blog του περί αρχιτεκτονικής και πρώτο πρώτο εμφανίζεται ένα ενδιαφέρον post για ένα κλειστό αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για τα headquartes της -γνωστής από τις ειδήσεις και μη εξαιρετέας- ρωσσικής εταιρείας Gazprom, που θα χτιστούν στο St. Petersburg.



Δείχνει ενδιαφέρον. Καλή αρχή!

αλλαγή νομοθεσίας

και ο χαμός σε όσους μελετάνε αυτό τον καιρό άδειες

ένα δράμα, δύο πολύτιμοι και μια λαμπερή θέα

Η εκδρομή στην Πάτρα για τα εγκαίνια ήταν πολύ ωραία.

Προηγήθηκε, 4 μέρες πριν ένα τηλέφωνο «μας είχατε πει ότι έχετε μια μακέττα – μπορείτε να μας τη φέρετε ως την Παρασκευή?», μια απάντηση «είναι 1.40m x 0.90mx 0.35m και βάρος 40κιλά min, είσαστε σίγουροι ότι υπάρχει χώρος? », ένας μπαμπάς που θα πήγαινε στην Πάτρα για δουλειές και μια ολοκληρωτική συντριβή μου. Είχαμε ρίξει τα καθίσματα του αυτοκινήτου για να χωρέσει το αντικείμενο στο οποίο είχα αφιερώσει ψυχή και σώμα για κάτι μήνες, ένα αντικείμενο μοναδικό για μένα. Πέταγε ένα γαμημένο plexiglass που συμβόλιζε τη θάλασσα κάτω από το κέντρο καταδύσεων. Του είπα να τη στηρίξει λίγο κάθετα στην άκρη του port baggage να μπω μέσα να την τραβήξω. Πρώτα άκουσα το κρακ, μετά το «μου΄πεσε ρε γαμώτο». Αμίλητη έκανα νόημα «βγάλε την έξω». Ακουμπήσαμε σιωπηλοί το πτώμα της στο τραπέζι. Τώρα μπορούσα να τσιρίξω ανενόχλητη. Άρχισα να κλαίω γοερά. Τον έδιωξα κακήν κακώς. Δεν κολλάει το γαμημένο το plexiglass έτσι όπως κόπηκε γαμώ το κέρατό μου. Η καλύτερη γνώμη που άκουσα ήταν από τον Π. Κοιτάμε μπροστά έτσι δεν είναι? Στις επόμενες, στις επόμενες Π. Ότι και να κάνω, θα φαίνεται το σπάσιμο, μα με την πρώτη ευκαιρία θα την επαναφέρω στην καλύτερη δυνατή κατάσταση. Το βέλτιστο μπαλαμούτι που θα μπορούσα να ονειρευτώ θα μου κοστίσει γύρω στα 1000 ευρώ σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς. Θέλει χρόνο, χώρο, τρέξιμο. Μα για τα οικονομικά, μάντεψε ποιος θα πληρώσει τη νύφη.



Τσαντισμένη κατέβηκα στην Πάτρα. Ωραίος σαββατιάτικος ήλιος, αγαπημένη παρέα, εγκαίνια, κοσμοσυρροή. Αγοράζω τον κατάλογο. Θα πάρω και άλλα αντίτυπα από τον Παπασωτηρίου μόλις το φέρουν. Mπορεί η φωτογραφία που έχουν μεγενθύνει να μην είναι η αντιπροσωπευτική της δουλειάς, μπορεί να είναι η μοναδική που φαίνεται το πιο κακοκομμένο τμήμα της μακέττας, μπορεί η καλύτερη (και συνολική φωτό μου) να κόπηκε από κάποιον γκάου γραφίστα μα παραμένω ευτυχής. Ανάμεσα σε χαιρετούρες και φιλιά, ψάχνω να με βρω. Αχ που με έβαλαν? Απέναντι. Ωραία θέση. Με θλίψη βλέπω τη γωνία να περιμένει τη μακέττα μου που δεν θα έρθει ποτέ. Παράλληλα κρυφακούω όσους βλέπουν το θέμα μου στον τοίχο απέναντι. Θέλω να ακούσω γνώμες.



Θυμάμαι και ξεχνάω τη μακέττα ανά 5λεπτο. Τριγυρίζω γύρω γύρω. Ως συνήθως πολλά θέματα που μου φαίνονται γιου-χου, μερικά ωραία, λίγα αδιάφορα και ένα εξαιρετικό. Καταπληκτικό, καθηλωτικό. Διπλωματική εργασία λέει. Με ένα κλασσικό τίτλο ΕΜΠ: «κέντρο περιβαλλοντικής εκπαίδευσης στο Σελεπίτσαρι». Του Γιάννη Παπαδόπουλου. Η φωτό εδώ το αδικεί κατάφωρα.



Γαμάει. Α! Και ένα άλλο μου άρεσε πολύ (και μου θύμισε το δικό μου). Τεχνητό τοπίο, ιστορικό μουσείο στη Σκάλα Ερεσσού της Λέσβου. Αν εξαιρέσεις την ατάκα «τεχνητό τοπίο» (έχω βαρεθεί τέτοιους "ψαγμένους" τίτλους, να το ξαναπώ? ), επίσης πολύ ωραίο θέμα. Του Γιώργου Αναγνωστέλλη. Διπλωματική επίσης. Μην είμαι άδικη. Και καναδυό άλλα μου άρεσαν (μεγαλύτερων αρχιτεκτόνων) αλλά τα είχα ξαναδεί.



Λίγο μετά, σαν τη μουρλή του χωριού, ξαναθυμάμαι τον πόνο μου και πρήζω τους πάντες που θα μου μιλήσουν με το δράμα της μακέττας. Σαν να απολογούμαι. Δεν μου αρέσει αυτό που κάνω μα το κάνω. Ο ιδιαίτερος άνθρωπος νούμερο 2 μου γελάει και μου λέει «έλα μωρέ! δεν πειράζει - συμβαίνουν αυτά». Ανταλλάσουμε και δυο λέξεις ακόμη. Για κάποιο λόγο όμως, η απλή αυτή κουβέντα, προφερόμενη από αυτά τα χείλη ακούστηκε σαν γιατρικό. Και ας σκέφτηκα αμέσως: Καλά, να έβλεπα τι θα έκανες εσύ στη θέση μου και τα λέμε. Ξαναγυρίζω ανάμεσα από τα θέματα. Τόσος κόσμος και όμως όταν ξαναφτάνω σε αυτή την υπέροχη διπλωματική στο Σελεπίτσαρι είμαι σχεδόν η μόνη απέναντί της. Γύρω όλοι μιλάνε γελάνε και χαζεύουν. Νομίζω ότι παραείναι πολλοί όσοι χαζεύουν τα θέματα ακκιζόμενων συναδέλφων μου. Και δεν νομίζω ότι κοιτάνε το υπέροχο θέμα του «Σελεπιτσάρεως», τόσοι όσοι κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε. Γύρω βουή, η σπασμένη μακέττα μου χιλιόμετρα μακριά, ξαφνικά όλα φαντάζουν μάταια. Νιώθω μοναξιά. Και όταν νιώθω μοναξιά μετράω μέσα μου τους πραγματικά οικείους ανθρώπους. Αυτούς που με αγγίζουν. Γρήγορα βήματα. Πάω στον ιδιαίτερο άνθρωπο νούμερο 1. Του λέω αυθόρμητα αυτό που σκέφτομαι εκείνη τη στιγμή.



Το βράδυ θα ξενυχτίσουμε γελώντας και πίνοντας με αλλοπρόσαλλη και τόσο μα τόσο πρόσχαρη παρέα. Όταν είμαι σκασμένη και πίνω πάντα λέω πράγματα που βγάζουν γέλιο. Πίνω και λίγο παραπάνω επίσης.








Το πρωί, η θέα από το φοιτητικό σπίτι του ξαδέρφου είναι μοναδική. Τα Ψηλά Αλώνια στα πόδια μας. Και η Παλιοβούνα απέναντι επίσης. Και το Κάστρο δεξιά το ίδιο. Εκτυφλωτική διαύγεια. Πως μπορείς να βλέπεις αυτό μπροστά σου κάθε μέρα και να έχεις θολό μυαλό? Η σημασία του τοπίου. Των ορίων της ματιάς σου. Μπαλκόνι οραματιστή. Και ευ ζειν. Δεν είναι τυχαίο που ο ξάδερφος την έχει δει έτσι. Αποφασίζω ότι θα μείνω κάποτε σε σπίτι με υπέροχη, γαλαντόμα, λαμπερή θέα.

κατάδυση στην έκθεση

Αααα! Είμαι τόσο χαρούμενη! Το Σάββατο στις 4 Νοέμβρη αρχίζει η 5η Πανελλήνια Έκθεση Αρχιτεκτονικού Έργου στην Πάτρα, στην οποία θα λάβω μέρος! Η έκθεση, που θα γίνει στον κτίριο Μαραγκόπουλου, θα διαρκέσει ως τις 26 Νοέμβρη. Είμαι πολύ χαρούμενη γιατί θα συμμετέχω με τη διπλωματική μου (από εδώ).





Ο γενικός τίτλος είναι "Η αρχιτεκτονική ως πολιτισμική αξία και δράση" και εκτός από υλοποιημένα projects οι διοργανωτές δεχόντουσαν και διπλωματικές εργασίες. Στάλθηκαν 300κάτι θέματα και επιλέχθηκαν 100κάτι. Νιώθω πολύ περήφανη που διάλεξαν το δικό μου θέμα ανάμεσα σε τόσα έργα. Και που θα εκτεθεί η διπλωματική μου δίπλα σε έργα καταξιωμένων και γνωστών αρχιτεκτόνων, πολλούς από τους οποίους τους ήξερα από τη βιβλιογραφία ή τους είχα καθηγητές μου.

Η διπλωματική αυτή (Kέντρο Καταδύσεων στην Ανάβυσσο) ήταν για εμένα ένα στοίχημα. Είχα χρόνια να αναμετρηθώ μόνη μου με ένα θέμα, πόσο δε ένα θέμα που εγώ θέτω τον πήχη όσο ψηλά θέλω. Ήθελα να κάνω κάτι σε κάθετο "οικόπεδο" και διάλεξα κάτι κάθετα βράχια κοντά στην Ανάβυσσο για να μελετήσω ένα κέντρο καταδύσεων. Το θέμα το σκέφτηκα μόνη μου, γιατί ήθελα ένα κτιριολογικό που δεν υπήρχε στη βιβλιογραφία. Απλά επειδή έκανα καταδύσεις και κατάλαβα ότι είναι κρίμα που δεν υπάρχει αντίστοιχο οργανωμένο κτιριακό σύμπλεγμα κάπου, για την εκπαίδευση ερασιτεχνών, επαγγελματιών δυτών και επαγγελματιών άλλων κλάδων (αρχαιολόγων, βιολόγων) που όμως χρειάζεται να πάρουν εξειδικευμένες γνώσεις επάνω στις καταδύσεις, είπα να το "φτιάξω" εγώ.

Γούσταρα το θέμα να "λειτουργεί" σε πολλά επίπεδα. Και στο απλά χρηστικό, και στο συνθετικό και στην παρουσίαση (ήθελα και την ατέλεια των σχεδίων με το χέρι και τη λεία εμφάνιση των του υπολογιστή). Και of course υπήρχε και μια κρυμμένη συμβολική διάσταση που δεν αποκάλυψα στην παρουσίασή του, μα καμάρωνα σαν γύφτικο σκεπάρνι όταν οι θεατές και κριτές την "διάβασαν" και άρχισαν να τα λένε από μόνοι τους: η αβέβαιη άνοδος στο χώρο, χωρίς να βλέπεις το κτίριο στο οποίο κατευθύνεσαι, από μια στενή λωρίδα άμμου που ενώνει την Αττική με το "νησάκι" του Αγ. Νικολάου που τοποθέτησα το θέμα, η step-by-step απολάλυψη του "στόχου" αυτής της ανάβασης, η "κάθοδος" προς τη θάλασσα κατά μήκος του βράχου σαν μια πορεία εσωτερικής εξερεύνησης με περάσματα ανάμεσα στο φως και στη σκιά, ανάμεσα σε τοίχους ή στο ύπαιθρο (κινηματογραφική τελείως), η τελική κατάδυση ως μια μορφή "θανάτου" και η ανάδυση στην επιφάνεια σαν μια κάθαρση/αναγέννηση.

Αποφάσισα επίσης ότι αφού μετά από αυτό το θέμα θα θεωρούμαι "αρχιτέκτονας", θα ήθελα να κριθώ, από τους πολύ αξιόλογους κριτές που μου έλαχαν, επάνω σε αποκλειστικά δικές μου απόψεις. Πότε άλλοτε θα είχα ξανά αυτή την πολυτέλεια? Έτσι άκουγα μεν τον σύμβουλο καθηγητή μου (Τάσης Παπαιωάννου) αλλά δεν έκανα όλα όσα μου έλεγε. Θεωρούσα πως μερικά πράγματα θα τα έκανε έτσι αυτός αλλά όχι απαραίτητα εγώ. Μια μέρα πριν την παρουσίαση, πέρασε να δει το θέμα και μου είπε "όλα καλά Εύη, εκτός από αυτό". Είναι πολύ έντονο, πολύ δυναμικό, έπρεπε να το είχες μαζέψει λίγο, όπως σου είπα. Θα μας χτυπήσουν σαν χταπόδι. Το "αυτό" ήταν το μεταλλικό στοιχείο που βλέπετε να "πετάει" στη δεύτερη φωτογραφία. Περιείχε το cafe της υπόθεσης και λειτουργούσε παράλληλα ως viewing platform και ένα σημείο "έξαρσης" της όλης σύνθεσης. Του είπα ότι τον καταλαβαίνω, αλλά νομίζω ότι ήθελε αυτή την "απογείωση", την "αιώρηση" το θέμα. Αντίστοιχη -για να το γυρίσω πάλι στο συμβολικό- ίσως της αιώρησης που αισθάνεται κανείς κάνοντας κατάδυση. Ήταν το "καταδικό" μου στοιχείο στο θέμα. Αυτό που αποφάσισα να το κρατήσω παρά τις παραινέσεις για το αντίθετο. Τι σκατά κατέβαινα στην αρένα? Για να έχω ξένες πλάτες? Το αποτέλεσμα κατά την κρίση του θέματος, με δικαίωσε. Το λιγότερο. Ένιωσα λύτρωση.

Το Σάββατο στις 4 του Νοέμβρη λοιπόν, θα είμαι εκεί για τα εγκαίνια και καλώ όσους κάνουν κέφι να έρθουν επίσης. Θα είμαι αυτή που θα κάνει κολωτούμπες από τη χαρά της, θα κερνάει σαμπάνιες και θα χαζογελάει περισσότερο από όλους. Επίσης θα φοράω ένα κόκκινο κραγιόν που μ'αρέσει. Ελπίζω παρά τον πανικό των εγκανίων να δω και τα υπόλοιπα θέματα και να ανεβάσω κανένα post με feedback. Παρεπιπτώντως ζητάω feedback και εγώ. Παράκληση να σχολιάσετε ελεύθερα. Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια. ;)

είσαι τόσο deutsch σήμερα

Είναι Σάββατο μεσημέρι και δεν είσαι στην άκρη της πόλης. Αντίθετα, είσαι στο Μέγαρο Μουσικής με δυο φιλενάδες σου για να επισκεφτείς την έκθεση "η αρχιτεκτονική των δυο Γερμανιών".

Γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου? Όχι μόνο διότι θέλεις να μην είσαι flat, όχι μόνο διότι είσαι μια κολλημένη αρχιτεκτονοπούλα, όχι διότι κατέληξες εκεί κατά λάθος σε μια προσπάθεια να βρεις το νέο trendy καφέ για να πας να χαζέψεις. Η αλήθεια είναι ότι το έκανες διότι η έκθεση γαμεί και δέρνει. Που δεν το είχες ακούσει από νωρίτερα αλλά τώρα το έμαθες και το διαλαλείς σε όλους για να γνωρίζουν.

Λοιπόν, πήγα με σκοπό να περάσω εκεί μια-μιάμιση ώρα. Έκατσα 3μιση και είπα και ένα τραγούδι. Κουράστηκα, δεν λέω, στο τέλος έπαψα δε να διαβάζω και όλα τα κείμενα, αλλά άξιζε! Ένας άλλος θεατής, ενδιαφερόμενος μα όχι κατ-επάγγελμα δεν θα καταφέρει να βγάλει την "ύλη" του σε κάτω από μιάμιση ώρα.




Τι είδαμε εκεί? Σε μια εξαιρετικά καλοστημένη έκθεση με -γερμανική ?- οργάνωση των εκθεμάτων, παρουσιαζόταν η αρχιτεκτονική παραγωγή της Ανατολικής και της Δυτικής Γερμανίας. Χρονικά αρχίζεις μετά τον Β Παγκόσμιο και τα εκθέματα παρουσιάζονται ανά θέμα (πρεσβείες & κοινοβούλια, δημόσια κτίρια όπως δημαρχεία ή μνημεία, θέατρα & κινηματογράφοι, sports facilities, κτίσματα τηλεπικοινωνιών & ΜΜΕ, κατοικίες κλπ). Δίπλα δίπλα της ανατολικής και της δυτικής Γερμανίας. Σε ένα δωμάτιο στο τέλος, δυο μισάωρα βιντεάκια παρουσιάζουν το Phaeno κέντρο επιστημών της -star architect, όπως έγραφαν την ιδιότητά της στο βιντεάκι- Zaha και το Allianz Arena των Herzog και De Meuron. Συνοδευτικά παίζονται στους πλαινούς τοίχους άλλες δυο προβολές χωρίς ήχο για αντίστοιχα υπερdesign κτίρια, μα δεν τα πολυβλέπεις διότι α.πιάνεται ο λαιμός σου, β.το κυρίως βίντεο είναι πολύ πιο ενδιαφέρον, γ.δεν έχει ήχο. Σου κλέβει τη ματιά όμως. Κάπως έτσι φτάνουμε στο σήμερα. Tα μέσα? Πολλές μακέτες, μικρά κείμενα, φωτογραφίες και σχέδια εκτυπωμένα σε inox συρτάρια που έβγαιναν μέσα από μαύρα πρίσματα. cool

-μερικές σημειώσεις-

Τα περισσότερα από όσα είδα τα γνώριζα, μα όχι σε τέτοιο εύρος ή λεπτομέρεια. Οι ανατολικοί, κατάφεραν να χτίζουν σαν να μην ξέρουν τι θέλουν: άλλοτε πιστοί στις επιταγές του τότε κυρίαρχου ρεύματος του μοντερνισmού και άλλοτε όπως ο Χίτλερ. Μετάφραση: Κτίρια μεγαλειώδη, μνημειακά με ά-μ-ε-σ-ε-ς αναφορές σε ένα ένδοξο παρελθόν (κάποιων άλλων ίσως - το τι κίονας έπεσε ήταν άνευ προηγουμένου). Οι δε τόποι μνήμης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης(βλ Buchenwald), πνοής Braveheart και ατέλειωτης, απίστευτα φλύαρης διάθεσης.







Σαν να τους έχει πει κανείς: πάρτε όσο πιο μεγάλο κομμάτι γης θέλετε, χτίστε κάτι με δυο-τρεις πορείες χιλιομέτρων να περπατά ο άλλος να θυμάται, να χύνει κανένα δάκρυ, πετάξτε και κάτι γιγάντιο και πατριωτικό -όπως ένα σπαρακτικό γλυπτικό σύμπλεγμα- στον άξονα της όλης φάσης και είστε έτοιμοι! Μανία με τους άξονες και τη συμμετρία να θυμίσω στους μη ειδικούς, έχουν κατά κανόνα τα απολυταρχικά καθεστώτα. Τα μη δημοκρατικά. Τι σαπουνοπερική συνταγή! Και δεν αμφιβάλω ότι κάπως έτσι θα έγινε. Για το προπαγανδιστικό του πράγματος δεν το συζητώ. Goes without saying.

Οι δυτικοί από την άλλη, πιάσανε τον μοντερνισμό και του έδωσαν και κατάλαβε. Μερικά εξαιρετικά παραδείγματα, άλλα που γέρνουν πιο πολύ προς το βαρετό ή το brutal όσο φτάνουμε στα 70s. Κυρίως από γυμνό μπετόν (με έφεση στις εξαγωνικές χαράξεις - έλεος), χωρίς καμμιά προσπάθεια να επεξεργαστούν την επιφάνειά του (αυτά είναι μεταμοντέρνες ανησυχίες?) και υιοθετώντας καινοτομικές για την εποχή προτάσεις για τη δημιουργία ουρανοξυστών με κατοικίες. Πολεοδομικοί πειραματισμοί that is. Μετά ήρθε το γυαλί παντού και αυτό το high tech, επιστημονικό ύφος. Που μέχρι σήμερα, δεν έχει πεθάνει για μερικούς φυσικά. Μια βόλτα στην Κηφισίας και νομίζεις ότι εμείς δεν έχουμε φτάσει ακόμη σε αυτή τη φάση! Είναι και το κλίμα, και η τεχνογνωσία και..και.. το ξέρω.

Τεσπά, παντού όμως, και στους μεν και στους δε, μιλάμε για αντιμετώπιση του οιοδήποτε ζητημάτος με clean cut λύσεις.

Ενδιαφέρον είχε επίσης ότι το ίδιο πολιτικό καθεστώς, που συνήθως αδιαφορούσε για τις τρέχουσες αρχιτεκτονικές εξελίξεις σε ένα κτιριακό τύπο, π.χ. στα θέατρα/κινηματογράφους ήταν αρκετά τολμηρό. Και το ανάποδο. Προφανώς αναφέρομαι στο ανατολικό κομμάτι. Ostalgie? Όχι δα...

Και για να μη μιλάω γενικά,το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα, για κάποιον που αρέσκεται να συσχετίζει αρχιτεκτονικές με πολιτικά/οικονομικά συστήματα, ήταν τα κτίρια εξουσίας.

Παραθέτω το γερμανικό κοινοβούλιο της ανατολικής



και της δυτικής πλευράς αντίστοιχα:



any comments? Πέρα από τα σημειολογικά περί διαφάνειας...


Ή το έτερο showcase:

την πρεσβεία των ΗΠΑ



(σχεδόν "άναρχη" μορφή, που "ανοίγεται", χωρίς συμμετρίες ή ξεκάθαρη δομή, όλη πάνω σε piloti, δείχνει ελαφριά και ευέλικτη, μοιάζει με κτίριο γραφείων μίας εταιρίας)

και την πρεσβεία της -πρώην- ΕΣΣΔ



(σαφής, συμπαγής, "κλειστή" μορφή, κλασσική μορφή, με 3μέρη: κορμό-βάση-στέψη, συμμετρία -που φαίνεται καλύτερα σε άλλη φωτό αν δεν απατώμαι-, δείχνει βαριά και σταθερή, άκαμπτη, μυρίζει δύναμη και "εξουσία").


-τέλος χρόνου-

Τρισήμιση ώρες μετά, δεν κάτσαμε, καταρρεύσαμε στις καρέκλες μπροστά από το videάκι με τη Zaha. Είδαμε όσο απέμενε μέχρι το τέλος της και πιάσαμε από την αρχή το videκι των Herzog & De Meuron. Η Ε. μας αποκάλυψε ότι διατηρεί μακροχρόνιο δεσμό με τον Herzog και έλεγε πανευτυχής κάθε 5' "μα δεν είναι πολύ έξυπνο το μωρό μου?". Μωρό = ο Herzog. Ιδιαίτερο πρόσωπο, κοφτερό μυαλό, ο διαννοούμενος του διδύμου. Να πέφτουν τα μπετά του γηπέδου στο videάκι και εμείς να λέμε "άξιος, άξιος!". Το αποτέλεσμα ήταν να μας κοιτάνε όλοι με απορία, να ψιθυρίζουν μεταξύ τους και η Ε. να λέει ότι μιλάγαν χτες βράδυ και της έλεγε πόσο του λείπει, ότι θα επέλθει πάταγος στους συναδέλφους μόλις μαθευτεί το νέο και εγώ να διασκεδάζω την κατάσταση δεόντως. Να γίνεις ρόμπα αλλά for a cause.

Η βόλτα έκλεισε με ένα τσιγάρο για goodbye έξω από τα μάρμαρα του Μεγάρου, πριν αναχωρήσουμε η μια για τη δύση και η άλλη για την ανατολή.

Prost! Και σε άλλα τέτοια.
Πλάκες. Γιατί οι εκθέσεις είναι προαιρετικές.



η πρότερη σειρά κειμένων περί Γερμανίας(Βερολίνο that is) εδώ (πολλή αρχιτεκτονική, περισσότερες αναμνήσεις)

υποκλιθείτε παρακαλώ

Tι κοινό έχει ο κύριος της φωτογραφίας με τη Zaha Hadid, τo Rem Koolhaas, τoν Tadao Ando, τo Luis Barragan, τoν Oscar Niemeyer, τo Raffael Moneo, τους Herzog & De Meuron και κάμποσους ακόμη επώνυμους αρχιτέκτονες?


Χάρη στη bee-zee, ανακάλυψα ότι ο άνθρωπος που κέρδισε το βραβείο Pritzker 2006 είναι ο κύριος Paulo Mendes. To Pritzker, να εξηγήσω ότι είναι το αντίστοιχο Νοbel αρχιτεκτονικής. Ομολογώ ότι ντρέπομαι που δεν τον ήξερα. Τσάμπα τόσα χρόνια μελέτης, αγοράς βιβλίων και κόπου? Τέλος πάντων όμως. Έχω πέσει με τα μούτρα στη μελέτη. Και ότι βλέπω, μου αρέσει πολύ!







Το γεγονός αυτό με γεμίζει με ανείπωτη χαρά γιατί μου θυμίζει ότι εκεί έξω υπάρχουν τόσα όμορφα πράγματα να ανακαλύψω.

Μια υπόκλιση σε ένα αξιόλογο, σε ένα σπάνιο άνθρωπο που μου έφτιαξε τη μέρα.

κείμενο περί blogs στην Καθημερινή

WOW! Τι ωραία έκπληξη ήταν αυτή σήμερα!

Ο Νίκος Βατόπουλος, των εικαστικών της Καθημερινής, γράφει σήμερα ένα άρθρο για τα blogs και την αρχιτεκτονική, με τίτλο: "Τα blogs δείχνουν το δρόμο". Πρέπει να ανακάλυψε το τεύχος του περιοδικού "Αρχιτέκτονες" που αναφέθηκε σε προηγούμενα posts (εδώ και εδώ).

Χαίρομαι ιδιαίτερα τόσο για τα απόνερα που προκάλεσε η δημοσίευση στο περιοδικό αυτή καθεαυτή, όσο και για τη συμμετοχή του blog αυτού στο εγχείρημα. Όλο αυτό ακούγεται λίγο σαν οσκαρικός λόγος, αλλά η αλήθεια είναι ότι νιώθω ιδιαίτερη χαρά όταν ανάβει η κουβέντα περί αρχιτεκτονικής. Για αυτό και νιώθω την ανάγκη να σας ευχαριστήσω όλους. Υπάρχουν πολλοί bloggers με ένα κάρο δημοσιεύσεις για αυτούς και τα εξαιρετικά τους κείμενα, αλλά το "datascape" είναι ένα blog με πολλά κομμάτια ειδικής θεματολογίας. Αυτό για εμένα είναι που δίνει ξεχωριστή βαρύτητα σε αυτές τις δημοσιεύσεις. Με εκπλήσει και με ευχαριστεί. Πολύ. Γιατί μου δίνει ελπίδα για την ανάπτυξη ενός ευρύτερου διάλογου για την αρχιτεκτονική. Μακάρι.


Είχα πει να μη μου βγει οσκαρικός λόγος, αλλά σήμερα με έχει πιάσει κατιτίς το συναισθηματικό και δεν βλέπω να τη γλυτώνω την υπερπαραγωγή. Οπότε υποκλίνομαι και αποσύρομαι.